I SA/Ol 198/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.A. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.A. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2013 r.. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej i utrzymuje się z wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości ok. 2.000 zł netto. Jest zobowiązany z tytułu alimentów na kwotę 600 zł miesięcznie. Nie posiada środków pieniężnych w gotówce ani na rachunkach bankowych. Wykonanie decyzji spowoduje utratę przez niego środków do życia, zagrozi egzystencji i uniemożliwi wykonywanie obowiązku alimentacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy mieć w pierwszej kolejności na uwadze, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nakłada na skarżącego obowiązek zapłaty relatywnie znacznej kwoty (14.414 zł), jeśli uwzględni się wysokość jego miesięcznego wynagrodzenia ze stosunku pracy (ok. 2.000 zł netto), kwotę alimentów, czy podnoszony brak środków pieniężnych w gotówce i na rachunkach bankowych. W tym stanie rzeczy, twierdzenia o niebezpieczeństwie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, zasługują na uwzględnienie. To zaś determinuje stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.