I SA/Ol 206/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z o.o. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. Y. (zwany dalej skarżącym, wnioskodawcą), reprezentowany przez adwokata w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z o.o.. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na obecnym etapie wykonanie zaskarżonej decyzji przyniosłoby wnioskodawcy niepowetowaną stratę. Podjęcie działań egzekucyjnych skutkowałoby ewentualną sprzedażą majątku skarżącego, co nastąpiłoby za ceny poniżej wartości rynkowej majątku. Nawet późniejsza zmiana zaskarżonej decyzji nie odwróci skutków jakie nastąpią w wyniku egzekucji kwot z niej wynikających. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006 r.) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżący reprezentowany przez adwokata nie wskazał na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podał informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącego, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt orzeczenia w zaskarżonej decyzji znacznych kwot pieniężnych nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że z przedstawionych w skardze argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącego. Skarżący wskazuje jedynie że podjęcie działań egzekucyjnych skutkowałoby ewentualną sprzedażą jego majątku, co miałoby nastąpić za ceny poniżej wartości rynkowej majątku. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie tego elementu wniosku. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest także danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji (a zwłaszcza ocena tego, czy istotnie byłaby konieczna wyprzedaż przez skarżącego majątku). Wniosek skarżącego nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jego sytuacja majątkowa oraz, czy skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku. Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.