I SA/Ol 143/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2001r., p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Wymienioną wyżej decyzją, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce "A" w M. zobowiązania w podatku VAT za wrzesień 2001 roku i określił dodatkowe zobowiązanie w tym podatku. Decyzja ta została Spółce doręczona w dniu 03 listopada 2003r. za pośrednictwem poczty (k.380 akt postępowania kontrolnego). Zawiera ona wymagane przepisami prawa (art.210 § 1 pkt 7 Ordynacji pod.)pouczenie o trybie odwoławczym, wskazujące rodzaj środka zaskarżenia, termin i sposób jego wnoszenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.u. nr 153, poz.1270; dalej cyt. jako p.p.s.a.) skargę do sądu "można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Jak już stwierdzono, skarżącej Spółce przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji do Dyrektora Izby Skarbowej, o czym była pouczona. Odwołania takiego skarżąca jednak nie wniosła w terminie a zatem sprawa nie była dotychczas przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym. Nie zostały więc spełnione przewidziane cytowanym przepisem wymogi dopuszczalności skargi. Należy przy tym podkreślić, iż z treści skargi wniesionej do sądu (nazwanej błędnie "odwołaniem") niewątpliwie wynika ,że przedmiotem zaskarżenia jest powołana na wstępie decyzja rozstrzygająca co do istoty w kwestii podatku VAT za wrzesień 2001r. Wynika to nie tylko z elementów formalnych skargi (oznaczenie zaskarżonej decyzji) ale także z jej treści, odnoszącej się wprost do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. Z powyższych względów skarga, jako niedopuszczalna , podlega odrzuceniu na podstawie art. 58§ 1 pkt 6 p.p.s.a. Stwierdzić ponadto należy ,że wobec uchybienia terminowi do wniesienia skargi, w sprawie wydane zostały także postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Obydwa te postanowienia podlegają kontroli sądowej w odrębnym trybie, o czym strona została pouczona w treści doręczonych jej postanowień. W tym stanie sprawy orzec więc należało jak w sentencji.