I SA/Ol 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant p.o. Specjalisty Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 lutego 2012r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.L.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 598 zł, za przechowywanie w magazynie depozytowym Urzędu Celnego wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty 100 paczek papierosów, które nie zostały przedstawione organowi celnemu. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010r., w sprawie o sygn. akt I SA/OI 146/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu w Warszawie pytanie prawne: czy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832), są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego kwestii zgodności z normami Konstytucji przepisów na podstawie których organy celne wydały zaskarżone postanowienie, mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd zawiesił postępowanie w sprawie. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011r. Trybunał Konstytucyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r., w/w pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, orzekł, że: 1. Art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703, z 2008 r. Nr 209, poz. 1320 i Nr 215, poz. 1355, z 2009 r. Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 106, poz. 673 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622) w zakresie, w jakim dotyczy stawki opłaty za przechowanie w depozycie organu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo celne, jest niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) w zakresie, w jakim określa minimalną stawkę opłaty za przechowanie towarów w depozycie organu celnego, jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny orzekł ponadto, że przepis wymieniony w części I w punkcie 1, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok został opublikowany 25 listopada 2011r. w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 254, poz. 1529). Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2012r. Sąd podjął postępowanie w sprawie. W piśmie z dnia 6 lutego 2012r. Dyrektor Izby Celnej powiadomił Sąd, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a.), uwzględnił treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt P 29/10 i postanowieniem z dnia "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie z dnia "[...]" oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru i ustalił kwotę opłaty depozytowej w wysokości 24 zł. Ponadto organ odstąpił od zaksięgowania i pobrania tej opłaty. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje to bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie wpłynęło do Sądu wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". Postanowienie to, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jego do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego, dotyczące postanowienia z dnia "[...]", stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.