I SA/Ol 178/10

Dnia 18 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 18 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w U. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia odrzucić skargę. Spółka A z siedzibą w U. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń – grudzień 2005 r., grudzień 2006 r. i luty 2007 r. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2010 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie aktualnego oryginału dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej lub jego odpisu poświadczonego przez uprawnioną do tego osobę (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu), jak również do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Jednocześnie pouczono stronę, że nieusunięcie powyższych braków w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższych wezwań, zostały one doręczone w dniu 15 kwietnia 2010 r. Pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Spółka cofnęła powyższą skargę. W uzasadnieniu podała, że postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. o sygn. akt I GSK 40/10 Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie decyzji, co w ocenie strony spowodowało, iż złożona skarga w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona skarżącej w dniu 15 kwietnia 2010 r., a zatem termin do usunięcia tych braków upłynął bezskutecznie w dniu 22 kwietnia 2010 r. Skarżąca Spółka w zakreślonym terminie nie usunęła braków skargi, lecz w dniu 20 kwietnia 2010 r. złożyła pismo, którym cofnęła skargę, wskazując na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie. Podnieść jednak należy, że cofnięcie skargi może wywołać skutek prawny w postaci umorzenia postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) jedynie wówczas, gdy postępowanie to zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza brak przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (por. wyrok NSA z 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2174/04, opubl. CBOiS). Jeżeli zatem skarga zawiera braki nieusuwalne lub braki formalne, które nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, sąd zobligowany jest odrzucić skargę, a nie umorzyć postępowanie. Ponadto zauważyć również należy, że skoro występujący w imieniu Spółki J.R. nie przedłożył dokumentów upoważniających go do reprezentowania Spółki, to podpisane przez niego w dniu 20 kwietnia 2010 r. pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi jest prawnie bezskuteczne. Reasumując, strona skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu. Wezwania zawierały zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań nie zostały one jednak spełnione, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.