I SA/Ol 242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. P. J. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, strona) we wniesionej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", wymienione w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie postanowienia zagraża wyrządzeniem poważnej szkody bądź spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki finansowe wnioskodawcy, może wpłynąć na utratę jego płynności finansowej. Organ nakładając karę porządkową stwierdził w sposób władczy i bezrefleksyjny, że wymierzona kara nie stanowi obciążenia mogącego zagrażać egzystencji strony. Nie zważył natomiast, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jest obecnie na etapie prowadzenia nowej inwestycji, która wymaga znacznych nakładów finansowych w kwocie przekraczającej 100 tysięcy złotych. Ponadto w nieodległej przyszłości strona planuje zawarcie związku małżeńskiego, co wiąże się z poczynieniem znacznych wydatków na zorganizowanie tej uroczystości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd zauważa, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary pieniężnej powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który ją nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009r. sygn. akt I FZ 237/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, iż w jego sytuacji wystąpiły omawiane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Okoliczności powoływane we wniosku: prowadzenie nowej inwestycji w ramach działalności gospodarczej skarżącego o wartości przekraczającej kwotę 100 tys. zł oraz wydatki związane z zawarciem związku małżeńskiego, Sąd ocenił jako przesłanki niewystarczające dla uznania, że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek wykonania orzeczenia o nałożeniu kary jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem. W związku z tym, bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być ono rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie takich okoliczności mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie kary na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011r. sygn. akt II GSK 330/11, dostępne w Internecie j.w.). Na tle powołanego postanowienia NSA z dnia 18 marca 2011r. sygn. akt II GSK 330/11 Sąd stwierdził, że skarżący nie dążył do wykazania wystąpienia szkody innej niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę kary lub wywołania skutków niemożliwych do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe. Wnioskodawca wyłącznie powołuje się na zagrożenie realizacji nowej inwestycji, niemniej już samo zestawienie orientacyjnej kwoty inwestycji - 100 tys. zł, z kwotą nałożonej kary - 2 tys. zł, nie przekonuje do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona akcentuje także wydatki związane z planowanym w przyszłości zawarciem związku małżeńskiego. Wnioskodawca nie wykazał natomiast trudnej sytuacji finansowej w powiązaniu z wykonaniem zaskarżonego aktu. Nie przedstawił żadnych informacji co do środków finansowych jakimi obecnie dysponuje. Nasuwa się natomiast logiczny wniosek, że posiada zarezerwowane środki w kwocie przekraczającej wspomniane 100 tys. zł, bądź się tej kwoty spodziewa. Tym samym skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.