I SA/Ol 228/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015r. sprawy ze skargi S.Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia zawiesić postępowanie S.Z. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano m.in., że podjęte przez stronę od 1 marca 2007 r. zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie było kontynuowane w części dotyczącej gruntów zwróconych w użytkowanie R.P. na mocy umowy z dnia "[...]". Tym samym organ stwierdził, że nie przekazując zobowiązań rolnośrodowiskowych rolnik nie spełnił warunków określonych w § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U Nr 33 poz. 262 ze zm.) i nie dotrzymał zobowiązania odnośnie utrzymania tej samej powierzchni gruntów rolnych, od czego uzależnione było kontynuowanie programu rolnośrodowiskowego w ramach PROW 2007-2013. Stanowiło to podstawę odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia "[...]", utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z "[...]". Organ zwrócił też uwagę, że postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. o sygn. akt I SA/Ol 6/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę strony na powyższe rozstrzygnięcie, a decyzją z "[...]" Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". Następnie, w związku ze złożonym przez stronę odwołaniem, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z dnia "[...]". Konsekwencją poczynionych ustaleń i odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r. była decyzja ustalająca kwoty nienależnie pobranych płatności za lata 2007-2009 w łącznej wysokości 190.615,12 zł, w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji. Wnosząc o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie strona wskazała na niezakończone dotychczas postępowanie sądowe ze skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]’ w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok, której rozstrzygnięcie będzie miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 14 marca 2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.,), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomika procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie istnienia nadal nie rozstrzygniętej ostatecznym orzeczeniem Sądu kwestii mogącej mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sądowi z urzędu wiadome jest, że w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2015r. o sygn. akt SA/Wa 1884/14, oddalającym skargę S.Z. na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawomocne i ostateczne rozstrzygnięcie sprawy w tym przedmiocie może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zaskarżono decyzję Dyrektora ARiMR z dnia "[...]", ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Zauważyć bowiem należy, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Ministra Rolnictwa z "[...]" (oraz Prezesa ARiMR), w wyniku prawomocnie zakończonego postępowania sądowego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r. - tak jak domaga się tego skarżący w odrębnym postępowaniu - będzie wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora ARiMR. Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia