I SA/Ol 175/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009r. sygn. akt j.w Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał J. G. prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w kwocie ponad 400 zł. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 9.07.2009r. (k. - 63). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lipca 2009r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 18 sierpnia 2009r. (k. - 73). W piśmie z dnia 24.08.2009r. wyraził niezrozumienie w kwestii ponownego wezwania do zapłaty wpisu, wskazując, że postanowieniem z dnia 1.07.2009r. Sąd umorzył koszty postępowania. Następnie w piśmie z dnia 6.09.2009r. (w reakcji na wyjaśnienie Sądu z dnia 1.09.2009r. w kwestii należnego wpisu) skarżący podkreślając, że w dalszym ciągu nie rozumie kwestii kosztów, wniósł o rozłożenie kwoty 400 zł na raty po 50 zł miesięcznie, płatne od 10 października 2009r. W dniu 16.09.2009r. do Sądu wpłynęła kopia skierowanej przez skarżącego do PKO BP dyspozycji o przekazywanie z jego konta na konto WSA kwot po 50 zł począwszy od 10.10.09r. do 10.05.2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.p.s.a., która reguluje tryb wnoszenia i rozpoznawania skargi przez sąd, uzależnia merytoryczne jej rozpoznanie od spełnienia szeregu warunków. M.innymi z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast art. 220 § 3 stanowi, że skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak już wyżej wskazano, w wykonaniu dyspozycji art. 220 § 1 p.p.s.a. skarżący został wezwany pismem z dnia 12.08.2009r. (które odebrał w dniu 18.08.2009r.) do uiszczenia wpisu w kwocie 400 zł. Wyznaczony 7-dniowy termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 25 sierpnia 2009r. Nieuiszczenie wymaganego wpisu w wyznaczonym terminie spowodowało powstanie negatywnej przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy. Na powyższe nie może mieć wpływu podnoszone przez skarżącego niezrozumienie treści postanowienia WSA z dnia 1 lipca 2009r. o częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych. W końcowej części uzasadnienia Sąd wyraźnie stwierdził, że skarżący "może ... jednorazowo uiścić kwotę 400 zł tytułem wpisu od skargi, korzystając ze zwolnienia w pozostałej części, w tym od kosztów których obowiązek zapłaty może powstać w toku dalszego postępowania." Do wpisów sądowych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa w momencie wszczęcia postępowania nie znajduje zastosowania art. 229 § 1 p.p.s.a. przewidujący możliwość m.in. rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów sądowych, o co skarżący wniósł w piśmie z dnia 6 września 2009r. Przepis ten odnosi się bowiem do nieuszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W postanowieniu z dnia 15 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 126/04 (lex Polonica) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezapłaconego w terminie wpisu od skargi nie można uznać za nieuiszczoną należność orzeczoną przez Sąd. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują jakiejkolwiek możliwości prawnej rozłożenia wpisu od skargi na raty czy też odroczenia jego zapłaty. Reasumując należy stwierdzić, że skoro mimo wezwania (wystosowanego po uprawomocnieniu się postanowienia w kwestii prawa pomocy), należny wpis od skargi nie został uiszczony, to skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.