I SA/Ol 244/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]" ., Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 200 zł (dwieście złotych). We wniosku wspólnym z dnia "[...]" r., B. i D. W. zwrócili się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych. W części B formularza wniosku, obejmującego dane zainteresowanego będącego stroną postępowania, wskazany został B. W.. Natomiast w załączniku do wniosku wspólnego jako zainteresowanego, niebędącego stroną postępowania, wskazano D. W. W dniu "[...]" Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego uznając stanowisko przedstawione przez zainteresowanego i będącego stroną postępowania – B. W., za nieprawidłowe. Jemu też organ doręczył interpretację. D. W., jako zainteresowanej niebędącej stroną, doręczono natomiast odpis interpretacji. Pismem z dnia 15 marca 2018 r. D. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na tę interpretację. W odpowiedzi, organ zwrócił się w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi przez Sąd, wywodząc, że uprawnionym do jej wniesienia jest jedynie wskazany we wniosku jako strona postępowania - zainteresowany, tj. B. W. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (pominięto dalszą część przepisu, bowiem nie ma ona znaczenia dla niniejszej sprawy), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10, publ. CBOSA; por. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275 ). Z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649 – dalej: "ustawa nowelizująca"). Na podstawie art. 1 pkt 18 ustawy nowelizującej do ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej "O.p.") wprowadzono przepis art. 14r § 1-6 regulujący wspólny wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika, że dotychczasowe rozwiązanie zbędnie i sztucznie generują większą liczbę wniosków dotyczących tego samego zagadnienia, przy czym wobec często występującej różnej właściwości organów wydających interpretacje, związanej z miejscem zamieszkania lub siedzibą podatnika, to samo zagadnienie jest przedmiotem równoległej analizy w różnych organach. Należy zatem przyjąć, że przepisy dotyczące wspólnego wniosku mają na celu ograniczenie tego zjawiska i winny być interpretowane z uwzględnieniem tego celu (szczegółowy opis projektu ustawy: Sejm RP VII kadencji Nr druku: 3462; publ. na stronach internetowych Sejmu (http://www.sejm.gov.pl) i Senatu (http://www.senat.gov.pl). Zgodnie z art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 O.p., zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Stosownie do art. 14r § 3 O.p., interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. W art. 14r § 2 O.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis. Wskazany przepis uznać należy za przepis prawa materialnego, z którego wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Sąd podzielił tym samym pogląd dotyczący interpretacji art. 14r § 1 O.p., wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 933/16, z 27 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 20/17, z 26 stycznia 2017 r. o sygn. akt FZ 810/16 (dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wskazali we wspólnym wniosku, że zainteresowanym będącym stroną postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej będzie B. W., natomiast D. W. będzie zainteresowaną niebędącą stroną tego postępowania. W konsekwencji stroną, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest wyłącznie B. W. D. W. ma natomiast jedynie interes faktyczny, który nie uprawnia do wniesienia skargi. Dlatego też, uprawniony do wniesienia skargi jest wskazany we wniosku zainteresowany, jako strona postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało postanowić jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji.