I SA/Ol 14/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Protokolant p.o. Specjalisty Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 lutego 2012r. sprawy ze skargi D.C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w sprawie Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że kwota 195 zł stanowi minimalną kwotę opłaty depozytowej jaką organ celny jest obowiązany pobrać za przechowywanie zajętych w sprawie papierosów. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, D.C. wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia, gdyż ustalona oplata za przechowanie w depozycie celnym towaru jest zawyżona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010r., sygn. akt I SA/OI 146/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu w Warszawie pytanie prawne: czy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie. Trybunał Konstytucyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011r., po rozpoznaniu, z udziałem Sądu przedstawiającego pytanie prawne oraz Sejmu, Ministra Finansów i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r., pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, czy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzekł: 1. Art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703, z 2008 r. Nr 209, poz. 1320 i Nr 215, poz. 1355, z 2009 r. Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 106, poz. 673 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622) w zakresie, w jakim dotyczy stawki opłaty za przechowanie w depozycie organu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo celne, jest niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) w zakresie, w jakim określa minimalną stawkę opłaty za przechowanie towarów w depozycie organu celnego, jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepis wymieniony w części I w punkcie 1, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok został opublikowany 25 listopada 2011r. w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 254, poz. 1529). Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012r. Sąd podjął postępowanie w sprawie. W piśmie z dnia 13 lutego 2012r. Dyrektor Izby Celnej powiadomił Sąd , że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a.), uwzględnił treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt P 29/10 i postanowieniem z dnia 13 lutego 2012r. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru i ustalił kwotę opłaty depozytowej w wysokości 8 zł. Ponadto Organ odstąpił od zaksięgowania i pobrania tej opłaty. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje to bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie wpłynęło do Sądu wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 lutego 2012r. Postanowienie to, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego, dotyczące postanowienia z dnia "[...]", stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.