I SA/Ol 217/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określania kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego dnia "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określania kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na w/w decyzję M. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać dolegliwe dla skarżącego skutki. Zarządzeniem z dnia 14 maja 2012 r. skarżący został wezwany uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie przesłanek uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków w skutek wykonania zaskarżonej decyzji. W wykonaniu zarządzenia skarżący nadesłał postanowienie Urzędu Celnego z dnia "[...]" zawieszenia postępowania dochodzeniowego wobec M. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, iż sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, a ponadto strona w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 14 maja 2012 r. nie przedstawiła przesłanek uzasadniających powyższy wniosek. Tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, ani żadnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Zebrany w sprawie materiał również nie pozwala na stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia. Z powyższych względów wniosek strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.