I SA/Ol 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia : odrzucić skargę WSA/post.1 – sentencja postanowienia W dniu 9 stycznia 2015r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zatytułowana jako "odwołanie", skarga J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od spadku i darowizn. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 stycznia 2015 r., wezwano skarżącego do podpisania skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano skarżącego, iż stosownie do art. 46 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo (skargę) osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. W dniu 13 lutego 2015r. wpłynęło do Sądu niepodpisane pismo z dnia 9 lutego 2015r., z podanym imieniem i nazwiskiem strony – J.S. i prośbą o wydłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi do dnia 30 kwietnia 2015r.. Prośbę motywowano złym stanem zdrowia i oczekiwaniem na operację. Jednocześnie podano w tym piśmie, że z uwagi na chorobę Parkinsona skarżący nie jest w stanie sam się podpisać. W związku z wątpliwościami co do prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania obligującego go do podpisania skargi, pismem z dnia 20 lutego 2015r., Sąd zwrócił się do właściwego Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie, czy podpis czytelny na drugiej stronie zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, został rzeczywiście złożony przez skarżącego i czy korespondencję doręczono osobiście adresatowi, skoro z pisma do Sądu z dnia 9 lutego 2015r. wynika, że nie może on złożyć podpisu z uwagi na stan zdrowia. Pismem z dnia 10 marca 2015r. Spółka A wyjaśniła, że przesyłka do skarżącego została podjęta w Urzędzie Pocztowym w dniu 03 lutego 2015r., a fakt jej otrzymania potwierdził osobiście J.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków powoduje tym samym anulowanie wszystkich skutków skargi, jakie zostały spowodowane jej wniesieniem. W związku ze sformułowanym w piśmie z dnia 9 lutego 2015r. wnioskiem o "wydłużenie terminu usunięcia formalnych braków" podkreślenia zaś wymaga, że wyznaczony w oparciu o wymieniony przepis ustawy termin nie może być przedłużony przez sąd na wniosek strony. Termin siedmiu dni na uzupełnienie lub poprawienie pisma jest bowiem terminem ustawowym, co oznacza, ze nie może być skracany ani przedłużany (por. B. Dauter, (w): B. Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2011, s. 179.) Zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego. Taki brak formalny podlega usunięciu w sposób przewidziany w art. 49 § 1 p.p.s.a., a jego nie usunięcie w terminie 7 dni prowadzi – w przypadku kiedy wniesione pismo procesowe jest skargą, do jej odrzucenia – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt.3 p.p.s.a.. Z kolei w myśl art. 215 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W sytuacji więc, gdy nie budzi wątpliwości, iż usunięcie braków skargi w wyznaczonym terminie, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Sądu i pouczenia o treści art. 46 § 4 p.p.s.a., nie nastąpiło, należało ją odrzucić na podstawie cytowanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.