I SA/Ol 139/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Błesiński Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 07 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku na poczet zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia umorzyć postępowanie. J. M. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2003r. o nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 29 września 2003r., nr "[...]" o dokonaniu zabezpieczenia na Jego majątku zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 i 1999r. w przybliżonej kwocie 50.300 zł. oraz odsetek za zwłokę w kwocie 71.225,60 zł. Z akt sprawy wynika, że podstawą dokonania zabezpieczenia były ustalenia prowadzonego postępowania kontrolnego, w trakcie którego stwierdzono nieprawidłowości w księgach podatkowych związanych z prowadzoną przez J. M. działalnością gospodarczą. W ocenie organów obu instancji do wydania decyzji o zabezpieczeniu upoważniało również istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, skoro przewidywana jego wysokość była znaczna, zaś osiągane przez podatnika dochody nie dawały wystarczającej gwarancji do uregulowania powstałych zobowiązań podatkowych. Ustalono bowiem, że w złożonym zeznaniu PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy 2002 oraz w deklaracji PIT-5 za miesiąc lipiec 2003r. J. M. wykazał niewielki dochód w stosunku do przewidywanych zaległości, tj.: za 2002r. w wysokości 50.678,35 zł. oraz za miesiąc lipiec 2003r. w kwocie 24.240,67 zł. Tym samym zaistniały, w ocenie organów obu instancji, przesłanki do zabezpieczenia, o których mowa w art.33 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 z późn.zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem zabezpieczenia można dokonać przez wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zaległości podatkowej, jeżeli z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. W złożonej przez Pełnomocnika Strony skardze na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wskazano na brak podstaw do dokonania zabezpieczenia, a ponadto nie ustosunkowanie się do podnoszonych przez Stronę zarzutów dotyczących braku jego ustawowych przesłanek i nie wskazania sposobu wyliczenia kwoty, na którą dokonano przedmiotowego zabezpieczenia. Wnosząc o uchylenie decyzji Pełnomocnik zarzucił również naruszenie przez Izbę Skarbową art.120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn.zm.), w związku z obrazą przepisu art.33 § 1 i 2 tej ustawy, a ponadto naruszenie art.121 § 1 i art.122 w/w ustawy poprzez nie odniesienie się do zarzutu braku uzasadnienia faktycznego i naruszenie art.5 ust.7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. nr 106, poz.489 z późn.zm.) poprzez brak właściwej reakcji w związku z naruszeniem prawa przez podległy organ. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 07 lipca 2004r. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej złożył do akt sprawy kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dnia 23 czerwca 2004r. o nr "[...]" określającej E. i J. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r., wraz kserokopią dowodu doręczenia tej decyzji oraz kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 czerwca 2004r. o nr "[...]" określającej J. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. wraz z kserokopią dowodu doręczenia tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć albowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Byt prawny decyzji o zabezpieczeniu określony został w art.33a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzja o zabezpieczeniu wygasa z mocy samego prawa, a przyczyną jej wygaśnięcia jest wydanie i doręczenie bądź to decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, bądź też decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. (vide: wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000r., sygn. akt III SA 7499/98). Terminy wygaśnięcia decyzji określone zostały w § 1 powołanego przepisu. Stosownie do niego decyzja o zabezpieczeniu wygasa: 1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Sąd przystępując do rozpoznania skargi na zaskarżoną decyzję stwierdził, iż w dniu 29 października 2003r., tj. w dniu doręczenia pełnomocnikowi skarżącej Spółki decyzji wymiarowej skończył się byt prawny decyzji o zabezpieczeniu. Wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zabezpieczeniu spowodował zatem brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania w postępowaniu sądowym. Decyzja taka nie funkcjonuje już w obrocie prawnym i nie kształtuje praw i obowiązków strony. Tym samym, wobec braku przedmiotu sporu, na podstawie art.161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), Sąd postanowił jak w sentencji.