I SA/Ol 149/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że uchylona decyzja nie może być wykonana, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału (Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. W. (dalej skarżący, odwołujący się, strona, wnioskodawca, syn) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]", który odmówił M. W. przyznania płatności na zalesianie w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie płatności na zalesianie przejętych gruntów rolnych za rok 2006 z uchybieniem terminu. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że zalesienie na powierzchni 4 ha działki ewidencyjnej nr 81 w powiecie "[...]", gm. L., obręb L., wykonał N. W., któremu na mocy decyzji Organu I instancji z 24.05.2007r. nr "[...]" przyznano płatności na zalesianie gruntów rolnych. Następnie w dniu 30.08.2012r. Państwo N. i L. W. przenieśli umową darowizny własność zabudowanej nieruchomości, składającej się z działek o nr 81, 83 i 84 o powierzchni 9,24 ha, położonej w L., gmina L., objętej KW nr "[...]" na rzecz syna M. W.. Wniosek o dokonanie wpisu prawa własności i ustanowienia służebności do ww. KW został złożony w dniu 31.08.2012r.. Natomiast w dniu 25.01.2013r. umową w formie aktu notarialnego Rep. A nr "[...]", syn przeniósł zwrotnie własność ww. nieruchomości na rzecz rodziców. Dnia 30.01.2013r. aktem notarialnym Rep. A nr "[...]" rodzice ponownie przenieśli własność nieruchomości objętej KW nr "[...]" na rzecz syna, który w dniu 7.02.2013r. złożył w Biurze Powiatowym w "[...]" wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Organ I instancji podał, że zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004r. nr 187, poz. 1929 ze zm.), dalej rozporządzenie z 11.08.2004r., w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi rolnemu, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tych działek, złoży on wniosek o przyznanie płatności do kierownika biura powiatowego Agencji (pkt 1) i zobowiąże się do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia, złożonych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek (pkt 2). Organ ocenił, że wnioskodawca nie dotrzymał tego terminu, gdyż wniosek o przyznanie płatności na zalesianie złożył w dniu 7 lutego 2013r. podczas, gdy przeniesienie własności działki ewidencyjnej nr 81 rodziców na syna nastąpiło dużo wcześniej, tj. w dniu 30.08.2012r. w drodze umowy darowizny stwierdzonej aktem notarialnym rep. A nr "[...]". Termin 35 dni wynikający z §11 ust. 1 rozporządzenia został zatem przekroczony. Organ nie uwzględnił aktu notarialnego z dnia 30.01.2013r.. W odwołaniu od opisanej decyzji wnioskodawca na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności na zalesianie. Zarzucił: – obrazę przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającą na wydaniu zaskarżonej decyzji z uzasadnieniem nie spełniającym przesłanek określonych we wskazanym artykule, w szczególności nie wskazaniu przez organ podstawy prawnej wydanej decyzji; – obrazę przepisów prawa materialnego tj. § 11 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia polegającą na błędnym zastosowaniu powyższego przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania płatności; – mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przez organ art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności powodów dla których strona ponownie przeniosła własność nieruchomości na rzecz rodziców, a następnie zawarcia kolejnego aktu notarialnego rep. A "[...]", co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania płatności na zalesianie. Dyrektor ARiMR zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9.05.2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98, poz. 634 oraz nr 227, poz. 1505), § 6 ust. 3, § 10 ust. 4 i ust. 5, § 11 w/cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 11.08.2004r.. Dyrektor ARiMR przytoczył w motywach rozstrzygnięcia treść ww. § 11 ust. 1, 4 rozporządzenia z 11.08.2004r. i stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w odniesieniu do wymogów uregulowanych w powołanych przepisach, niezbędnych dla uzyskania przez skarżącego płatności na zalesianie, pozwala stwierdzić, że strona nie spełniła przesłanki dotyczącej dochowania 35-dniowego terminu w jakim powinien być złożony wniosek. Na podstawie regulacji zawartych w § 11 rozporządzenia Rady Ministrów stwierdził, że uprawnienie do płatności na zalesianie ma charakter publicznoprawny. Jest ono związane nie tylko z osobą wnioskodawcy, ale przede wszystkim z prawem własności gruntów objętych zalesieniem, służy bowiem realizacji celów związanych z zalesianiem, a nie tylko zaspokojeniu interesów uprawnionego właściciela gruntów. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18.06.2009r. sygn. akt III SA/Wr 51/09 i podkreślił, że uprawnienie do płatności na zalesianie przysługiwałoby wnioskodawcy w związku z nabyciem gruntów rolnych objętych zalesieniem w dniu 30.08.2012r., pod warunkiem dokonania w odpowiednim terminie, przewidzianych prawem działań niezbędnych do kontynuacji uprawnienia do płatności na zalesianie. Ponowne nabycie prawa własności zalesionych gruntów rolnych w tym działki o numerze ewidencyjnym 81, poprzez przeniesienie zwrotne nabytej własności na rzecz przekazujących w dniu 25.01.2013r., i ponowne przekazanie tej własności przez Państwo N. i L. W. na rzecz skarżącego w dniu 30.01.2013r., nie spełnia przewidzianego prawem wymogu kontynuacji uprawnień do płatności na zalesianie. Fakt uchybienia przez skarżącego wskazanemu wyżej 35-dniowemu terminowi prawa materialnego na złożenie wniosku o przyznanie płatności na zalesianie, spowodował przerwanie niezbędnej ciągłości tego prawa. Organ podzielił wywód strony powołany w uzasadnieniu odwołania, że analiza zapisu traktującego o 35-dniowym terminie na złożenie wniosku przez następcę, nie pozwala na stwierdzenie, że każdy kolejny właściciel ma obowiązek złożyć wniosek. Organ odwoławczy wskazał, że złożenie wniosku we wskazanym terminie jest jedynie uprawnieniem następcy, od którego dopełnienia uzależnione jest nabycie płatności na zalesianie. Umożliwia następcy przejęcie uprawnień przysługujących pierwotnemu właścicielowi, przy czym określa warunki na jakich można ich dokonać, wśród których jest również termin na złożenie wniosku, którego uchybienie będzie jednak pociągać za sobą określony skutek prawny dla następcy prawnego, w postaci odmowy przyznania wnioskowanej płatności. Natomiast prawodawca istotnie nie nakłada na adresata przepisu żadnego obowiązku w tym zakresie. Ponadto Organ odwoławczy wskazał, że Organ I instancji nie naruszył prawa materialnego w postaci § 11 wskazanego rozporządzenia. Przeciwnie, wskazany przepis stanowiąc podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, obligował organ do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesianie, co uczyniło bezzasadnym również zarzut strony naruszenia przez Organ I instancji art. 107 § 1 i 3 k.p.a., traktującego o elementach decyzji administracyjnej i jej uzasadnienia, z uwagi na, jak podnosi skarżący, brak podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Podobnie nie naruszono w ocenie Organu II instancji art. 6 i 7 k.p.a.. Organ odnotował, że warunki przyznania płatności zalesieniowych w przypadku przekazania własności / współwłasności gruntów zostały precyzyjnie i wiążąco wskazane w przywołanym rozporządzeniu. Nie pozostawiono zatem miejsca na tzw. uznanie administracyjne, dlatego też w realiach niniejszej sprawy wydanie odmiennego rozstrzygnięcia nie było możliwe. Podniósł, że Organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania płatności zobligowany jest jedynie do zbadania istnienia bądź braku istnienia przesłanek, uzasadniających przyznanie płatności na zalesianie. Tym samym Organ nie miał obowiązku prowadzenia postępowania pod kątem przyczyn, dla których skarżący zwrotnie przeniósł własność nieruchomości na rodziców, i z których została ona ponownie przeniesiona na skarżącego. Przyczyny dokonywanych czynności prawnych, istniejące po stronie podmiotów wskazanych czynności cywilnoprawnych, leżą poza sferą zainteresowania prawodawcy, który regulując kwestię skutecznego następstwa prawnego w przedmiocie przejęcia płatności na zalesianie nie odnosi się nigdzie do przyczyn istniejących w gestii stron umowy. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do organu I instancji, oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła: – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 12 § 1 i §2 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. polegającą na wydaniu wymienionej decyzji z przekroczeniem wszystkich dopuszczalnych terminów wskazanych w k.p.a., – naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. rozporządzenia z 11.08.2004r. polegające na błędnym zastosowaniu powyższego przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania płatności, – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegającą na dowolnym uznaniu, że zawarcie kolejnych umów darowizny z uprawnionym do otrzymania płatności na zalesianie oznacza brak kontynuacji uprawnienia do otrzymania płatności na zalesianie, – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji Organu I i II instancji okoliczności czy zbywcom nieruchomości w dniu dokonania darowizny tj. 30.01.2013r. przysługiwało uprawnienie do płatności na zalesianie, – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez wskazanie, że organ nie bada przyczyn przeniesienia własności podczas, gdy organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez brak prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego czy doszło do przeniesienia własności działki ewidencyjnej nr 81 na rzecz skarżącego, i czy przeniesienie własności było skuteczne. W treści skargi skarżący podniósł, że w realiach niniejszej sprawy poprzednimi właścicielami działek byli jego rodzice, którzy w dniu 30.01.2013r. aktem notarialnym Rep. A. nr "[...]" ponownie przenieśli własność działki ewidencyjnej nr 81 na jego rzecz. Tym samym zgodnie z cytowanym rozporządzeniem, skoro poprzednim właścicielom przysługiwała płatność, to wniosek o przyznanie płatności po ostatecznym przeniesieniu własności w dniu 30.01.2013r. został złożony prawidłowo. Skarżący zarzucił, że organ w ogóle nie odniósł się do kwestii czy rodzicom w dniu 30.01.2013r. przysługiwało uprawnienie do płatności na zalesianie. Rozstrzygnięcie tej kwestii uznał za kluczowe dla oceny, czy wniosek o przyznanie płatności na zalesianie został złożony prawidłowo i w terminie. Pominięcie tej kwestii stanowi naruszenie przepisów postępowania wymienionych w zarzucie. Ponadto sytuacja skarżącego w powoływanym przez Organ wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18.06.2009r. sygn. akt III SA/Wr 51/09 nie jest tożsama z sytuacją w niniejszej sprawie. Rodzicom wnioskodawcy przysługiwało bowiem uprawnienie do płatności, a ostateczne przeniesienie własności działki na jego rzecz nastąpiło 30.01.2013r.. W jego sytuacji wymagana przez Organ kontynuacja uprawnienia została zachowana, a odmienne wskazanie Organu II instancji stanowi naruszenie powołanych przepisów postępowania. Niemniej przyczyny braku kontynuacji uprawnienia mogą być wynikiem wielu czynników nie zawsze zależnych od zainteresowanego. Organy nie ustaliły również czy darowizna z dnia 30.08.2012r. była skuteczna i czy została wykonana. Takie ustalenie strona uznaje za istotne z punktu widzenia ew. ustalenia początku liczenia 35-dniowego terminu. Ponadto od czasu złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie (7.02.2013r.) strona nie była informowana o żadnych czynnościach podejmowanych przez Organ. Dopiero w dniu 16.07.2013r. zostało wydane pierwsze postanowienie w sprawie, a decyzja pierwszoinstancyjna dopiero w dniu "[...]". Z kolei zaskarżona decyzja pół roku później. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014r. poz. 1647) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu zaś art. 134 § 1 p.p.s.a wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji przyjęły, że uzasadnioną przyczyną stanowiącą odmowę przyznania, jest upływ 35 dniowego terminu przewidzianego w pkt 1 ust. 1 § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. nr 187 poz. 1929 ze zm.). Organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Organ nie uwzględnił bowiem treści aktu notarialnego z 30 stycznia 2013r. Organ administracyjny nie mógł pominąć okoliczności faktycznych, że zalesienie na powierzchni 4 ha działki ewidencyjnej nr 81 w powiecie "[...]", gm. L., obręb L., wykonał N. W., któremu na mocy decyzji Organu I instancji z 24.05.2007r. nr "[...]" przyznano płatności na zalesianie gruntów rolnych. Następnie w dniu 30.08.2012r. N. i L. W. przenieśli umową darowizny własność zabudowanej nieruchomości, składającej się z działek o nr 81, 83 i 84 o powierzchni 9,24 ha, położonej w L., gmina L., objętej KW nr "[...]" na rzecz syna M. W.. Natomiast w dniu 25.01.2013r. umową w formie aktu notarialnego Rep. A nr "[...]", syn przeniósł zwrotnie własność ww. nieruchomości na rzecz rodziców. Dnia 30.01.2013r. aktem notarialnym Rep. A nr "[...]" rodzice ponownie przenieśli własność nieruchomości objętej KW nr "[...]" na rzecz syna, który w dniu 7.02.2013r. złożył w Biurze Powiatowym w "[...]" wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., w przypadku gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi rolnemu, jeżeli spełni warunki wskazane w pkt 1 i 2. W § 11 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia zawarto regulacje dotyczące wysokości płatności na zalesianie w części dotyczącej premii zalesieniowej oraz określono załączniki do wniosku. Od dnia 15 lipca 2010 r. obowiązuje ust. 4 § 11, zgodnie z którym przepisy ust. 1-3 stosuje się w przypadku gdy przeniesienie własności lub współwłasności działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności nastąpiło po dniu wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. W pkt 1 i 2 ust. 4 § 11 tego rozporządzenia uzyskanie prawa do płatności na zalesianie uzależniono od zobowiązania się producenta rolnego na rzecz którego nastąpiło przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych do zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie - w przypadku wystąpienia takich okoliczności. Takie oświadczenie producent rolny składa na formularzu udostępnionym przez Agencję. Regulacje prawne § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia dotyczą sytuacji, kiedy przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części na rzecz innego producenta rolnego nastąpiło w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy. W § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. prawodawca wymienił umowę sprzedaży, do której mają zastosowanie między innymi art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: k.c.). Posłużył się również zwrotem: innej umowy, co należy rozumieć jako umowę uregulowaną w części szczegółowej księgi trzeciej kodeksu cywilnego o zobowiązaniach. Zgodnie z art. 155 § 1 k.c., umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Przeniesienie na zbywcę własności gospodarstwa rolnego nie mogło spowodować również skutku w postaci wstrzymania płatności na zalesianie, o jakim mowa w § 13 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia z powodu braku obowiązku złożenia wniosku w trybie i na warunkach określonych w § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia. M. W. stał się w zakresie płatności na zalesianie następcą prawnym producenta rolnego N. W., któremu decyzją z 24 maja 2007 r. przyznano taką płatność, a potem wypłacono wsparcie na zalesienie, a także począwszy od drugiego roku realizacji planu zalesienia premię pielęgnacyjną oraz premię zalesieniową. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, płatność na zalesianie dzieli się na wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku po dniu wykonania zalesienia; premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność za poniesione koszty prac pielęgnacyjnych, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Z kolei § 10 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że premia pielęgnacyjna oraz premia zalesieniowa, począwszy od drugiego roku realizacji planu zalesienia, jest wypłacana w terminie 12 miesięcy od dnia wypłaty poprzedniej płatności, po uprzednim złożeniu wniosku o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, zwanego dalej "wnioskiem o wypłatę", do Kierownika Biura Powiatowego Agencji. Według § 11 ust. 5, przepis § 6 ust. 3, do wniosku o wypłatę, stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, wniosek o przyznanie płatności składa się na formularzu, udostępnionym przez Agencję, w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 15 lipca danego roku. W § 11 ust. 6 rozporządzenia uregulowano zasady dalszego wypłacania premii zalesieniowej: premia zalesieniowa, począwszy od szóstego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny dokonywanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny albo zaświadczenie o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków składa się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 2. W świetle powyższych ustaleń i rozważań Organ bezpodstawnie przyjął, że skarżący jako następca prawny N. W. nie złożył wniosku w ustawowym terminie. Do 30 stycznia 2013r. to N. W. był uprawniony do płatności wynikających z decyzji z dnia 24 maja 2007r. Następca prawny, czyli M. W. złożył wniosek o przyznanie płatności 7 lutego 2013r. , czyli w ustawowym terminie. W związku z tym Organ jest zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniosku. W konsekwencji Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. (pkt i wyroku). Na podstawie art. 152 p.p.s.a orzeczono w pkt II wyroku. Orzekając o kosztach miał na uwadze dyspozycję art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. , poz. 461) ( pkt III wyroku). . Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę przedstawione rozważenia prawne. W toku prowadzonego postępowania powinien wziąć pod uwagę to, że skarżący zachował termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych. Wynikało to z faktu, że do 30 stycznia 2013r. to N. W. był uprawniony do płatności wynikających z decyzji z dnia 24 maja 2007r. Natomiast jego następca prawny, czyli M. W. złożył wniosek o przyznanie płatności 7 lutego 2013r. W związku z tym Organ jest zobowiązany zbadać jego uprawnienia do przyznania płatności, jako następcy prawnego N. W..