I SA/Ol 159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie (k. 30-32 akt). Pismem z dnia 22 czerwca skarżący K.M., działając przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]". W uzasadnieniu wniosku powołał się na treść art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przytaczając poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie interpretacji tego przepisu. W jego ocenie w sprawie – zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Wskazał, że źródłem utrzymania jego i małżonki jest wyłącznie renta przysługująca skarżącemu i oszczędności zgromadzone na koncie osobistym. Toczące się postępowanie egzekucyjne doprowadziło do zajęcia tych źródeł utrzymania. Ze względu na stan zdrowia skarżący nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej ani znalezienia innego źródła dochodu. Jedyną możliwość zaspokajania potrzeb życiowych daje dalsza sprzedaż majątku – czyli działek, których dotyczy spór z organami podatkowymi. Taka czynność, wobec braku ostatecznego orzeczenia sądu administracyjnego doprowadzi jedynie do eskalacji sporu podatkowego. W związku z zawieszeniem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie można liczyć na szybkie wyjaśnienie wątpliwości związanych z ewentualnym opodatkowaniem podatkiem VAT zbywanych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzieleniu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z przesłanek określonych wyżej. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja pozwala na wniosek, że prowadzenie egzekucji do kwoty spornych należności podatkowych – 140 tys. zł może prowadzić do poniesienia znacznej szkody, w sytuacji, gdy strona nie może liczyć na rychłe rozstrzygniecie sporu. Podkreślić należy, że wartością konstytucyjną jest rozpatrzenie sprawy "bez nieuzasadnionej zwłoki" (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Jeżeli z uwagi na wątpliwości co do prawa i konieczność oparcia rozstrzygnięcia na stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Sąd z urzędu zawiesił postępowanie to zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.