I SA/Ol 207/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka (spr.) Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Katarzyna Lenartowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004r. sprawy ze skargi Syndyka Upadłości "A" Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2000r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2002r. I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 255 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia syndyka upadłości Przedsiębiorstwa "A" sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2003r. w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 67.300,50 zł wynikającej z korekty deklaracji VAT -7 za styczeń 2000r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2002r. - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem, będącym przedmiotem zażalenia rozpatrywanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, zaliczył wpłatę wynikającą z korekty deklaracji VAT -7 za miesiąc styczeń 2000r. w kwocie 67.300,50 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2002r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż wpłata dokonana została w dniu 9 stycznia 2001 r., (po korekcie deklaracji VAT za styczeń 2000 r) tj. przed dniem ogłoszenia upadłości przez Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o., co nastąpiło w dniu 28 czerwca 2002 r. W lipcu 2003 r. syndyk złożył kolejną korektę deklaracji VAT -7 za styczeń 2000r., w której skorygowany został podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego poprzez wykazanie go w wysokości deklarowanej pierwotnie tj. w wysokości 167.572 zł. Syndyk domagał się jednocześnie zwrotu nadpłaty. Urząd nie zwrócił tej kwoty na konto syndyka, o co wnosił on pismem z dnia 3 lipca 2003r. , lecz (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) powołując się na art.76a par.1 ustawy z 29 czerwca 1997 r. Ordynacja podatkowa, zaliczył tę wpłatę na poczet najwcześniejszych zobowiązań podatkowych Spółki tj. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. W zażaleniu na to postanowienie syndyk zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez nieokreślenie według jakiego stanu prawnego stosowano przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Według odwołującego się nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie powołany w postanowieniu przepis art. 62 par.1 oraz art. 55 par.2 ustawy Ordynacja podatkowa. Poprzez takie działanie Urząd naruszył również przepis art. 120, 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu zażalenia syndyk podniósł, iż organ podatkowy nie podał podstawy prawnej odmowy zwrotu kwoty 67.300,50 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie ma podstaw faktycznych jak i prawnych do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przytoczył przepis art.76 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa , który stanowi że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem par. 2. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ,że przepis ten jest jednoznaczny w swej treści, bowiem zawiera bezwzględną dyspozycję dla organu podatkowego i nie daje temu organowi możliwości wyboru, zatem kwota 67.300,50zł nie mogła być zwrócona na konto syndyka. Argumentował dalej , że przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 par.2 i art.62 par.1 Ordynacji stosuje się odpowiednio. Wskazał jednak ,że art.55 par.2 Ordynacji podatkowej nie został zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż nadpłata powstała w dniu 09.01.2001r. tj. przed terminem płatności zobowiązania za styczeń 2002 r. i dlatego została zaliczona wyłącznie na należność główną. Natomiast art. 62 par. 1 Ordynacji podatkowej zasadnie został zastosowany, gdyż w dniu ujawnienia przedmiotowej nadpłaty tj. w lipcu 2003 r. zaległość za styczeń 2002 r. była zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności. Dyrektor Izby skarbowej wyjaśnił ,że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku i ma zastosowanie do wszystkich spraw, z wyjątkiem stanów prawnych przedstawionych w art. 16-26 tej ustawy, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Zatem organy podatkowe wydając postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty oparły się na obowiązujących w czasie ich wydania przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego syndyk upadłości Przedsiębiorstwa "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zarzucił w skardze rażące naruszenie prawa tj. art. 247 par. 1 ust. 3 Ordynacji podatkowej polegające na tym ,że treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia to nie tylko, zadaniem skarżącego, rażące naruszenie prawa, ale także pomijanie istotnych elementów stanu faktycznego i działanie wbrew prawu. Stwierdził ,że treść postanowienia jest niezrozumiała i nie podano właściwych podstaw prawnych rozstrzygnięcia. W szczególności pominięty został fakt, iż wierzytelności organów skarbowych zostały zgłoszone do masy upadłości. Jeżeli mimo wpisania wierzytelności Urzędu Skarbowego na listę wierzytelności Urząd ten nie cofnął zgłoszenia do masy upadłości, to oznacza, że organy skarbowe chcą być uprawnionymi w dwóch postępowaniach: w postępowaniu upadłościowym i w prowadzonym postępowaniu przez Urząd Skarbowy. Urząd Skarbowy i Izba Skarbowa w nie wskazały na jakim przepisie prawa opierały zgłoszenie wierzytelności do masy upadłości w postępowaniu dotyczącym spółki "A", i na podstawie jakiego przepisu nadpłatę w kwocie 67.300,50 zł zaliczono na poczet zaległości podatkowych a nie dokonano zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez syndyka w piśmie z dnia 3 lipca 2003 r. Takie jednostronne i nie poparte przepisami prawa postępowanie Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej nie stanowi, zdaniem syndyka, wykonywania prawa, gdyż treść postanowienia pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisów prawa i charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zarzucił ponadto naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez nie podejmowania działań na podstawie obowiązujących przepisów prawa zgodnie z ustalonym stanem faktycznym a także naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych i naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej z uwagi na nie podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego W skardze zwrócono uwagę ,że nadpłata z dnia 9 stycznia 2001 r. w kwocie: 67.300,50 zł za miesiąc styczeń 2000 r. jest bezsporna, co jednoznacznie wynika z treści postanowienia Urzędu Skarbowego z 15.12.2003 r. W tym konkretnym przypadku, wobec żądania syndyka upadłości zwrotu kwoty: 6 7.300,50 zł, nie może być, według skarżącego, mowy o podstawie z art. 62 par. 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zupełnie jest inna sytuacja prawna upadłego podmiotu w dn. 03.07.2003 r. Nie może też mieć zastosowania do tej konkretnej sytuacji art. 55 par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Brak powołania się na właściwą podstawę prawną to, według skarżącego, kolejny rażący przykład rażącego naruszenia prawa przez naczelnika Urzędu Skarbowego. Wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie są zgodne ze stanem faktycznym, nie informują jakie w tym konkretnym stanie faktycznym i sytuacji upadłej spółki przepisy należało zastosować. Powoływanie się w zaskarżonym postanowieniu na art. 76a par. 1 Ordynacji podatkowej jest odwoływaniem się do przepisu ogólnie obowiązującego a brak wyjaśnienia jaki przepis w odniesieniu zaliczenia nadpłaty jest przepisem właściwym i mającym odniesienie do wierzytelności zgłoszonej już raz do masy upadłości Spółki "A". Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, a odpowiadając na zarzuty w niej zawarte podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Wyjaśnił dodatkowo ,że pismem z dnia 19 czerwca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał uaktualnienia wierzytelności zgłoszonej w postępowaniu upadłościowym, pomniejszając ją o kwotę zwrotu podatku zaliczonego na poczet zaległości podatkowej. Stwierdził ponadto, że dokonując zaliczenia nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2002 r., należało zastosować art. 55 par.2 ustawy Ordynacja podatkowa, naliczając odsetki począwszy od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia ogłoszenia upadłości skarżącej spółki. Z uwagi jednak na unormowania zawarte w art. 234 w zw. z art. 239 ustawy zakazujące organowi odwoławczemu wydania decyzji na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie nie jest możliwe orzeczenie zaliczenia w sposób odmienny niż w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2003 r. Natomiast art. 62 par. 1 Ordynacji podatkowej zasadnie, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, został zastosowany, gdyż w dniu ujawnienia przedmiotowej nadpłaty, tj. w lipcu 2003 r. zaległość za styczeń 2002 r. była zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 120, 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził że zarzuty te są bezpodstawne. Dyrektor Izby Skarbowej, przed wydaniem postanowienia będącego przedmiotem niniejszej skargi, wysyłając zawiadomienie w trybie art. 200 par. 1 ustawy dał pełnomocnikowi skarżącego możliwość zapoznania się z dowodami i materiałami zebranymi w sprawie złożonego zażalenia i wypowiedzenia się w tym zakresie w terminie siedmiu dni. Pełnomocnik strony skarżącej z tego prawa nie skorzystał. Organy podatkowe w przedmiotowej sprawie postępowały zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa podatkowego, mającymi zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku i ma zastosowanie do wszystkich spraw z wyjątkiem stanów prawnych przedstawionych w art. 16-26 tej ustawy, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Zatem organy podatkowe wydając postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty oparły się na obowiązujących w czasie ich wydania przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie W niniejszej sprawie bezsporna jest kwestia powstania nadpłaty w kwocie 67.300,50zł. Nie było też sporne, że nadpłata zaliczona została na zaległość podatkową powstałą przed ogłoszeniem upadłości. Nadpłata ta powstała w chwili uiszczenia przez Spółkę A wyżej wymienionej kwoty tj. w dniu 9 stycznia 2001 r. Zauważyć należy ,że Naczelnik Urzędu Skarbowego w swym postanowieniu z dnia 15 grudnia 2003 r., jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przytoczył art.76a par.1 Ordynacji podatkowej. Art. 76a par.1 Ordynacji jest w zdaniu pierwszym przepisem o charakterze proceduralnym a w drugim ustanowione jest odwołanie do przepisów szczegółowych określających zasady zaliczania wpłat podatków. Jako podstawa materialnoprawna zaliczenia nadpłaty mógł być brany pod uwagę przepis art.76 par.1 Ordynacji. Na to uchybienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej nie zwrócił uwagi utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, chociaż wskazał na treść art.76 par.1 Ordynacji podatkowej jako, jego zdaniem, właściwy. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego wymieniono też art.62 par. 1 i art. 55 par. 2 Ordynacji podatkowej. Treść postanowienia wskazuje, chociaż nie wprost, że zastosowano przepis art. 62 par. 1 Ordynacji podatkowej i dokonana nadpłatę zaliczono na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Skoro organ pierwszej instancji nie zastosował przepisu art. 55 par. 1 ordynacji, to całkowicie zbędne było powoływanie treści tego przepisu, zwłaszcza bez wyjaśnienia z jakich względów nie ma on zastosowania w sprawie. Ten mankament pośrednio został dostrzeżony w zaskarżonym skargą postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej. Znalazło się w nim również wyjaśnienie ,że w niniejszej sprawie stosowano przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone przez ustawę z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz.1387), która to ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003r. i ma zastosowanie do wszystkich spraw z wyjątkiem stanów prawnych przedstawionych w art. 16-26 tej ustawy. Zatem zarzut zawarty w skardze, że nie zostało wyjaśnione jaki stan prawny był brany pod uwagę w zaskarżonym postanowieniu nie jest trafny. Odniesienie się do wyżej wymienionych mankamentów postępowania przed organami obu instancji konieczne było tylko dla porządku, z uwagi na zarzuty zawarte w skardze, jakkolwiek te uchybienia nie były podstawą do uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń ,co do tego czy wierzytelności Skarbu Państwa wobec upadłego zgłoszone zostały przez Urząd Skarbowy stosownie do przepisów art.150-152 Prawa upadłościowego. Jedynie w odpowiedzi na skargę zawarta jest informacja o uaktualnieniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zgłoszenia wierzytelności. Informacja ta, jako zawarta dopiero w odpowiedzi na skargę, nie może jednak zastąpić koniecznego w tej sprawie ustalenia co do faktu zgłoszenia wierzytelności i zakresu tego zgłoszenia. Fakt zgłoszenia wierzytelności jest wprawdzie uznawany przez skarżącego za bezsporny, lecz uznanie to wyrażone zostało na etapie postępowania sądowego w piśmie procesowym (k.23 ). Ustalenie to zaś było konieczne dla prawidłowej analizy relacji między organem podatkowym a upadłym w kontekście wzajemnych wierzytelności , a co za tym idzie dla decyzji jakie przepisy stosować należy w odniesieniu do zaistniałej nadpłaty. Analizując treść art. 150 Prawa upadłościowego należy dojść do wniosku, że po ogłoszeniu upadłości, wierzyciele (nawet ci uprzywilejowani, w tym i Skarb Państwa) nie mogą samodzielnie realizować swych wierzytelności poza postępowaniem upadłościowym. Realizacja swych uprawnień wobec dłużnika tylko przez jednego wierzyciela powodowałaby bowiem narażenie innych wierzycieli na niemożność zaspokojenia swoich wierzytelności. Postępowanie upadłościowe jest jedynym normującym dochodzenie roszczeń przeciwko upadłemu. Za zasadny należało więc uznać zasadniczy zarzut skargi ,że w zaskarżonej decyzji zabrakło odniesienia się do podnoszonego w odwołaniu zagadnienia dotyczącego wpływu stanu upadłości Spółki na możliwość realizowania wierzytelności przez organy podatkowe poza postępowaniem upadłościowym. W świetle powyższych uwag nie można uznać za wystarczające i właściwe powołanie się na przepis art.76 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa dla wyjaśnienia spornej kwestii. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zabrakło analizy wzajemnej zależności przepisów podatkowych mogących mieć ewentualnie zastosowanie w niniejszej sprawie i Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (jednolity tekst Dz. U. z 1991 r., Nr 118, poz. 512 z późn. zmianami). Uniemożliwiło to sądowi zbadanie toku rozumowania, którego konsekwencją było zastosowanie przepisu art. 76 par. 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest bowiem oczywiste, jak to chyba przyjęły organy obu instancji chociaż w żaden sposób tego nie wyraziły, że przepisy ordynacji podatkowej stosuje się w całej rozciągłości również do podmiotów będących w stanie upadłości. Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie przeważają głosy ,że prawo upadłościowe należy traktować jako lex specialis w stosunku do postępowania egzekucyjnego w administracji oraz unormowań prawa podatkowego (takie stanowisko zajęli w glosie do wyroku SN z dnia 21 maja 2002 r. , III RN 67/01 OSNP 2003/6/139 Roman Hauser i Andrzej Skoczylas ( OSP 2004/5/67 ) . Przyjmuje się ,że możliwość zaspokojenia się poza postępowaniem upadłościowym stanowi wyjątek, a tych nie należy interpretować rozszerzająco ( glosa Roberta Pabisa do wyżej wymienionego orzeczenia Sądu Najwyższego - Monitor Podatkowy 2003/2/46 ). Upadłość jest bowiem specjalnym rodzajem przymusowego zaspokojenia wierzytelności dopuszczalnym w razie niewypłacalności dłużnika i skierowanym do całego jego majątku. Celem tych specyficznych rozwiązań jakie wynikają z prawa upadłościowego jest wspólne i równe, co do zasady, zaspokojenie wszystkich wierzycieli, bez względu na to czy uzyskali tytuły egzekucyjne a nawet bez względu na wymagalność ich roszczeń ( vide: wyrok NSA z 5 marca 2003 r. , III S.A. 2326/01 , Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2003/6/174 ). Przytoczone wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jedyne zresztą wyrażające podobne poglądy, nie odnoszą się do identycznych jak w niniejszej sprawie, lecz bardzo zbliżonych stanów faktycznych. Uwagi zawarte w uzasadnieniach wyżej wymienionych orzeczeń dotyczące wzajemnych relacji między Prawem upadłościowym a przepisami podatkowymi mają jednak walor ogólniejszy, mający zastosowanie, zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, również do sytuacji gdy zarówno nadpłata jak i zaległość podatkowa powstały przed ogłoszeniem upadłości a nie doszło przed tym terminem do zaliczenia nadpłaty na należności podatkowe. Art. 34-37 prawa upadłościowego normują dopuszczalność i sposób dokonywania potrącenia w sytuacji gdy oba długi (jak w niniejszej sprawie) istniały już w dacie ogłoszenia upadłości Potrącenie to jest podobnym rozwiązaniem jak przewidziane w art.76 par. 1 Ordynacji podatkowej .W żadnym przypadku nie można jednak twierdzić, że jest z nim tożsame lub ,że można swobodnie dokonywać wyboru podstawy prawnej potrącenia .Inny jest też tryb postępowania. Skoro więc potrącenie przewidziane jest w art.34 -37 Prawa upadłościowego, co oznacza że nie ma potrzeby poszukiwania rozwiązywania kwestii potrącenia długu upadłego z długiem wierzyciela poza przepisami prawa upadłościowego, to nie ma podstaw by przyjmować zasadność stosowania w takiej sytuacji do upadłego przepisu art.76 par. 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis nie zawiera szczególnego unormowania dotyczącego sytuacji podmiotu w stanie upadłości . Nie można jednak mówić w niniejszej sprawie o rażącym naruszeniu prawa materialnego skoro kwestia wzajemnego stosunku przepisów podatkowych i prawa upadłościowego nie jest bynajmniej, jak wyże wskazano, jednoznaczna i wymaga interpretacji. W prawie podatkowym realizacja prawa materialnego nie może obywać się bez stosowania przepisów proceduralnych, tym bardziej ,że powiązanie prawa materialnego i procedury jest w tym prawie bardzo ścisłe. Niewątpliwie całkowite pominięcie w zaskarżonym postanowieniu okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, wbrew wymogom określonym w art.122 Ordynacji podatkowej, a dotyczących ogłoszenia upadłości Spółki "A" stanowiące naruszenie przepisów postępowania, doprowadziło w konsekwencji do naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło przesłanki uchylenia tego postanowienia przez sąd na podstawie art. 145 par.1 pkt. 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) cytowanej dalej jako P.p.s.a. Mniej znaczącym, ale również dostrzeżonym przez sąd, uchybieniem prawu procesowemu było nieustosunkowanie się w zaskarżonym postanowieniu do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym uchybienie to jest pochodną tych naruszeń, które wymieniono w poprzednim zdaniu. Orzekając na podstawie art. 200 P.p.s.a. o zwrocie kosztów postępowania stosownie do wyniku sprawy należało mieć na uwadze ,że pełnomocnik skarżącego złożył na rozprawie spis kosztów ale wniósł jednocześnie o ich zasądzenie według norm przepisanych. Jest w takim żądaniu oczywista sprzeczność. Ponieważ jednak sąd orzeka o kosztach według norm przepisanych wówczas gdy spis kosztów nie jest składany, należało w niniejszej sprawie orzec o kosztach według spisu, który nota bene nie obejmuje uiszczonego przez stronę wpisu sądowego. Nie ma podstaw do ingerencji sądu w treść umowy między pełnomocnikiem i mocodawcą co do wysokości wynagrodzenia pełnomocnika. Pełnomocnik nie przedstawił jednak dowodu zapłacenia kosztów przez mocodawcę, co jest sprzeczne z zasadą zwrotu poniesionych kosztów. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się zgodnie z art. 205 par.2 P.p.s.a. wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe od stawki określonej w odrębnych przepisach. Te odrębne przepisy to Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. W sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349, Dz. U. z 2003 r. Nr 97, poz.888). Zgodnie z par. 14 ust.2 pkt. l lit.c tego Rozporządzenia w sprawach innych niż te , w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne stawka minimalna wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie zakwalifikowanej jako inna - pobrano stosowny do tej kwalifikacji wpis stały. Sam skarżący nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia , stawkę minimalną stanowi więc kwota 240 zł . Ponieważ skarga została uwzględniona sąd na podstawie art.152 P .p.s.a. określił, że zaskarżone postanowienie ma nie być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku.