I SA/Ol 174/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi W. S., M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej wspólników spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]" r., "[...]", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, nr "[...]". z "[...]" r. odmawiającą uchylenia w całości ostatecznej decyzji tegoż Naczelnika z "[...]" r., orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. L.i W. S. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A W. S., M. L. za miesiące wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. stała się ostateczna wobec nie wniesienia odwołania. W dniu "[...]" r. pełnomocnik M. L. i W. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z "[...]" r., "[...]". Jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 240§1 pkt1 ustawy Ordynacja podatkowa – dalej jako O.p. Przesłanką tą miała być decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" r. , nr "[...]" uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. , nr "[...]" wydaną w stosunku do W.S. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Przekazanie tej sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje – zdaniem wnioskodawców- brakiem podstawy do naliczenia podatku od towarów i usług; zarówno dla Spółki Cywilnej A jak i dla jej wspólników. Organ I instancji postanowieniem z "[...]" r. wznowił postępowanie w sprawie zakończone decyzją z "[...]" r. Po przeprowadzeniu postępowania organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Od decyzji organu I instancji M.L. i W. S. wnieśli odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę wskutek wniesionych odwołań zbadał – z urzędu – kwestie upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wobec ustalenia, że wobec M. L. i W.S. zastosowano skutecznie środki egzekucyjne, organ stwierdził, że wystąpiła przerwa w biegu przedawnienia i przedawnienie zobowiązań podatkowych nie nastąpiło. Organ podkreślił, iż wznowienie postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 128 O.p. Dlatego ustawodawca dopuszcza do wzruszenia decyzji ostatecznej tylko w ściśle określonych wypadkach. Przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznej wymienione są taksatywnie w art. 240§1 O.p. Z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r., nr "[...]", jest decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 240§1 pkt 1 O.p. postępowanie wznawia się, jeżeli dowody, na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. To powoduje, że dla stwierdzenia wystąpienia tej przesłanki niezbędne jest spełnienie się dwóch warunków, a to: - w postępowaniu prowadzonym w sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, na podstawie którego ustalono okoliczności faktyczne istotne dla sprawy; - sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Z akt sprawy wynika, że decyzja z "[...]" r. wydana została na podstawie art. 107§1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w Rozdziale 15 Działu III ustawy Ordynacja podatkowa, za zaległości podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Osoby te odpowiadają również za odsetki za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec podatnika (art. 107§2 O.p.). Z treści przepisu art. 108§1 i art. 108§2 lit. a O.p. wynika, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej spółki. Wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki (art. 115§1 O.p.). Decyzja orzekająca o odpowiedzialności osoby trzeciej ma charakter konstytutywny do osoby trzeciej, a odpowiedzialność tej osoby ma charakter akcesoryjny w stosunku do odpowiedzialności podatkowej samego podatnika. Przy takim charakterze odpowiedzialności osoby trzeciej, koniecznym jest ustalenie czy osoba trzecia ponosi odpowiedzialność, a jak tak, to w jakim zakresie. Odpowiedzialność osoby trzeciej rozciąga się na należności ciążące na podatniku według ich stanu z dnia orzekania o tej odpowiedzialności, a ich podstawę stanowi zobowiązanie podatkowe powstałe w sposób przewidziany w art. 21§1 pkt 1 i 2 (z deklaracji podatkowej) lub w art. 21§3 i §3a O.p. (z decyzji organu podatkowego). Oznacza to, że odpowiedzialność osoby trzeciej powstaje nie w trakcie kształtowania się podatkowego stosunku zobowiązaniowego, jak ma to miejsce w przypadku samego podatnika, lecz dopiero w trakcie realizacji tego stosunku, wobec czego osoba trzecia nie może skutecznie podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu prowadzonym wcześniej wobec podmiotu, za którego długi podatkowe odpowiada. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. – wydana na podstawie art. 21§1 pkt 3 i §3 O.p. oraz art. 10 ust.2 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – określała Spółce cywilnej A, m.in. wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od września do grudnia 2002 r. Ta decyzja stanowiła podstawę wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M.L. i W. S. za zobowiązania spółki. Ta decyzja nie została uchylona ani zmieniona. Na rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe Spółki cywilnej A nie miały więc wpływu ani decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" r. uchylająca decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego orzekającą o zobowiązaniu podatkowym W.S. za 2002 r. ani wyrok Sądu Rejonowego w E. z "[...]" r. , sygn. akt "[...]" W sprawie nie zaistniały więc okoliczności przewidziane w art. 240§1 O.p., a zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr "[...]", z "[...]" r. odmawiającej uchylania w całości ostatecznej decyzji tego organu nr PP1/4406-45/05 z 20.02.2006 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M.L. i W.S. za zaległości podatkowe Spółki cywilnej A w podatku od towarów i usług, za odsetki za zwłokę oraz za koszty egzekucyjne , za miesiące od września do grudnia 2002 r. Wyrok Sądu Rejonowego w E.miał wpływ na zobowiązanie podatkowe W. Siemaszko w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Nie ma on natomiast związku z odpowiedzialnością osób trzecich za zobowiązania podatkowe Spółki cywilnej A w podatku od towarów i usług. Wskazanych przez skarżących dowodów nie można uznać za dowody nowe, bądź za nowe okoliczności w rozumieniu art. 240§1 pkt 5 O.p. Ani wyrok Sądu Rejonowego w E. "[...]" r., ani decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" r. nie mają żadnego związku z podjętym rozstrzygnięciem w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe Spółki cywilnej A. Zdaniem organu nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 240§1 pkt 7 O.p. Podstawą wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe Spółki cywilnej A nie była ani decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., ani nie był taką podstawą wyrok Sądu Rejonowego w E. z "[...]" r. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł nadto, że swoimi decyzjami z "[...]" r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania – na żądanie M.L. i W.S. – zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r., nr "[...]". Organ za niezasadny uznał także zarzut wad prawnych zaskarżonej decyzji, a w szczególności brak oznaczenia strony, powołanie błędnej podstawy prawnej oraz błędnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Zarzut ten wywiedziony został z porównania decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w, na podstawie art. 107§1 i §2 pkt 2, art. 108§1 oraz art. 115§1 ,4 i 5 O.p., nr "[...]" z "[...]" r. określającej Spółce cywilnej A zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. oraz orzekającej o odpowiedzialności podatkowej M.L. i W.S. za tę zaległość podatkową. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej decyzja zawiera prawidłowe oznaczenie stron, do których jest skierowana. Podstawa prawna powołana przez organ I instancji wynika wprost z przepisów ustawy odnoszących się do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane przez ustawę elementy. Niepowołanie w podstawie prawnej decyzji nr "[...]" przepisu art. 115§4 i §5 O.p. jak to miało miejsce w decyzji Nr "[...]" z "[...]" r., jest uzasadnione. Decyzja nr "[...]" z "[...]" r. dotyczyła zobowiązania Spółki cywilnej A w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r., którego wysokość wynikała z korekty deklaracji VAT – 7 za ten okres, złożonej przez podatnika. Dlatego organ, zgodnie z art.114§4 w zw. z art. 115§5 O.p. zobowiązany był do określenia wysokości zobowiązania podatkowego Spółce cywilnej A w decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej wspólników. Przedstawiony stan faktyczny nie pozwala na uznanie za zasadny zarzutu naruszenia przepisu art. 120 O.p., gdyż w decyzji nr "[...]" prawidłowo powołano przepis art.155§1 i 2 wymienionej ustawy. Nieprzeprowadzenie w toku postępowania wznowieniowego dowodu z zeznań świadka nie jest uchybieniem, o którym traktuje przepisu art. 247§1 pkt 2 i 3 O.p. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 17a O.p. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich jest organ właściwy dla podatnika. Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem właściwym miejscowo dla Spółki cywilnej A, a zatem był także właściwym dla skarżących. Skarżący nie zgłaszali żądania stwierdzenia nieważności decyzji, a zatem zarzut uchybienia przepisowi art. 248§1 O.p. nie jest zasadny. Skargę na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wnieśli W. S. i M. L. Decyzji zarzucili naruszenie: - art. 153 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., poprzez pominięcie w postępowaniu istotnych ocen prawnych oraz wskazań co do dalszych ewentualnie przeprowadzonych postępowań i ich ocen, gdyż decyzja z "[...]" r. , nr "[...]" wydana została w związku z fałszywymi dowodami, co wynika z wyroku Sądu, - art. 120 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p., wobec naruszeń naczelnych zasad postępowania, a to: • Art. 121§1 O.p.w związku z rażącym deficytem bezstronności zarówno w sposobie prowadzenia postępowania jak i dokonanej w skarżonej decyzji ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, co pozostaje w związku z naruszeniem art. 130§3 O.p. • Art. 122 O.p. w zw. z art. 187§1 O.p. wobec braku działań na rzecz wyjaśnienia kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych, • Art. 123 O.p. poprzez ograniczenia prawa do czynnego udziału w postepowaniu w związku z zarzutem wskazania przez Sąd fałszowania dowodów przez księgową, - art. 180§1 w zw. z art. 181 O.p. wobec oparcia rozstrzygnięcia na materiałach sporządzonych bądź pozyskanych z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem art. 171 k.p.k., a zwłaszcza §4 i 5pkt 1 i §7 oraz art. 148§1 pkt 1 kpk, - art. 187§3 O.p. wobec odmowy zakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu o fałszowanych dowodów; - art. 188 O.p. wobec bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia istotnych dla sprawy dowodów, - art. 191 O.p. wobec rażącego przekroczenia granic swobody w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - art. 210§4 O.p. poprzez brak jednoznacznego, jasnego i pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji, - art. 240§1 pkt 1 O.p. poprzez dowolną interpretację treści przepisu, - art. 247§1 pkt 2 i 3 O.p. poprzez dowolną interpretację zeznań świadka będącego pełnomocnikiem. Powyższe zarzuty uzasadniały – zdaniem pełnomocnika skarżących – żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji nr "[...]" z "[...]" r. Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji "[...]" z "[...]" r. – w całości, uchylenia bądź nawet unieważnienia decyzji nr "[...]" z "[...]" r. Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz decyzji nr "[...]" z "[...]" r. – obydwóch w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wreszcie skarżący wnieśli o uchylenie wskazanych decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż organy podatkowe we wznowionym postępowaniu nie mogły skupić się wyłącznie na decyzji o odpowiedzialności, bowiem decyzja ta została wydana w oparciu o wadliwą decyzję nr "[...]" z dnia "[...]" r. wydaną dla Spółki, która powinna być unieważniona w trybie art. 247§1 pkt 2, 3 i 6 w zw. z art. 248§1 O.p., tj. z urzędu. Strony dalej wywodzą, że organ odwoławczy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie w/w decyzji – decyzjami "[...]" i "[...]" z "[...]" r. orzekając, iż niemożliwe jest wznowienie postępowania dla podmiotu jakim jest już nieistniejąca spółka cywilna z wniosku wspólników byłej spółki. Nadto organ ten w decyzji z "[...]" r. , nr "[...]" cofnął wartość oszacowanej dodatkowo sprzedaży określonej w decyzji organu I instancji nr "[...]" z "[...]" r., która była ustalona na podstawie fałszywych dowodów, a która to decyzja była podstawą wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług. Powyższe dowodzi, że nie ma podstawy do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników, bo decyzja wydana dla spółki zawiera wadę wydania jej na podstawie fałszywych dowodów. Skarżący wskazują, żę organ w dniu "[...]" r. wydał decyzję nr "[...]" na podstawie art. 107§1 i §2 pkt 2, art. 108§1 oraz art. 115§1,§4 i §5 O.p., w której: - w pkt I – określił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A. W. S., M. L. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. w wysokości 5.583 zł., - w pkt II orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M.L. i W. S. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług zlikwidowanego Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A W. S., M.L.za zaległości podatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. w wysokości 5.583 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem skarżących przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z zasadą zawartą w art. 120 O.p., ponieważ za styczeń 2003 r. dla SpółkiA nie wydano wcześniej żadnej decyzji i zawiera prawidłowe podstawy prawne w sentencji. Organ ten wydał też w dniu "[...]" r. decyzje nr "[...]", w której wskazał wadliwe części podstawy prawnej, o której mowa w sentencji odwołania, co narusza art. 210§1 pkt 4 i 6 w/w ustawy i zobowiązuje organ z urzędu, z mocy art. 241§1 w/w ustawy, do stwierdzenia nieważności tej decyzji, na podstawie art. 247§1 pkt 2 i 3 O.p. Brak prawidłowej podstawy prawnej w/w decyzji, skarżący upatrują w pominięciu art. 115§1,4 i 5 O.p., zastosowanego w decyzji nr "[...]". Zaś na rażące naruszenie prawa, według skarżących, wskazuje odmowa uchylenia decyzji "[...]" z dnia "[...]" r., co oznacza, że w obiegu prawnym są faktycznie dwie decyzję za te same podatki (podatek od towarów i usług) i za ten sam okres. Według skarżących, poza w/w okolicznościami, dodatkowym dowodem na stwierdzenie nieważności decyzji z urzędu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]" z dnia "[...]" r., która uwzględnia wyrok Sądu sygn. akt "[...]". Argumentacja organu I instancji, iż wskazane przez stronę okoliczności nie mogą być podstawą do uznania istnienia w sprawie przesłanki z art. 240§1 pkt 1 O.p., zdaniem W.S. i M.L. narusza zasadę zawartą w art. 120, art. 245§1 pkt 1 oraz 247§1 pkt 2,3,4 O.p. Skarżący podnoszą, iż złożony został wniosek o wznowienie postępowania, w którym wskazany został m.in. art. 240§1 pkt1,2,5,6,7, w szczególności pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, co w niniejszej sprawie ma wpływ na teść wydanej decyzji przez organ I i II instancji. Skarżący zarzucili także, naruszenie zasad zawartych w art. 187,181 i art. 191 O.p., poprzez całkowite pominięcie sytuacji rynkowej panującej w czasie wejścia Polski do UE, a w szczególności w kontekście sposobu naliczania podatku od towarów i usług na towary, dla których nie określono przychodów netto będący podstawą do naliczenia podatku należnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 1§1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§2). Takie uregulowanie ustawowe kognicji sądów administracyjnych oznacza, że sądy te są uprawnione do badania zachowania przez organy administracji publicznej określonych przepisami reguł prowadzenia postępowań jak też zgodności rozstrzygnięć dokonanych przez te organy z normami prawa materialnego powołanymi jako podstawa prawna rozpatrzenia sprawy. Reguły postępowania przed sądami administracyjnymi określone zostały w ustawie z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. W myśl art. 133§1 w/w ustawy sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd rozstrzygając sprawę bada czy postępowanie przed organem przeprowadzone zostało zgodnie z regułami prawa regulującymi dane postępowanie oraz czy dokonane ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy te ustalenia wyczerpują dyspozycję przepisów prawa powołanych jako podstawa rozpatrzenia sprawy. Sąd administracyjny – jak wynika to z przepisu art. 134§1 i 2 p.p.s.a. – rozstrzyga sprawę w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z tym zastrzeżeniem, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]" z "[...]" r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr "[...]" z "[...]" r. odmawiająca uchylania własnej decyzji ostatecznej nr "[...]" z "[...]" r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M.L. i W.S. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz koszty egzekucyjne Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A. W. S., M. L.. Z akt sprawy wynika, że decyzją z "[...]" r. nr "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce cywilnej A W.S., M. L. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2002 r. (decyzja k. 10 – 22 akt adm.). Decyzja ta jest ostateczna, gdyż dotychczas nie została uchylona ani zmieniona. Wynika to z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. (k. 52-53) oraz z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (k.87-92,88) z "[...]" r. , nr "[...]". W tym stanie rzeczy zaległości podatkowe Spółki cywilnej A w podatku od towarów i usług stwierdzono decyzją ostateczną organu podatkowego. Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. , nr "[...]" nie może służyć kontroli decyzji dotyczącej zasadności rozliczenia podatku VAT dokonanego w decyzji wymiarowej (z "[...]" r.) dotyczącej Spółki cywilnej A. Decyzja z "[...]" r. orzekająca o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe Spółki cywilnej A oparta została na decyzji organu podatkowego z "[...]" r. orzekającej o zobowiązaniach podatkowych Spółki cywilnej A. Jak długo zatem pozostaje w obiegu decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego dotycząca Spółki cywilnej A w przedmiocie podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2002 r., tak długo brak będzie podstaw prawnych do wzruszenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. Zgodnie bowiem z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Jak wynika z akt sprawy – także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (k.88) – decyzja w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z "[...]" r., jest ostateczna. To właśnie decyzja z "[...]" r., nr "[...]", stanowiła podstawę do wydania decyzji z "[...]" r., nr "[...]" orzekającej o solidarnej odpowiedzialności W.S. i M.L.za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług, za odsetki od zaległości oraz za koszty egzekucyjne Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A W.S., M. L. za miesiące od września do grudnia 2002 r. Dla bytu tej decyzji (z "[...]" r., nr "[...]") bez znaczenia pozostaje więc zarówno decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" r., nr "[...]", uchylająca decyzję dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych określonego W. S. za 2002 r., jak też wyrok Sąd Rejonowego w E. z "[...]"., sygn. akt "[...]" skazującej M.A. za przedłożenie organom podatkowym sfałszowanego oświadczenia o wysokości stosowanej przez podatników marży handlowej w 2002 r. Stanowisko organów podatkowych w tym przedmiocie Sąd uznał za należycie uzasadnione i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. Należy zaznaczyć, że we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę prawną żądania wskazano art. 240§1 pkt 1 O.p. Przepis ten stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności M. L. I W.S. za zaległości Spółki cywilnej A wydana została w następstwie określenia Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowo – Usługowego A zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług decyzją z "[...]" r., "[...]" Zatem ani wyrok Sądu Rejonowego w E., ani decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" r., nr "[...]" nie były podstawą do wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności M.L. i W.S. za zaległości podatkowe Spółki cywilnej A Zgodzić się należało ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z "[...]" r. pozostaje poza przedmiotem postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją z "[...]" r. orzekającą o odpowiedzialności solidarnej M.L.i W.za zaległości A s.c. Nadmienić w tym miejscu należy, że organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z "[...]" r. byłby Naczelnik Urzędu Skarbowego, a to zgodnie z art.244§1 O.p. Nie można uznać za zasadny zarzutu skarżących co do wad prawnych decyzji. Zarówno bowiem wymienione w skardze decyzje organu I instancji jak i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej– znajdujące się w aktach administracyjnych – zawierają wskazanie podstawy prawnej decyzji, jak też stany faktyczne ustalone w toku postępowania. Granice sprawy zostały zakreślone żądaniem zawartym we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z "[...]" r., nr "[...]" o solidarnej odpowiedzialności M.L.i W.S. za zaległości podatkowe A s.c., w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2002 r. (k. 24-26 akt adm.) i decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r., "[...]",dotyczyła właśnie tej decyzji. Należy zauważyć i podkreślić, że sprawa będąca przedmiotem postępowania przed Sądem dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r., nr "[...]" o solidarnej odpowiedzialności M.L.i W.S. za zaległości podatkowe A s.c., w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2002 r. W tym bowiem zakresie wznowiono postępowanie (postanowienie k. 5-6 akt adm.). W sprawie niniejszej nie orzeczono w ogóle o wznowieniu postępowania dotyczącego odpowiedzialności wspólników za zaległości dotyczące stycznia 2003r. Ocenie zatem mogła podlegać tylko poprawność powołania podstawy prawnej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M.L. i W.S. za zaległości A s.c. za miesiące od września do grudnia 2002 r. Analizując stan prawny sprawy Sąd stwierdził, że podstawa prawna decyzji z "[...]" r. , nr "[...]" powołana została prawidłowo. W decyzji nr "[...]" z 31.12.2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A s.c. zobowiązanie w podatku VAT za okres wrzesień – grudzień 2002 r. Podatek nie został zapłacony do dnia likwidacji Spółki (31.05.2005 r.). Dlatego "[...]" r. wydana została decyzja o solidarnej odpowiedzialności wspólników, którzy wymienieni byli w decyzji z "[...]" r. W takim stanie, powołanie jako podstawy prawnej w decyzji z "[...]" r., nr "[...]" przepisów 107, 108§1,115§1 O.p. i art. 21 ustawy z 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 169, poz. 1387) uznać należało za poprawne. Chybiony jest zarzut skarżących , iż w obiegu funkcjonują dwie decyzję dotyczące tego samego zobowiązania podatkowego. Decyzja z "[...]" r. dotyczyła A s.c. (rozwiązanej 31.05.2005 r.) jako podatnika podatku VAT, a decyzja z "[...]" r. orzekająca o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe A s.c. dotyczy wspólników tej Spółki. Nie można uznać za trafne zarzutu uchybienia przepisowi art. 153 p.p.s.a, gdyż wyrok Sądu Rejonowego w E. z "[...]" r. w sprawie "[...]" nie pozostaje w związku z decyzją o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe A s.c.. Analizując akta sprawy, Sąd nie stwierdził by organy dopuściły się naruszenia przepisów art. 121§1, 130§3,122,187§1 i 191O.p. W sprawie zebrano materiał wystarczający w zupełności do rozpatrzenia sprawy i oceniono go w całości. Jak wyżej wskazano, jako podstawę żądania wznowienia wskazano art. 240§1 pkt 1 O.p., a organy podatkowe skutecznie wykazały, że ta przesłanka nie zachodzi w sprawie, jak tez nie wystąpiły przesłanki z art. 240§1 pkt 2,3,5,6 i 7 O.p. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 17a O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego był organem właściwym dla A s.c. i był także właściwym dla wspólników tej Spółki. Organ I instancji orzekł w przedmiocie wznowienia postępowania, a zatem nie mógł uchybić przepisowi art. 248§1 O.p. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.