I SA/Ol 155/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wyrokiem z dnia 17 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R. O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012r. stwierdzono, że ww. wyrok stał się prawomocny od dnia 19 czerwca 2012r. W dniu 12 lipca 2012r. wpłynął do sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca otrzymała zawiadomienie o terminie rozprawy. Wskazała, że zawarte w zawiadomieniu pouczenie przeczytała nieuważnie rozumiejąc z niego, że sentencja wyroku zostanie jej przesłana wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia na adres odmowy. Nie stawiła się na rozprawę, oczekując doręczenia sentencji orzeczenia wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia. W dniu 6 lipca 2012r. (piątek) otrzymała od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych upomnienie o zaległości z tytułu składek z ubezpieczenia społecznego. We wtorek zadzwoniła do sądu, gdzie dowiedziała się, że jej skarga została oddalona. Po czym jeszcze raz przeczytała zawarte w zawiadomieniu pouczenie i zauważyła swój błąd. Wskazała, że uchybienie terminowi zawitemu nastąpiło zatem w sposób nieumyślny. Jej zachowanie podyktowane było niewiedzą i brakiem dostatecznego zrozumienia pouczenia. Przekroczenie terminu nie jest znaczne, bowiem wynosi około dwóch miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1-4 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, cyt. dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że doszło do uchybienia terminu. Konieczne więc stało się rozważenie, czy argumenty podnoszone przez skarżącą uprawdopodabniają okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. W ocenie sądu podnoszone przez skarżącą argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, co zostało potwierdzone przez samą skarżącą, że została ona prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy. Wraz z zawiadomieniem skarżąca została pouczona (pkt 3 zawiadomienia, k 19), że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek zgłoszony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku, oraz że zgłoszenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Sam fakt, na który powołuje się skarżąca "nieuważnego" przeczytania pouczenia nie może stanowić okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie wykazała zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.