I SA/Ol 255/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant stażysta Agnieszka Kunkel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]"odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", wydanej w stosunku do M. C. (dalej jako strona, podatnik, skarżący) w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. Z przesłanych do kontroli Sądu wraz ze skargą na powyższą decyzję akt administracyjnych, wynika następujący stan sprawy. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]", określił stronie zobowiązania podatkowe za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że strona w 2011r. nie składała deklaracji podatkowych i zachowywała się jak podatnik zwolniony od podatku od towarów i usług. W ocenie organu w dniu "[...]" wartość dokonanej przez stronę sprzedaży przekroczyła kwotę 150.000 zł, skutkiem czego utraciła ona ww. zwolnienie i nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę powinna była być opodatkowana podatkiem VAT. Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia "[...]" uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. Powyższe było konsekwencją nie ujęcia przez organ I instancji przy określaniu zobowiązań podatkowych, podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT za usługi kurierskie związane z czynnościami opodatkowanymi. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wnioskiem złożonym do protokołu w dniu "[...]", strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Wskazała, że w okazanych jej aktach sprawy nie znalazła dowodów na potwierdzenie faktu podanego we fragmencie decyzji (str.10 i 11, akapit 3 ww. decyzji) dotyczącego wysokości kwoty przychodu wynikającego z zeznania podatkowego za 2011r. osoby trzeciej (Ł. D.), mającego potwierdzić dochód osiągnięty ze sprzedaży na koncie "[...]" w serwisie aukcyjnym "[...]", a wyłącznie zapisy o włączeniu do akt i wyłączeniu jawności dokumentacji obrazującej ten fakt. Z uwagi na to, że wniosek został złożony przez pełnomocnika ustnie do protokołu, bez wskazania które przesłanki wymienione w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa) zaistniały, organ podatkowy pismem z dnia "[...]" wezwał do wskazania przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, jednak strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. W następstwie rozpoznania wniosku z dnia "[...]", decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia "[...]", w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. Organ nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podkreślił, iż informacje dotyczące podatników obejmujące m.in. dane rejestracyjne oraz wymiarowe objęte są tajemnicą skarbową i organ kontrolny prawidłowo, stosownymi postanowieniami włączył i wyłączył z akt postępowania powyższe materiały. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 129 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji rażącego naruszenia prawa tj. wyłączenia jawności postępowania dla strony. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, również procesowego. Za takie naruszenie pełnomocnik strony uznał wyłączenie z dokumentacji dowodowej dokumentów dotyczących osiąganego dochodu przez Ł. D., ponieważ pozostawały one w ścisłym związku z przedmiotem postępowania głównego prowadzonego wobec strony i mogły wywierać bezpośredni wpływ na jego wynik. W ocenie pełnomocnika utajnienie przez organy podatkowe ww. informacji spowodowało naruszenie art. 129 Ordynacji podatkowej, przewidującego jawność postępowania podatkowego dla stron postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]". W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił wyrażoną w art. 128 Ordynacji podatkowej zasadę trwałości decyzji ostatecznych, z której wynika, że wszelkie decyzje ostateczne mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo i tylko w określonych trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest określona w art. 247 Ordynacji podatkowej możliwość stwierdzenia nieważności. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, zarówno przepisu prawa materialnego, jak i przepisu postępowania. Powołując się na orzecznictwo podkreślił, że wada wskazująca na nieważność musi tkwić w samej decyzji, czyli być następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji, nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada przepisom prawa materialnego. W jego ocenie regulacja art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej przyznaje stronie prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (uprawnienie to przysługuje również po zakończeniu postępowania) i jest bezpośrednio związane z dwoma zasadami postępowania podatkowego, zasadą względnej jawności postępowania (art. 129 Ordynacji podatkowej) oraz z zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej), które gwarantują stronie właściwy udział w każdym stadium postępowania podatkowego poprzez udostępnienie jej akt postępowania, co pozostaje m.in. w związku z należytym ustosunkowaniem się strony do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z kolei zasada ograniczenia dostępu do akt sprawy postępowania podatkowego została określona w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą regulacją przepisów art. 178 Ordynacji podatkowej nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Jednakże, jak podkreślił organ odwoławczy, wyłączenie takich dokumentów nie odbiera im walorów dowodu w postępowaniu podatkowym. Wyłączenie odnosi się tylko co do prawa strony do wglądu do nich. W razie złożenia odwołania, wyłączone dokumenty wraz z całymi aktami sprawy są przekazywane do organu II instancji, a w razie wniesienia skargi trafiają do sądu administracyjnego. Organy zajmujące się rozstrzygnięciem sprawy mają dostęp do całości akt i na tej podstawie oceniają stan faktyczny i prawny sprawy. Z kolei, stosownie do art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Z przepisu tego wynika, zdaniem organu, że tajemnicą skarbową objęte są dane indywidualne danego podmiotu takie jak dane osobowe, dane dotyczące źródeł i wysokości osiąganych przychodów i kosztów. W ocenie Detektora Izby Skarbowej w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż w trakcie postępowania nie zostały naruszone zasady rządzące się tym postępowaniem. Dokumenty wyłączone z akt sprawy tj. wydruk z bazy "[...]" złożonego przez Ł. D. zeznania PIT-28 o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2011, są bezspornie objęte tajemnicą skarbową na mocy art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej, ze względu na indywidualne dane zawarte ww. deklaracji. Organ prowadzący postępowanie kontrolne wszedł w posiadanie wiedzy na temat przychodu Ł. D., na podstawie wydruku z bazy "[...]", która jest centralnym systemem zdalnego wykonywania raportów z systemu "[...]", zawierającym m.in. dane rejestracyjne i wymiarowe z bazy danych "[...]". Przedmiotowy wydruk został prawidłowo, stosownie do obowiązujących przepisów, włączony, a następnie wyłączony z akt sprawy kolejnymi postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", z uwagi na ważny interes publiczny. Postanowienia powyższe zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony. Bezsprzecznie Ł. D. nie był stroną prowadzonego postępowania. Przestrzeganie tajemnicy skarbowej poprzez ograniczenie dostępu do informacji uzyskanych przez organ podatkowy w związku z czynnościami o charakterze służbowym, stanowi ochronę interesu publicznego (przesłankę którego stanowi dobro osób trzecich) realizowaną poprzez nieupowszechnianie danych osób niebędących stroną w toczącym się postępowaniu podatkowym oraz informacji na ich temat. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż wyłączenie ww. wydruku z bazy "[...]" z akt sprawy nie odebrało temu dokumentowi waloru dowodu w prowadzonym postępowaniu, ponieważ odnosiło się tylko do prawa strony do wglądu do tychże dokumentów. W przedmiotowej sprawie akta sprawy wraz z wyłączonymi dokumentami zostały przekazane do organu II instancji, potem z kolei razem ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyłączony dokument był jednym z środków dowodowych umożliwiających wyjaśnienie okoliczności sprawy, ale nie niezbędnym. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy który potwierdził, że to M. C. przez cały okres 2011r. dokonywał sprzedaży za pośrednictwem konta "[...]" oraz umożliwił dokonanie zestawienia dziennej sprzedaży i ustalenia momentu przekroczenia obrotu uprawiającego do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zostało to dowiedzione wskazanymi w przedmiotowej decyzji dowodami i okolicznościami. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, podzielając stanowisko organu I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie prawa poprzez wyłączenie jawności postępowania dla strony, które spowodowałoby konieczność złamania zasady trwałości ostatecznej decyzji poprzez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zrzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z naruszeniem art. 129 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, w której mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, tj. wyłączenie jawności postępowania dla strony. W uzasadnieniu podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie za rażące naruszenie prawa należy uznać wyłączenie z dokumentacji dowodowej dokumentów dotyczących osiągniętego dochodu przez Ł. D. Dokumenty te, zdaniem skarżącego, pozostają w ścisłym związku z przedmiotem postępowania głównego prowadzonego wobec skarżącego i wywierać mogą bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania. Utajnienie zaś przez organy podatkowe ww. dokumentacji spowodowało wprost naruszenie art. 129 Ordynacji podatkowej, który przewiduje jawność postępowania podatkowego dla stron postępowania. Dodatkowo wskazano, że organy podatkowe w żadnym momencie postępowania nie wykazały, co wynika z ich wiedzy uzyskanej po zapoznaniu się z wydrukiem złożonego przez Ł. D. zeznania PIT-28 uzyskanego z bazy "[...]". Można jedynie domniemywać, że skoro taki wydruk istnieje, to osiągał on przychody opodatkowane ryczałtem ewidencjonowanym. Konieczna jest zatem ocena i weryfikacja sądowa "utajnionych" dokumentów, ze szczególnym uwzględnieniem ich treści, w szczególności uzyskanego przez Ł. D. przychodu i skalkulowanie go z dochodem osiągniętym w tożsamym okresie przez skarżącego. Wobec faktu, że organy podatkowe obu instancji skutecznie uniemożliwiły pełnomocnikowi wglądu do tych dokumentów, ich sądowa kontrola w postępowaniu odrębnym od postępowania "głównego" jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał zaskarżoną decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja ostateczna wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przeprowadzonym na wniosek strony. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jako jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji podatkowej stanowi dwuinstancyjne postępowanie odrębne od postępowania, w którym decyzja ta zapadła. W postępowaniu tym nie dokonuje się ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną we wszystkich jej aspektach, a wyłącznie bada się czy wystąpiły ustawowe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji podatkowej różni się od postępowania zwyczajnego (odwoławczego). Zasadnicza różnica pomiędzy tymi postępowaniami polega na tym, że w treści odwołania strona może podnosić wszelkie zarzuty przeciwko decyzji pierwszoinstancyjnej, byleby były na tyle konkretne, że ich uwzględnienie miałoby wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, natomiast we wniosku o stwierdzenie nieważności, podnosić powinna jedynie przesłanki wskazane przez ustawodawcę w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może stanowić powielenia środka odwoławczego. W trybie stwierdzenia nieważności decyzji bada się zatem jedynie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to może być prowadzone tylko w granicach określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie strona wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji powołała się na art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych i NSA utrwalony jest jest pogląd, iż pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, w której z porównania treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu, który to rozstrzygnięcie ma naruszać, jasno wynika, że takie naruszenie ma charakter jaskrawy, wyraźny, oczywisty. W pozostałych wypadkach naruszenie nie ma kwalifikowanego charakteru, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej. W rezultacie jako rażące naruszenia prawa należy traktować przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W wyroku z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt II FSK 1802/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010r. sygn. akt II FSK 612/09). Wskazuje się również, że aby można było mówić o nieważności spowodowanej rażącym naruszeniem prawa, pomiędzy określonym przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem musi zachodzić oczywista sprzeczność, powodująca, że akt taki - pomimo jego ostateczności - nie może pozostawać w obrocie prawnym (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., II FSK 1299/09). Skarżący rażącego naruszenia prawa w niniejszej sprawie upatruje w naruszeniu art. 129 Ordynacji podatkowej, na skutek wyłączenia jawności postępowania w stosunku do niego, wobec wyłączenia z akt sprawy dokumentów dotyczących osiągniętego dochodu przez Ł. D. Odnosząc się do podniesionego zarzutu Sąd wskazuje, iż zasada wyrażona w art. 129 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą "postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron" oznacza przede wszystkim to, że osoby trzecie, z wyjątkami określonymi w przepisach regulujących "tajemnicę skarbową" nie mają dostępu do zgromadzonych w postępowaniu dowodów i dokumentów. Natomiast jawność dla stron nie ma charakteru bezwzględnego. Zasada ogólna znajduje swoje rozwinięcie w art. 178 Ordynacji podatkowej regulującym kwestię jawności akt, obowiązek ich udostępnienia, wydawanie odpisów. Na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej zasada jawności akt postępowania wobec stron, doznaje ograniczenia. Organ podatkowy jest uprawniony do wyłączenia z akt sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Przewidziane w art. 179 Ordynacji podatkowej dwa wyjątki zostały ustanowione z uwagi na potrzebę ochrony określonych wartości – informacji niejawnych bądź interesu publicznego. Sąd podziela stanowisko organu, iż dane wykazane w zeznaniu podatkowym Ł. D. stanowią tajemnicę skarbową określoną w art. 293 Ordynacji podatkowej. Bezsprzecznie nie był on stroną prowadzonego postępowania. Oczywistym jest, że interesem publicznym, w rozumieniu art. 179 §1 Ordynacji podatkowej, jest zagwarantowanie każdemu podatnikowi ochrony jego danych i informacji przekazywanych organom podatkowym. Zatem w przypadku, gdy dane i informacje wykazane w zeznaniu podatkowym jednego podatnika są wykorzystywane w postępowaniu prowadzonym w stosunku do innego podatnika, bezpośredni dostęp do tego dokumentu mogą mieć tylko organy i osoby wskazane w przepisach regulujących "tajemnicę skarbową". W ocenie Sądu, ograniczenie jawności materiału dowodowego (w związku z wyłączeniem określonych dokumentów z akt sprawy) nie stanowiło wskazanego przez skarżącego rażącego naruszenia prawa poprzez wyłączenie jawności postępowania dla strony. Jak już bowiem wskazywano, w postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. Odmienna kwalifikacja prawna stanu faktycznego przez stronę postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej nie stanowi bowiem rażącego naruszenia prawa, a więc przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu dotyczącym wzruszenia decyzji ostatecznej nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją. Organ podatkowy szczegółowo i obszernie wyjaśnił skarżącemu zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji wydanej w I instancji, na czym polega istota nadzwyczajnego trybu postępowania podatkowego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej i czego może oczekiwać strona inicjująca takie postępowanie. W związku z zarzutem skargi odnośnie niewskazania przez organy podatkowe w żadnym momencie postępowania co wynika z wiedzy uzyskanej po zapoznaniu się organów z wyłączonymi dokumentami, wskazać należy, że organ nie miał obowiązku odnoszenia się do powyższych kwestii, ponieważ zostały one rozstrzygnięte w decyzji z dnia "[...]" i stały się ostateczne. Organ nie rozpoznawał sprawy ponownie i nie dokonywał oceny dowodów. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest zaś wyczerpujące, szczegółowe i zupełne. W związku z kontrolą zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie narusza ona przepisów prawa. Nie można w szczególności mówić o naruszeniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, skoro organ zbadał i prawidłowo ocenił wskazywaną przez skarżącego przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". Nie było jego kompetencją w tym postępowaniu badanie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego leżącego u podstaw decyzji wymiarowej. Dodatkowo odnosząc się do wniosku skarżącego o konieczność oceny i weryfikacji sądowej "utajnionych" dokumentów, ze szczególnym uwzględnieniem ich treści wskazać należy, co zresztą wyjaśnił również stronie skarżącej organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wyłączenie takich dokumentów nie odbiera im walorów dowodu w postępowaniu podatkowym. Wyłączenie odnosi się tylko co do prawa strony do wglądu do nich. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Dyrektora UKS z dnia "[...]" określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, wyłączone dokumenty wraz z całymi aktami sprawy zostały przekazywane do organu II instancji, który ocenił cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i wydał decyzję z dnia "[...]". Od tej decyzji wniesiono następnie skargę, którą przekazano do sądu wraz z całymi aktami sprawy (sygn. akt I SA/OI 847/16,- sprawa została zawieszona do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności). Tym samym wskazać należy, że w sprawie wymiaru podatku organy zajmujące się rozstrzygnięciem sprawy miały dostęp do całości akt i na tej podstawie oceniły stan faktyczny i prawny sprawy. Także sąd administracyjny po podjęciu postępowania będzie miał dostęp do całości akt administracyjnych. Podsumowując Sąd stwierdza, że w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia "[...]", określającą skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2011r. nie doszło w ogóle do naruszenia zasady określonej w art. 129 Ordynacji podatkowej, nie zaistniała więc przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji , wymieniona w art. 247 §1 pkt.3 tej ustawy. Zatem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, którą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji wymiarowej, w pełni odpowiada prawu. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.