I SA/Ol 246/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. I SA/Ol 246/18 UZASADNIENIE W dniu "[...]" J. K. (dalej: "skarżący" lub "strona") złożył, za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS") wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. We wniosku skarżący podniósł, że doszło do tzw. fikcyjnego doręczenia ww. decyzji, co wynikało z błędnego jej skierowania na adres inny niż ten, który został wskazany do doręczeń oraz z pominięcia ustanowionego w dniu "[...]" pełnomocnika, który został umocowany także w sprawie podatku dochodowego za 2011 r. Pełnomocnictwo to nigdy nie zostało odwołane. Ponieważ postępowanie obejmujące rok 2011 jest ściśle związane z postępowaniami wcześniejszymi, dotyczy tego samego przedmiotu, jest oczywiste, że pełnomocnictwo obejmuje także okres roku 2011. Skarżący zauważył, że potwierdzeniem ustanowienia pełnomocnika jest adnotacja organu na ostatniej stronie decyzji, wskazująca, iż decyzję otrzymuje pełnomocnik strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.86 §1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art.87 §1 i 2 ppsa, żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że decyzja podatkowa została doręczona w dniu 9 listopada 2017 r. w trybie art.150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU 2017, poz.201 ze zm.). Skarga została wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), a więc po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia (tj. po dniu 11 grudnia 2017 r.). Argumentacja strony skarżącej zasadza się na założeniu, że w istocie nie doszło do doręczenia decyzji organu podatkowego w trybie zastępczym w dniu 9 listopada 2017 r., co spowodowało, iż strona nie złożyła w terminie skargi do WSA, ponieważ nie wiedziała, iż organ wydał i doręczył jej decyzję. Ponadto w sprawie był ustanowiony pełnomocnik. Jednak analiza zarówno przedłożonych przez stronę dokumentów, jak i akt sprawy pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami skarżącego. Bowiem załączona do wniosku kserokopia pełnomocnictwa dla radcy prawnego M. O. wskazuje, po pierwsze, na udzielenie pełnomocnictw do spraw o wskazanych w tym dokumencie numerach, wśród których nie ma numeru postępowania, pod którym toczyło się postępowanie zakończone decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", natomiast pod wskazanymi numerami toczyły się postępowania dotyczące innych lat podatkowych, po drugie – w dacie udzielonego pełnomocnictwa, tj. w dniu "[...]" nie było jeszcze wszczęte postępowanie za 2011 r., gdyż dopiero w dniu "[...]" Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego (K-3, tom I akt podatkowych) doręczone skarżącemu w dniu "[...]" na adres: "[...]". Co do adresu do doręczeń wskazanego przez organ jako "[...]", to adres ten wskazał sam skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, złożonym w dniu "[...]" (K-10, akta odwoławcze). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wskazał później organowi inny adres do doręczeń. Zatem na ten adres organ odwoławczy kierował korespondencję w toku postępowania, a strona korespondencję tę odbierała. W konsekwencji, także decyzja organu odwoławczego została doręczona na ten sam adres. Podnoszona przez stronę okoliczność wskazania na ostatniej stronie decyzji DIAS, że otrzymuje ją pełnomocnik strony, jest błędem organu, świadczącym o niestaranności w sporządzaniu pisma, lecz jest to błąd mniejszej wagi, nie wpływający na treść podjętego rozstrzygnięcia i nie wpływający na prawidłowość doręczenia. Bowiem do udzielenia pełnomocnictwa niezbędne jest złożenie przez mocodawcę oświadczenia woli w tym zakresie. Takiego oświadczenia w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w aktach sprawy nie ma. W aktach znajduje się jedynie pełnomocnictwo szczególne złożone osobiście w dniu "[...]" w Izbie Administracji Skarbowej, upoważniające radcę prawnego T.A. do przeglądania akt sprawy. W formularzu pełnomocnictwa skarżący wskazał ponownie adres: "[...]". W ocenie Sądu przedstawione we wniosku argumenty nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 11 grudnia 2017 r. Skarga została wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, aby do uchybienia terminowi do wniesienia skargi doszło bez jego winy. Podkreślić należy, że wniosek dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, lecz argumenty podnoszone przez stronę nie tyle odnoszą się do przesłanek przywrócenia terminu z art.87 ppsa, co wskazują na dążenie do podważenie skuteczności doręczenia decyzji odwoławczej. Sąd ocenia jednak wniosek strony według przesłanek określonych w ww. art.87 ppsa, stwierdzając, że nie zostały one wykazane. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniły braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd podkreśla, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w niezłożeniu skargi w terminie. Przez "brak winy" należy rozumieć zaistnienie takich okoliczności, w jakich strona, nawet z największym wysiłkiem, nie byłaby w stanie dokonać czynności w terminie. Wobec tego jakiejkolwiek nieuwagi, niestaranności lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wykazał, że nie ponosi winy w jego uchybieniu Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ppsa odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.