I SA/Ol 150/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A s.c. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A s.c. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej "[...]" ., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 marca 2018 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 143 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Spółce w dniu 14 marca 2018 r., a w związku z czym, termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 21 marca 2018 r.. W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony, co stanowiło podstawę do odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 marca br. o sygn. jak wyżej. Pismem z dnia 23 kwietnia br. A.s.c. wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, załączając do wniosku dowód uiszczenia wpisu w dniu 20 kwietnia 2018r.. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że o obowiązku uiszczenia wpisu dowiedziała się dopiero z chwilą otrzymania postanowienia Sądu z dnia 29 marca br. o odrzuceniu skargi (doręczonego Spółce 19 kwietnia 2018r.), zaś składając w sekretariacie Sądu dokumenty określające umocowanie do reprezentowania Spółki nikt nie poinformował (nie uprzedził) o jakiś innych obowiązkach związanych ze złożoną skargą. W późniejszym okresie wspólnik – M.J przebywał zaś poza granicami kraju. Wskazano również na brak doświadczenia w relacjach z sądami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 § 1 – 4 tej ustawy wynika, że przywrócenie uchybionego terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem następujących przesłanek. Strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu (87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto wniosek o przywrócenie terminu powinien być złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i jednocześnie strona powinna dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie została spełniona przesłanka dopełnienia czynności, dla której określony był termin, gdyż wnosząc o przywrócenie terminu, strona uiściła wpis sądowy od skargi. Uznając ponadto, że spełniona została przesłanka, o której mowa art. 87 § 1 p.p.s.a., wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o uchybieniu terminu do dokonania tej czynności, rozważenia przez Sąd wymagało, czy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez jej winy. Odnosząc się do wyrażanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej poglądów, podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy czym do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. Przywrócenie nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (p. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt GZ 140/04, http://orzeczenia.nsa.pl). Zauważyć przy tym należy, że w ramach kryterium należytej staranności w prowadzeniu swych spraw mieści się również właściwa organizacja wewnętrzna pracy podmiotu wnioskującego o przywrócenie terminu. Oznacza to, że nawet w sytuacji zlecania pewnych czynności pracownikom, podmiot taki nie jest zwolniony z obowiązku starannego ich wykonania. Strona skarżąca, jako będąca podatnikiem VAT spółka cywilna, odpowiada za wewnętrzną organizację, w tym upoważnienie właściwej osoby do odbioru korespondencji oraz wewnętrzny obieg i właściwy nadzór w zakresie nadsyłanej do firmy dokumentacji. Jej obowiązkiem jest zatem takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona. Zauważyć również należy, iż upoważnienie do odbioru korespondencji sądowej może być udzielone w każdej formie, także w sposób dorozumiany. Stosownie do art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism (podkreślenia wymaga, że jako "jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej" w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy w tym przypadku traktować także będącą podatnikiem VAT, spółkę cywilną). Przez pracownika upoważnionego do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 514/96 (niepubl.), domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią jednostki i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Jakkolwiek bowiem doręczyciel doręczając pismo osobie prawnej, winien upewnić się, że osoba je odbierająca została do tego upoważniona, to jednak w sytuacji, kiedy osoba obecna w siedzibie adresata podejmuje się odebrać pismo wykazując, że jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo – administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji nie może nasuwać zastrzeżeń. Ponadto zauważyć należy, że dla skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 67 § 2 p.p.s.a. nie jest konieczne wykazanie, że pismo zostało faktycznie przekazane osobie powołanej do działania w imieniu danego podmiotu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, jego odbiór w siedzibie Spółki potwierdziła osoba uprawniona do odbioru przesyłki, dysponująca pieczęcią Spółki. W tej sytuacji przyjąć należy, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek niedochowania należytej staranności w związku z wewnętrznym obiegiem i nadzorem nadsyłanej do firmy dokumentacji. Tego typu zaniedbanie jest kwestią wewnętrzną Spółki i nie może służyć zdjęciu z niej obowiązku należytej dbałości o swój interes w relacjach zewnętrznych z innymi podmiotami oraz organami państwa (w tym sądami). Błędy, bądź zaniechania w tym zakresie obciążają bezpośrednio Spółkę, o ile nie wynikają z przeszkód, które obiektywnie uznane zostałyby za niemożliwe do przezwyciężenia. Z treści wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby wystąpiły nadzwyczajne, nieprzewidziane i nie dające się usunąć przeszkody, które uniemożliwiły dokonanie określonej w zarządzeniu Przewodniczego z dnia 7 marca br., czynności. Powołany we wniosku brak informacji ze strony sekretariatu Sądu, o obowiązkach związanych ze złożoną skargą, czy brak doświadczenia w relacjach z sądami, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie w sytuacji, gdy z prawidłowo doręczonego Spółce ww. zarządzenia z dnia 7 marca 2018r. jednoznacznie wynika, że kwotę wpisu należało uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. We wniosku strona nie wyjaśniła ponadto, jaki wpływ na nieuiszczenie w wyznaczonym terminie wpisu od skargi miał pobyt M. Jamiołkowskiego "w późniejszym okresie", poza granicami kraju. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.