I SA/Ol 24/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.),, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Krzysztof Dzieliński, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 marca 2010r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę z tytułu nieopłacenia składek na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę I SA/Ol 24/10 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Zakład Ubezpieczeń Społecznych po rozpatrzeniu wniosku J. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]" w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę. Z materiałów przekazanej tut. Sądowi wraz ze skargami sprawy administracyjnej wynikało, że w odpowiedzi na pismo wzywające Skarżącą do zapłaty zaległych składek funduszu 52 za okresy 05.-07. 2000, 09.-10.2000, 12.2000-03.2001 w kwocie 371,04 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 496,00 zł, pismem z dnia 20.03.2009r. Skarżąca zwróciła się o umorzenie odsetek (ze względu na to, że wartość odsetek przekracza należność główną) lub o rozłożenie powstałego zadłużenia na 3 raty. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wydał w dniu "[...]" decyzję o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę naliczonych na dzień 20.03.2009r. w łącznej kwocie 506,00 zł. W dniu 17.08.2009r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, że decyzja jest dla niej krzywdząca i jest skutkiem wieloletnich zaniedbań pracowników ZUS. W jej ocenie, to ZUS nie może odnaleźć dowodów wpłat, co nie oznacza, że nie zostały przez nią dokonane. Zdaniem Skarżącej, dochodzenie należności po 9 latach od ich wymagalności świadczy "o opieszałości bądź lenistwie i niekompetencji pracowników oddziału". Podkreśliła, że żądanie udowodnienia przez Skarżącą wpłat po tylu latach jest próbą przerzucenia odpowiedzialności za nieprawidłowe funkcjonowanie Oddziału ZUS w O. Po rozpatrzeniu wniosku, Prezes ZUS decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Zakład może umorzyć należności z tytułu składek w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie natomiast z ust. 3 powołanego artykułu, całkowita nieściągalność zachodzi gdy: - dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, - sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa wart. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, - wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, - naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, - jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od nieopłaconych w terminie należnych od płatnika składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych nalicza odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Należnościami z tytułu składek, zgodnie zaś z art. 24 ust. 2 tej samej ustawy, są: składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia, a także dodatkowa opłata. Organ ustalił, że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie zdrowotne, czym doprowadziła do powstania zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Odnosząc się natomiast do sytuacji majątkowej Skarżącej, organ wskazał, że nie figuruje ona w rejestrze Ksiąg Wieczystych, Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych jako właściciel nieruchomości. Zgodnie zaś z zaświadczeniem Prezydenta Miasta O. z dnia 26.05.2009r. wpis dotyczący prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31.05.2002r. Ustalił również, że Skarżąca nie pobierała świadczeń emerytalno-rentowych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast z informacji udzielonej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w O. wynika, że Skarżąca nie korzystała również z pomocy ośrodka. Z ustaleń dokonanych przez Organ wynikało, że Skarżąca podlega do ubezpieczeń z tytułu zatrudnienia przez płatnika - A Sp. z o.o. i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 6 667,50 zł brutto (za 09.2009r.). Uwzględniając fakt, iż Skarżąca osiąga dochód, z którego można prowadzić egzekucję, organ przyjął, że brak jest wystąpienia przesłanek zawartych w art. 28 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a tym samym brak podstaw dla uznania całkowitej nieściągalności zadłużenia. Organ dokonał również oceny wniosku pod kątem zastosowania umorzenia należności w oparciu o art. 28 ust. 3a cytowanej ustawy. Stosownie do zapisów w/w przepisu prawnego, należności z tytułu składek mogą być umorzone pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na zasadach określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W myśl zaś § 3 rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Organ podkreślił przy tym, że w kierowanych wnioskach o umorzenie oraz ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca nie wskazywała na okoliczności świadczące o trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej lub zdrowotnej. Pomimo wezwań nie przedstawiła również żadnych dokumentów, na podstawie których można byłoby ustalić wysokość ponoszonych kosztów związanych z utrzymaniem rodziny Skarżącej, mieszkania, czy też związanych z innymi nadzwyczajnymi, nieprzewidzianymi wydatkami. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynikało również, że Skarżąca poniosła jakieś straty materialne spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, tj. np. powodzi, pożaru, kradzieży, itp. We wniosku, nie podniosła istnienia innych okoliczności wymienionych w § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r., uzasadniających umorzenie należności z tytułu składek, a w szczególności przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału organ stwierdził, że nie zachodzi żadna z w/w przesłanek uzasadniająca umorzenie należności określonych w rozporządzeniu. Jednocześnie organ podkreślił, że przedsiębiorcy samodzielnie muszą ponosić ciężar prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym zobowiązani są do opłacenia należności z tytułu składek w wyznaczonym ustawowym terminie płatności, niezależnie od przyczyn uniemożliwiających spełnienie takiego obowiązku. Organ wyjaśnił, że nie mógł uwzględnić żądania, co do umorzenia odsetek za zwłokę, również ze względu na specyfikę odsetek. Odsetki za zwłokę nie mają bowiem charakteru samodzielnego, lecz pełnią rolę akcesoryjną w stosunku do zobowiązania głównego. Pełnią też funkcję kompensacyjną, stanowiąc wyrównanie, zapłatę na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za korzystanie ze środków pieniężnych w okresie, gdy powinny znajdować się w dyspozycji Zakładu. W interesie zaś płatnika leży terminowe i prawidłowe regulowanie zobowiązań z tytułu składek, celem uniknięcia negatywnych konsekwencji w postaci odsetek za zwłokę. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może ponosić ujemnych następstw nieterminowego regulowania zobowiązań z tytułu składek. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nakładają na Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązek dochodzenia w trybie przymusowym składek nie uregulowanych w terminie do momentu całkowitego pokrycia zadłużenia. Przez okres uprawniający Zakład Ubezpieczeń Społecznych do dochodzenia należności istnieje więc ustawowy obowiązek podejmowania wszelkich czynności zmierzających do wyegzekwowania powstałego zadłużenia z tytułu składek. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał, iż niewystarczającym jest dążenie strony do innej oceny tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznawania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją. Brak jest też podstaw do twierdzenia, że za uchyleniem decyzji przemawiają okoliczności wskazane przez wnioskodawcę we wniosku. Rolą państwa jest bowiem zapewnienie by pod względem obciążeń zobowiązaniami publicznymi stworzyć równe dla wszystkich warunki i zasady prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast o istnieniu którejkolwiek z wymienionych przesłanek warunkujących umorzenie zadłużenia zawsze decyduje nie subiektywne przekonanie płatnika, a kryteria obiektywne ustalone zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Dodatkowo organ wyjaśnił, że obowiązek opłacania składek wynika wprost z obowiązujących przepisów, co do których przyjmuje się domniemanie powszechnej znajomości. Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie nakładają na Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązku informowania płatnika składek o wynikających z przepisów powinnościach. Ponadto, od nieopłaconych w terminie składek płatnik musi zapłacić odsetki za zwłokę w wysokości i na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Skarżąca zarzuca, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a w związku z tym, odpowiedź powinna otrzymać od powyższego organu. Jej zdaniem, za niewłaściwe uznać należy postępowanie, w którym zaskarżona decyzja została wydana przez ten sam oddział, który wydał poprzednią decyzję. Ponadto podnosi, iż pomimo przysługującego jej prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję z "[...]", Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wydał w dniu "[...]" decyzję wzywającą Skarżącą do zapłaty kwoty 899,04 zł jako zobowiązania wobec ZUS. Do skargi, Skarżąca dołączyła 13 załączników dotyczących niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. uznał skargę za niezasadną i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwane dalej p.p.s.a. Skarga jest bezzasadna. Zaistniały w rozpoznanej sprawie spór pomiędzy Skarżącą a organami dotyczył zakresu uprawnień do kształtowania pozycji prawnej Skarżącej, jakie organom przyznaje przepis art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z tym przepisem, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Natomiast w ust. 3 powołanego artykułu ściśle określono przypadki, w których zachodzi całkowita nieściągalność: - dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, - sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa wart. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, - wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, - naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, - jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od nieopłaconych w terminie należnych od płatnika składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych nalicza odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Należnościami z tytułu składek, zgodnie zaś z art. 24 ust. 2 tej samej ustawy, są: składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia, a także dodatkowa opłata. Następnie należy podnieść, że użycie przez ustawodawcę zwrotu "może umorzyć" oznacza, że w sytuacji gdy nawet w rozpoznanej sprawie wystąpią przewidziane w tym przepisie przesłanki, to organ ma prawo do odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Z tego względu, decyzje wydawane na podstawie powołanego przepisu określane są mianem decyzji uznaniowych, co oznacza, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do stwierdzenia, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających uzasadniać umorzenie należności z tytułu składek w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Istotne staje się więc zbadanie, czy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono w sposób przekonujący wszystkie zgłoszone przez Skarżącą okoliczności. Organy prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie są bowiem zobowiązane do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; dokonania na podstawie zebranego materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została faktycznie udowodniona oraz ujawnienia w uzasadnieniu decyzji przesłanek jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, a w szczególności wskazania faktów uznanych za udowodnione, przyczyn dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności oraz przepisów prawa zastosowanych w sprawie. W ocenie Sądu, treść decyzji z dnia "[...]" wyraźnie wskazuje, że organ w pełni zastosował się do wyżej wymienionych obowiązków. W pierwszej kolejności, podjął czynności mające na celu ustalenie, czy w przypadku Skarżącej zachodzi całkowita nieściągalność składek i tym samym, czy istnieją podstawy prawne do umorzenia należności. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nie jest właścicielką nieruchomości, jak również nie prowadzi działalności gospodarczej. Podlega jednak do ubezpieczeń z tytułu zatrudnienia przez płatnika – A. Sp. z o.o. i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 6 667,50 zł brutto (za 09.2009r.). Osiąganie zatem przez Skarżącą dochodu, z którego można prowadzić egzekucję stanowiło podstawę do stwierdzenia braku przesłanek zawartych w art. 28 ust.2 i 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpiecz społecznych. Jak wynika z akt sprawy, organ dokonał również analizy sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek zawartych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz. 1365). Przeprowadzona analiza zebranego materiału dowodowego doprowadziła organ do wniosku, iż Skarżąca nie udowodniła, że w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia poniosła straty materialne powodujące, że opłacenie należności mogłoby Ją pozbawić możliwości dalszego prowadzenia działalności. Organ uznał również, że nie wystąpiły zdarzenia, które wpłynęłyby negatywnie na stan zdrowia bądź konieczność sprawowania osobistej opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny trwale uniemożliwiając mu wykonywanie pracy zarobkowej. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów wskazujących na wysokość kosztów ponoszonych w związku z utrzymaniem rodziny, mieszkania czy też wskazujące na inne nieprzewidywalne wydatki. W związku z powyższym Sąd uznał, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazał potwierdzające je dowody, a także przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygania w niniejszej sprawie. Natomiast dokonana przez organ ocena dowodów była oceną swobodną, ale nie dowolną. Trzeba również zwrócić uwagę, iż Skarżąca powinna liczyć się z ryzykiem jakie niesie ze sobą prowadzenie działalności gospodarczej i zabezpieczyć kwoty pieniężne na opłacenie składek w wymaganym przez ustawodawcę terminie, niezależnie od przyczyn uniemożliwiających wykonanie takiego obowiązku. Organ nie może bowiem ponosić ujemnych następstw nieterminowego regulowania zobowiązań z tytułu składek. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do konieczności umorzenia należności także z tytułu odsetek za zwłokę każdemu podmiotowi, który złoży stosowny wniosek uzasadniony trudną sytuacją finansową podatnika. Z kolei taka sytuacja wypaczyłaby zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz uniemożliwiałaby prowadzenie rozsądnej polityki fiskalnej Państwa. Nie można bowiem z tej instytucji czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu z tytułu odsetek za zwłokę. Za bezzasadny uznać należy również zrzut Skarżącej w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez Oddział ZUS w O. Jak wynika z art. 83 ust.4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wskazać jednak należy, że zgodnie z § 2 ust.2 kt 2 Statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lutego 2008r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ( Dz.U. Nr 28, poz. 164), Prezes Zakładu może upoważnić pracowników Zakładu do wydawania decyzji w określonych przez niego sprawach. Tym samym, Dyrektor Oddziału ZUS w O. wydając zaskarżoną decyzję działał z upoważnienia Prezesa ZUS. Bez wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy pozostaje także decyzja organu rentowego z dnia "[...]" w której ustalono zobowiązanie Skarżącej z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 05.2000r.-07.2000r., 09.2000r.-10.2000r., 12.2000r.-03.2001r. w łącznej kwocie 899,04 zł. Niniejsze postępowanie odnosi się bowiem do odrębnej decyzji w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Nie można było również dopatrzyć się naruszenia przez organy przepisów proceduralnych. W związku z tym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.