I SA/Ol 139/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oddala skargę. M B (dalej jako strona, skarżący, zobowiązany) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nieformalną skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżący żąda uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpoznania sprawy w "jej całokształcie z uwzględnieniem okoliczności współistniejących(...)". Zdaniem skarżącego źródła problemów pozostają w ukryciu, a to działa na jego szkodę, taj jak również pozostawianie pism bez rozpoznania czy zobowiązywanie go do uzupełniania pism pod różnymi pretekstami. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wobec majątku zobowiązanego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych przez Naczelnika urzędu Skarbowego, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W i przez Zarząd Związku Gmin Regionu O. Egzekucja wszczęta została od "[...]"r. do "[...]"r. Skarżący "[...]"r. złożył pismo, w którym wskazał, że składa skargę na dokonane w dniu "[...]"r. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku E. zarzucając organowi zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia "[...]"r. organ odmówił uwzględnienia zarzutu skarżącego z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Na skutek zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O postanowieniem z "[...]"r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był uprawniony do samodzielnej kwalifikacji pisma skrzącego jako zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i dlatego zobowiązał przy ponownym rozpoznaniu sprawy aby organ I instancji wskazał przysługujące środki zaskarżenia i wezwał skarżącego do sprecyzowania treści żądania. Mimo stosownego wezwania i pouczenia skarżącego stosownie do treści art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a. skarżący nie sprecyzował swojego żądania. Organ przyjął więc, że pismo skarżącego z "[...]"r. jest zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia "[...]"r., Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uwzględnienia zarzutu, z uwagi na upływ 7 dniowego terminu uprawniającego do jego złożenia. W wyniku rozpoznania zażalenia, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazał, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przewidziany jest w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. i rozpatrywany może być jedynie w trybie art. 34 u.p.e.a. - tj. w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podkreślił, że wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postepowania egzekucyjnego jest ograniczone w czasie. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym terminie 7 dni na zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postepowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu powoduje, że spóźniony środek zaskarżenia nie wywołuje skutków prawnych. Organ wskazał też na możliwości przywrócenia tego terminu i podał czynności jakie należy podjąć w tym celu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o rozpoznanie sprawy w jej "całokształcie". Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie w związku z jej wniesieniem z uchybieniem terminu względnie jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu zabezpieczającym, na które służy zażalenie i egzekucyjnym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga została wniesiona w terminie i nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, ale również organu I instancji w płaszczyźnie ich zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził, aby organy naruszyły prawo. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Kwestią bezsporną jest, że organ prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, Ubezpieczeniowy Fundusz gwarancyjny oraz Zarząd Związku Gmin Regionu O z siedzibą w O. Wszystkie tytuły wykonawcze zawierają informację o doręczeniu skarżącemu upomnienia, które z kolei zawierało pouczenie , iż niewykonanie opisanego w nich obowiązku spowoduje skierowanie na drogę postępowania egzekucyjnego. Dlatego nie ma podstaw, żeby skargę traktować, jako środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań, podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego, czy też aktów i działań podejmowanych przez wierzyciela, w tym w zakresie wydawania decyzji stanowiących podstawę wszczętej egzekucji. W kontrolowanej sprawie, skarżący nie wskazał sposobu naruszenia przez organ egzekucyjny wymogów art. 80 u.p.e.a. wskazując jedynie, że jego zdaniem prowadzona egzekucja jest zbyt uciążliwa dla zobowiązanego, a organy winny rozpatrywać jego sprawę "w całokształcie". Dlatego prawidłowo organy uznały, że złożone przez skarżącego pismo z "[...]"r. należy uznać za zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Na tym bowiem etapie postepowania taki właśnie środek zaskarżenia jest najpełniejszym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezgodnym z prawem skierowaniem do jego majątku egzekucji. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności i wkładu oszczędnościowego z rachunku bankowego w Banku E skarżący otrzymał "[...]"r. Organy prawidłowo przyjęły, że termin na złożenie zarzutu dotyczącego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego upływał z dniem "[...]"r., a więc pismo z "[...]"r. złożone zostało po upływie wymaganego terminu. Podkreślić należy, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutu i nie uprawdopodobnił aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prawidłowo zatem organ ocenił, że zgłoszenie zarzutu na prowadzone postepowanie egzekucyjne z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia ( przy jednoczesnym braku wniosku o przywrócenie tego terminu) skutkować musi uznaniem zarzutu za bezskuteczny, a jako taki nie wywołuje on skutków procesowych. Z tych względów merytoryczna ocena zarzutu była niedopuszczalna. Reasumując, Sąd uznał za nieuzasadnioną argumentację skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził również naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.