I SA/Ol 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r. oddala skargę I SA/Ol 174/16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. w W. (zwanych dalej: "stroną", "skarżącą", "Spółką"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2010 w kwocie 74.283 zł. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, strona złożyła w dniu 29 grudnia 2014r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 w łącznej wysokości 126.268 zł. Wyjaśniając przyczyny powstania nadpłat strona podała, że niesłusznie opodatkowano w okresie styczeń 2009r. - grudzień 2014r. obiekt o nazwie "Budynek odprawy służby celnej" zlokalizowany na terenie B. przy ul. "[...]", o powierzchni 1069 m2, stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten powinien być wyłączony spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości ze względu na zajęcie na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego. Strona powołała się przy tym na przepisy art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2010 r. nr 95, poz. 60 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.". Ponadto skarżąca uznała, że błędnie zastosowano stawkę podatku od nieruchomości w rozliczeniu za rok 2012, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w B. Nr XII/89/11 z dnia 20 grudnia 2011r., podczas gdy zastosowane powinny być stawki podatku od nieruchomości przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr XLII/257110 z dnia 27 października 2010 r. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. Burmistrz Miasta B. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010r., a następnie decyzją z dnia "[...]" określił stronie wysokość tego zobowiązania w kwocie 74.283 zł. W odwołaniu od decyzji, strona zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz.613 ze zm.), dalej jako "O.p." oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez wadliwe uznanie, że grunty stanowią przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że strona w roku 2010 zadeklarowała wskazane na s.6 decyzji powierzchnie: gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pozostałych, budynków mieszkalnych, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynków pozostałych oraz budowli, przy czym deklarowana powierzchnia gruntów pozostałych i budynków mieszkalnych w poszczególnych miesiącach 2010r. była różna. Strona w dniu 15 grudnia 2014 r. sporządziła 5 korekt deklaracji na 2010 r.: od 1 stycznia 2010 r., od 1 marca 2010 r., od 1 czerwca 2010 r., od 1 lipca 2010 r., od 1 października 2010 r. Wszystkie korekty deklaracji różniły się od deklaracji pierwotnej i jej korekt tym, że w pozycji "powierzchnia użytkowa budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zamiast powierzchni 3338,44 m2 - we wszystkich korektach została wpisana powierzchnia 2275,44 m2 (okres całego roku podatkowego 2010). Nie podlegały natomiast korekcie inne dane o przedmiotach opodatkowania i powierzchniach tych przedmiotów. Organ zwrócił uwagę, że podstawowymi dowodami w sprawie były deklaracje i korekty deklaracji złożone przez stronę. Złożona w roku 2010 deklaracja i jej (cztery) korekty nie były przez organ podatkowy pierwszej instancji kwestionowane w trybie art. 21 § 3 O.p. (poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), co oznaczało, iż podatek wykazany w deklaracji był podatkiem do zapłaty (art. 21 § 2 O.p.). Organ odwoławczy uwzględnił zarzut naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 6 O.p., bowiem decyzja organu I instancji nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego (odnosiła się przede wszystkim do danych o przedmiotach opodatkowania wynikających z deklaracji i jej korekt sporządzonych w roku 2010; z omyłkowym "wpisaniem" wartości budowli jako powierzchni budowli). Zdaniem Kolegium, żaden z przepisów art. 233 O.p. nie przewiduje możliwości wydania decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną wyłącznie z tego względu, że została wadliwie uzasadniona. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła podstawa uchylenia decyzji wynikająca z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b O.p. (bowiem decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości), jak również nie wystąpiła podstawa wymieniona w art. 233 § 3 O.p. (bowiem decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest tzw. decyzją "uznaniową"). Organ odwoławczy uznał również, że w sprawie nie zaszły przesłanki z art. 233 § 2 O.p.. Okoliczności faktyczne wynikały ze zgromadzonych dokumentów, tj. deklaracji i korekt deklaracji - sporządzonych przez stronę i złożonych organowi podatkowemu pierwszej instancji (dane - co do przedmiotów opodatkowania, ich powierzchni oraz stawek podatkowych - poza powierzchnią budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - nie są sporne). Na podstawie powyższych dokumentów oraz z zastosowaniem stawek podatkowych wynikających z uchwały Nr XXII/139/08 Rady Miejskiej w B. z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta B. oraz zwolnienia od podatku od nieruchomości (mającej zastosowanie do roku 2010 na podstawie art. 20a ust.1 u.p.o.l.) możliwe było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości ("w częściach" i "w całości"). Uwzględniając deklaracje i korekty deklaracji organ obliczył podatek od nieruchomości w kwocie 74.283 zł. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zakwestionowaniem przez stronę opodatkowania 1063 m2 powierzchni użytkowej budynku (całkowitą powierzchnię podatnik określił na 1069 m2) według stawki 18,73 zł/1 m2 (stawka jak za budynki związane z działalnością gospodarczą). Organ ustalił, że właściciel budynku – A. S.A. (osoba prawna, przedsiębiorca) oddał w najem innemu podmiotowi budynek zlokalizowany na terenie B. przy ul. "[...]", o powierzchni 1069 m2 (powierzchnia podana do opodatkowania - 1063 m2). Najemcą tego budynku od 2009r. był Zakład B. w B., a od 1 grudnia 2009 r. - Zakład C. w G. (Gospodarstwo Pomocnicze "[...]" w G.). Zgodnie ze statutem "[...]" w G., stanowiącym załącznik do Zarządzenia nr 376 Wojewody "[...]" z dnia 19 listopada 2010 r. zmieniającego zarządzenie Wojewody "[...]’ w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie: "[...]" z siedzibą w G. - jest on państwową jednostką budżetową, utworzoną przez Wojewodę "[...]" (§ 1 ust. 1 Statutu). Zdaniem organu, państwowa jednostka budżetowa nie mieści się w pojęciu organów jednostek samorządu terytorialnego, w związku z tym przepis art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. nie ma zastosowania. Tym samym, nieruchomość nie jest zajęta na potrzeby "organów jednostek samorządu terytorialnego". Nieruchomości zajęte przez państwowe jednostki budżetowe nie korzystają (i nie korzystały w roku podatkowym 2010) ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. (m.in. państwowymi jednostkami budżetowymi są samorządowe kolegia odwoławcze). Budynku wynajętego przez A. S.A. państwowej jednostce budżetowej nie dotyczy żadne ze zwolnień wymienionych w przepisach art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2010). Nadto organ stwierdził, że do podatku od nieruchomości za rok 2010 miała zastosowanie uchwała Nr XXIII139/08 Rady Miejskiej w B. z dnia 26 listopada 2008 r. która w § 2 przewidywała dwa zwolnienia przedmiotowe: 1) budynki i budowle lub ich części oraz grunty, które służą wyłącznie do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kultury i sportu; 2) budynki, budowle lub ich części oraz grunty zajęte pod cmentarze, z wyjątkiem nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Budynek wynajęty przez przedsiębiorcę nie podlegał też w 2010r. zwolnieniom wprowadzonym przez Radę Miejską w B. (na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l.). Ponadto, zawarcie umowy najmu przez właściciela nieruchomości (osobę prawną, przedsiębiorcę) z innym podmiotem (tu: państwową jednostką budżetową) nie przenosi obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na posiadacza (zależnego) nieruchomości. W konsekwencji Kolegium uznało, że brak jest wystarczających podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji również w trybie art. 233 § 2 O.p., gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, strona reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uwzględnienie skargi i - usunięcie z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ podatkowy II instancji zasady dwuinstancyjności tj. art. 220 w związku z art. 222 oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p., - usunięcie z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ podatkowy II instancji art. 233 § 1 pkt 2 w związku z § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Opisując przebieg postępowania strona uznała, że decyzja organu I instancji została wydana w sposób, który nie pozwalał na jej kontrolę merytoryczną i na kontrolę poprawności rozumowania. Podniosła, że tak lakoniczne uzasadnienie decyzji przez organ podatkowy I instancji pozbawia ją możliwości oceny zgodności decyzji z prawem i obrony swych praw w postępowaniu odwoławczym, co winno skutkować usunięciem jej z obrotu prawnego. Skarżąca zaznaczyła, że powyższą wadę braku prawidłowego uzasadnienia dostrzegł organ II instancji stwierdzając, że nie odpowiada ona wymogom art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p., jednak doszedł do przekonania, że skoro ponownie rozpatrzył sprawę, to nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Zdaniem strony, organ II instancji w istocie, bez uchylenia wadliwej decyzji organu I instancji, wydał decyzję merytoryczną i tym samym, pozbawił stronę procedowania przez organy dwóch instancji. W ten sposób doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności tj art. 220 w związku z art. 222 oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p.. Strona zarzuciła również, że organ II instancji wadliwie zinterpretował treść art. 233 §3 O.p bowiem uznał, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest tzw. decyzją uznaniową. Wyłącznie możliwości zastosowania powołanego przepisu dotyczy rzeczywiście sytuacji, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji, ale wniosek, do którego doszła strona interpretując ten przepis, jest zupełnie odmienny od interpretacji organu podatkowego. Zdaniem strony, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji, to organ II instancji jest uprawniony do uchylenia decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Organ II instancji doszedł do odmiennego przekonania, które jest niezgodne z treścią ww. przepisu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczącej art. 233 § 1 pkt 2 w związku z § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że katalog decyzji jakie może wydać organ odwoławczy jest zamknięty i wynika z art. 233 O.p. W zaskarżonej decyzji, jako podstawę prawną organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 O.p. gdyż utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał motywy, z powodu których odmówił uchylenia decyzji i przekazania sprawy do organu I instancji. Jak słusznie organ odwoławczy zaznaczył, w niniejszej sprawie nie wystąpiła podstawa uchylenia decyzji wynikająca z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b O.p. – tzn. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, oraz nie wystąpiła podstawa wymieniona w art. 233 § 3 O.p. - decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest tzw. decyzją "uznaniową". Następnie organ odwoławczy uznał, że jakkolwiek organ I instancji naruszył art. 210 § 1 pkt 6 O.p. to jednakże nie wystąpiła przesłanka wynikająca z art. 233 § 2 O.p., gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przepis ten wskazuje bowiem, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Regulacja ta ma zatem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wskutek postępowanie przeprowadzonego przez organ I instancji, materiał dowodowy zawiera na tyle istotne luki, że uniemożliwiają one wydanie rozstrzygnięcia. Przy czym przepis ten należy odczytywać z uwzględnieniem pozostałych regulacji odnoszących się do podstępowania odwoławczego. Co do zasady organ odwoławczy rozpoznaję sprawę uprzednio rozstrzyganą przez organ I instancji w sposób merytoryczny. Wynika to z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego określonej w art. 127 O.p., a polegającej na tym, że każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji może być w wyniku odwołania rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, gdyż przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia organu odwoławczego wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji (vide B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, Wyd. UNIMEX, str. 582). Wprawdzie zgodnie z art. 229 O.p. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, jednakże trzeba podkreślić, że owo dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, o którym mowa w powyższym przepisie, dopuszczalne jest w zakresie mniejszym aniżeli znaczny - w relacji do całości materiału dowodowego sprawy podlegającego analizie i ocenie organu odwoławczego. Reasumując, w świetle przepisów art. 127 i art. 233 § 2 O.p. istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania dyspozycji wynikającej właśnie z art. 229 O.p.. A zatem przedmiot postępowania odwoławczego wyznacza tożsamość pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, co oznacza, że organ odwoławczy nie może rozszerzyć rozstrzygnięcia na zakres nieobjęty decyzją organu pierwszej instancji, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie można uznać, że zakres rozstrzygnięcia został przez organ odwoławczy zmieniony. Prawdą jest, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełniało wymogów wynikających z art. 210 § 4 O.p., niemniej jednak istniało. Nie można zatem uznać, że działania organu odwoławczego wychodziły poza zakres zakreślony decyzją wydaną przez organ I instancji. Przy czym, nie zaszły również podstawy do zastosowania art. 229 O.p., gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uzupełnienia postępowania dowodowego o brakujące dowody. Należy bowiem podkreślić, że w niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonych dokumentów (przede wszystkim deklaracji i korekt deklaracji) stanowiły wystarczającą podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Podsumowując należy podkreślić, że decyzję, o jakiej mowa w art. 233 § 2 O.p., organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, to jest wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 O.p., czyli przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Stosując ten przepis, organ odwoławczy musi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych oraz wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 229 O.p. (wyrok NSA z dnia 30 października 2000 r., I SA/Lu 860/99, LEX nr 45534). W świetle powołanego przepisu art. 233 § 2 O.p., jasno wynika, że organ odwoławczy nie może uchylić decyzji organu I instancji z tego tytułu, że uzasadnienie decyzji jest niepełne. Organ odwoławczy mógłby wydać taką decyzję, jeżeli stwierdziłby, że musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Za takim rozumieniem powołanych przepisów przemawia również, wyrażona w art.125 § 1 O.p., zasada w szybkości postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W orzecznictwie uznaje za przejaw naruszenia wymienionej zasady m.in. wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy bez wykazania spełnienia przesłanek określonych w art.233 § 2 O.p. Należy również wskazać, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wynikająca z art. 233 § 3 O.p., zgodnie z którym, samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim przepis ten ma zastosowanie do decyzji, których podstawa materialnoprawna ma charakter uznaniowy. W niniejszej zaś sprawie, decyzja określająca stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości ma charakter związany, gdyż ustawodawca nie pozostawił swobody wyboru rozstrzygnięcia organowi orzekającemu w sprawie. Ponadto organ odwoławczy – w świetle powołanego przepisu, mógłby uchylić decyzję uznaniową i przekazać ją do rozstrzygnięcia organowi I instancji gdyby uwzględnił odwołanie, w przeciwnym wypadku- może orzec merytorycznie tylko poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W konsekwencji należało uznać, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 210 § 4 O.p.. Badając niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził również, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Sporny budynek o powierzchni wskazanej pierwotnie do opodatkowania (1063 m2) nie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., gdyż powyższa nieruchomość nie została zajęta na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego. Nieruchomość ta została wynajęta przez państwową jednostkę budżetowa, utworzoną przez Wojewodę "[...]". Z oczywistych przyczyn, państwowa jednostka budżetów nie mieści się w pojęciu "organów jednostek samorządu terytorialnego". W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a..