I SA/Ol 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej:"organ I instancji") z dnia "[...]" odmawiające uchylenia kary porządkowej w wysokości 2.000 zł nałożonej na B. C. (dalej: "strona", "skarżąca"). Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji działając, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 263 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz.201 ze zm., dalej jako "O.p.") nałożył na stronę karę porządkową. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynikało, że karę tę nałożono z uwagi na niezastosowanie się przez stronę do pięciu prawidłowo wystosowanych i doręczonych wezwań, którymi zobowiązywano ją do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia stosownych dowodów, które wskazywałyby źródło pochodzenia środków finansowych na zakup samochodu osobowego marki "[...]". W terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. postanowienia skarżąca wystąpiła z wnioskiem o uchylenie nałożonej kary pieniężnej. Strona wniosła o uznanie jej "usprawiedliwienia za uzasadnione, albowiem brak odpowiedzi na kolejne wezwania wynikał z tego, iż nie jest w stanie już nic nowego dodać ponad to co wyjaśniła". Organ I instancji nie uwzględnił wniosku strony i odmówił uchylenia kary porządkowej. Uznał, że strona nie dołożyła starań w celu zadośćuczynienia wezwaniom organu z: 24 czerwca, 2 i 30 sierpnia, 19 września i 16 października 2017 r. Stwierdził, że strona nie zastosowała się do wezwań organu i nie udzieliła żadnych wyjaśnień. Nadto, we wniosku z dnia 20 grudnia 2017r. także nie przedstawiła żadnych okoliczności usprawiedliwiających brak reakcji na wezwania organu podatkowego. Organ nie dał wiary jej wyjaśnieniom, iż podmioty prowadzące działalność gospodarczą dokonały transakcji o znacznej wartości i nie posiadają w tym zakresie żadnych dowodów. W zażaleniu na to postanowienie strona powieliła argumentację przedstawioną we wniosku o uchylenie kary porządkowej. Wskazała, iż w swoich odpowiedziach na kolejne wezwania organu I instancji zawarła i wskazała wszelkie znane jej informacje i dowody, w których posiadaniu była. W ocenie strony, zadośćuczyniła wezwaniom bowiem udzieliła takich informacji, w jakich była posiadaniu i nie dysponuje dowodem, potwierdzającym dokonanie czynności wskazanych w wezwaniu organu. Podkreśliła, że nie jest w stanie udzielić konkretniejszych odpowiedzi na pytania organu. Dodatkowo podała, że pośrednim powodem braku odpowiedzi na wezwanie organu i uznania, że te pisma, które już wysłała są wystarczające, była informacja o ciąży, o której dowiedziała się w listopadzie, i która w zasadzie na kilka tygodni spowodowała, iż inne sprawy z tej przyczyny stały się dla niej mniej ważne. W związku z powyższym wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia, a w konsekwencji uchylenie nałożonej kary porządkowej. Organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia. Na wstępnie rozważań zaznaczył, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 262 § 6 O.p. Zastosowany tryb postępowania nie służy jednak weryfikacji prawidłowości postanowienia o ukaraniu karą porządkową. Jego celem jest umożliwienie ukaranemu doprowadzenie do usunięcia skutków postanowienia o nałożeniu kary porządkowej. Przy czym, w przepisach nie wymieniono, jakie konkretne powody mogą posłużyć za usprawiedliwienie zaniechania osoby zobowiązanej, ani też za pomocą, jakich środków dowodowych może ona wykazać niemożność udziału we wskazanych przez organ czynnościach procesowych. Z brzmienia art. 262 § 1 O.p. wynika jedynie, że wystąpienie "uzasadnionej przyczyny" winno powodować uchylenie postanowienia o ukaraniu karą porządkową. Ocena tych okoliczności i przesłanka zastosowania trybu z art. 262 § 6 O.p. należy do organu nakładającego karę porządkową. Organ II instancji podkreślił, że przewidziane dyspozycją art. 262 § 1 O.p. rozwiązanie ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania do dbałości o to, aby przebiegało ono sprawnie i kończyło się w terminie. Ustawodawca, używając wyrażenia "może" oraz określając tylko górną granicę kary, pozostawił kwestię nakładania kary porządkowej uznaniu administracyjnemu. W kontekście powołanych wyżej regulacji organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 262 O.p. przewiduje dwa środki prawne służące ukaranemu karą porządkową, tj. zażalenie na postanowienie o ukaraniu karą porządkową oraz wniosek o uchylenie kary porządkowej. Z chwilą doręczenia stronie postanowienia o wymierzeniu kary porządkowej biegną jednocześnie terminy dla obu wymienionych środków. Zażalenie na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej powinno zawierać zarzuty przeciw zawartemu w nim rozstrzygnięciu. W ramach tego środka zaskarżenia strona może kwestionować zarówno samą zasadność nałożenia na nią kary porządkowej, jak i jego wysokość. Nie powinno natomiast opierać się ono na przesłankach uzasadniających uchylenie kary w oparciu o art. 262 § 6 O.p.. Natomiast wniosek o uchylenie kary porządkowej w swej treści powinien być oparty na przesłance wskazującej na istnienie przyczyn usprawiedliwiających niestawiennictwo lub niewykonanie czynności, które nie były znane organowi w chwili nakładania kary porządkowej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy organ odwoławczy uznał, że brak jest wątpliwości co do tego, że strona, w piśmie z dnia 20 grudnia 2017r. zawarła usprawiedliwienie przyczyn niewykonania czynności, za które uprzednio została na nią nałożona kara porządkowa oraz wniosek o uchylenie nałożonej na nią kary. Tym samym wniosek strony został rozpoznany w prawidłowym trybie wynikającym z treści art.262 § 6 O.p.. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że uchylanie się od wykonywania obowiązków w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy, powoduje przedłużanie postępowania, a niekiedy w ogóle uniemożliwia jego zakończenie, jak również dezorganizuje pracę organów podatkowych. Warunkiem wymierzenia przez organ podatkowy kary porządkowej w związku z niedopełnieniem obowiązku jest prawidłowe wezwanie organu zawierające pouczenie osoby zobowiązanej do jego wykonania o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Uznał, że wezwania stanowiące podstawę zastosowanej kary porządkowej były prawidłowo sporządzone i odpowiadały wymogom określonym w art. 159 O.p.. Wskazał, że organ I instancji występując z wezwaniem do dokonania określonej czynności precyzyjnie wskazał do kogo wezwanie kieruje, jakich dokumentów żąda, w jakim terminie i gdzie należy je złożyć, nadto pouczył o konsekwencjach nie wykonania wezwania. Organ odwoławczy stwierdził, że przyczyny odmowy ujawnienia żądanych przez organ podatkowy informacji – wskazywane przez odwołującą w odpowiedziach na kolejne wezwania organu I instancji - nie można było uznać za usprawiedliwiające dokonaną odmowę złożenia wyjaśnień. Zdaniem organu II instancji, strona nie mogła usprawiedliwiać swojej postawy w toku czynności sprawdzających oceną, że te pisma, które już wysłała są wystarczające oraz informacją o ciąży, o której dowiedziała się w miesiącu listopadzie, skoro pierwsze wezwanie organ podatkowy skierował pismem z dnia 24 czerwca 2017 r., skutecznie doręczonym w dniu 5 lipca 2017 r., a mimo to do 11 stycznia 2018 r. (tj. do dnia wydania postanowienia o odmowie uchylenia kary porządkowej) ukarana nie zastosowała się do skierowanych do niej wezwań organu. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującej, że w piśmie organu podatkowego z dnia 16 października 2017 r. wskazano, iż o ile nie zostaną udzielone inne informacje i dowody, organ dokona ustaleń w oparciu o już zgromadzone dowody i wiedzę. Twierdzenie to, w ocenie organu odwoławczego, było niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem w ww. wezwaniu, organ poinformował stronę, że w przypadku nie przedłożenia w wyznaczonym terminie informacji i dowodów lub, gdy przedłożone dowody okażą się niewystarczające do weryfikacji źródła pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na sfinansowanie wydatku, może zostać wszczęte postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji dokonał kompleksowej oceny materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do wydania postanowienia w przedmiotowej sprawie. Podniósł, że ocena ta uwzględniała także treść złożonych przez stronę wyjaśnień zaś skarżąca błędnie przyjmuje, że podstawę do uchylenia kary porządkowej w sprawie stwarzała już sama tylko okoliczność, że wezwania organu nie pozostały bez odpowiedzi, w tym sensie, że spotkały się z reakcją strony. Wyjaśnił, że sam fakt prowadzenia korespondencji z organem podatkowym nie daje podstawy do uznania, że w sprawie zaistniała przesłanka do uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową, skoro z treści tej korespondencji nie wynikają żadne starania skarżącej o zadośćuczynienie wezwaniom organu podatkowego. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia stwierdzając, iż do jego wydania doszło w wyniku naruszenia przepisów prawa i interesu prawnego. Stwierdziła, że uzasadnieniem wydanych postanowień miała być, jej zdaniem, rzekoma okoliczność nie dostarczenia stosownych dokumentów czy informacji. W ocenie skarżącej ukaranie jej karą porządkową jest niezasadne, niezgodne z przepisami prawa i z zasadami współżycia społecznego. Strona podkreśliła, iż w swoich kolejnych odpowiedziach na kolejne wezwania organu I instancji zawarła i wskazała wszelkie znane jej informacje i dowody na ich potwierdzenie, w których była posiadaniu. Zarzuciła, że organ domaga się od niej tych samych informacji albo żąda przedłożenia tych samych dowodów, których strona nie jest w stanie podać, albo nie jest w ich posiadaniu. Końcowo wskazała, że nie jest w stanie udzielić konkretniejszych odpowiedzi na pytania organu. Zdaniem strony, wydane postanowienie narusza zaufanie do organów Państwa i jest sprzeczne z zasadami Państwa Prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c)ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie czy w sprawie zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niewykonanie obowiązku nałożonego na stronę wezwaniami z dnia: 24 czerwca 2017 r., 2 i 30 sierpnia 2017 r., 19 września 2017r. i 16 października 2017r., w związku prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi przez organ podatkowy w zakresie weryfikacji poniesionych przez stronę w 2014 r. wydatków i uzyskanych przychodów (dochodów), a tym samym czy zaistniała podstawa do uchylenia nałożonej na skarżącą kary porządkowej. Zgodnie z treścią art. 262 § 1 pkt 2a O.p. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.800 zł. Podstawową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest skierowanie do strony przez organ podatkowy prawidłowego wezwania do określonego zachowania się, z którego powinno wynikać w sposób jasny i precyzyjny, jakiego zachowania, spośród wymienionych w art. 262 § 1 O.p. oczekuje organ podatkowy, a ponadto pouczenie zobowiązanego o skutkach niezastosowania się do wezwania. Organ podatkowy, jako gospodarz postępowania, ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu, będących w jej posiadaniu, wynika to bowiem jednoznacznie z art. 189 § 1 i 2 O.p.. Organ ma obowiązek wszechstronnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc wskazać okoliczności faktyczne korzystne i niekorzystne dla podatników. W możliwości wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 O.p., realizowany jest przez organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, czy też udziela niepełnych wyjaśnień, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od podatnika wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez podatnika dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 O.p kara porządkowa. Wskazać przy tym należy, że uznaniu organu podatkowego pozostawiono samo nałożenie kary porządkowej, jak i jej wysokość, określając wyłącznie maksymalny jej próg. Podkreślić należy, że tryb i przesłanki uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej reguluje art. 262 § 6 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, który nałożył karę porządkową może na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1 i uchylić postanowienie nakładające karę porządkową. Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem o uchylenie kary porządkowej badaniu podlega jedynie to czy okoliczności, które strona wskazuje jako wyjaśnienie przyczyn niewykonania konkretnego wezwania organu podatkowego mają charakter usprawiedliwiony. Zgodnie z orzecznictwem, za usprawiedliwione traktować należy tylko takie okoliczności, które w sposób niezależny od strony i w normalnych warunkach trudny do przezwyciężenia uniemożliwiały jej zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez organ podatkowy, nawet przy dołożeniu należytej staranności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 992/15, LEX nr 2252713). Podzielając tę wykładnię, zgodzić należy się z dokonaną przez organ oceną, co do tego, że w okolicznościach badanej sprawy nie ziściły się przesłanki uzasadniające uchylenie kary porządkowej. W ocenie Sądu prawidłowo, zgodnie z wymogami określonymi w art. 159 O.p., skarżąca została pięciokrotnie wezwana do przedłożenia dokumentów, wyjaśnień i informacji w zakresie źródeł pochodzenia środków finansowych w wysokości 34.453,78 euro, przeznaczonych na zakup samochodu osobowego marki "[...]" w roku 2014, przy czym w wezwaniu z dnia 30 sierpnia 2017r. i kolejnych została poinformowana o możliwości nałożenia kary porządkowej na podstawie art. 262 Ordynacji w kwocie do 2.800 zł. Nadto organ I instancji w kierowanych kolejno do strony wezwaniach wskazał skarżącej, iż przedstawione w piśmie z dnia 19 lipca 2017r. informacje (odpowiedź na wezwanie I), są niewystarczające do oceny źródeł pochodzenia środków pieniężnych na nabycie opisanego samochodu osobowego. W przedmiotowej sprawie doszło do nałożenia kary porządkowej na skarżącą w związku z nieprzedłożeniem żądanych wyjaśnień, informacji i dokumentów w związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi w zakresie źródeł sfinansowania nabycia samochodu osobowego marki "[...]". Skarżąca twierdzi jednak, że podała wszystkie znane jej informacje i dowody, w których posiadaniu była. Jako usprawiedliwienie dla odmowy udzielenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentacji, do których dostarczenia została zobowiązania, podnosi okoliczność braku pamięci co do okoliczności otrzymania środków na zakup samochodu, jak i fakt zajścia w ciąże. Sąd nie podziela jednakże argumentacji skarżącej, przychylając się do stanowiska organów. Zauważyć należy, że na dzień wydania postanowienia o nałożeniu kary przez organ I instancji ("[...]") oraz we wniosku o uchylenie nałożonej kary porządkowej skarżąca nie przedłożyła wymaganych przez organ dokumentów i wyjaśnień. Nie sposób bowiem uznać, że złożone wyjaśnienia w pismach z dnia 19 lipca 2017 r., 12 września 2017 r. czy 25 września 2017 r. były wystarczające do weryfikacji źródła pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na sfinansowanie zakupu samochodu marki "[...]". Na ich podstawie nie można ustalić źródeł pochodzenia środków wydatkowanych na zakup ww. samochodu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w składanych przez stronę pismach i przedstawionej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, czy też w skardze należy wskazać, że wyjaśnienia w postaci oświadczenia, że pamięta, że otrzymała od A. Sp. z o.o. z/s w D. środki w wysokości 34.453,78 euro na zakup samochodu osobowego marki "[...]", jak i upoważnienie do działania w imieniu ww. podmiotu gospodarczego w związku z zakup tego samochodu bezpośrednio na rzecz A. Sp. z o.o., jednak nie pamięta żadnych okoliczności otrzymania ww. środków ani przyczyn, dla których doszło do nabycia ww. samochodu do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, nie mogą zostać potraktowane jako wiarygodne, zgodne z doświadczenie życiowym i realiami prowadzenia działalności gospodarczej. Nie sposób bowiem uznać za wiarygodne, że przedsiębiorcy działający na rynku przekazują sobie środki finansowe w takiej wysokości bez jakichkolwiek dokumentów, umów itp.. Tym bardziej nie sposób wyjaśnień tych uznać za usprawiedliwione w rozumieniu art. 262 § 6 O.p.. Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że treść złożonych wyjaśnień i okoliczność zajścia w ciążę przez stronę (w listopadzie 2017r., a wszystkie pięć wezwań wystosowano do strony przed tym terminem) nie usprawiedliwiają braku złożenia przez nią informacji niezbędnych do ustalenia źródeł sfinansowania nabycia opisanego samochodu. Zasadnie organy przyjęły, że wyjaśnienia te nie mogą być traktowane jako okoliczności, które uniemożliwiały jej zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez organ podatkowy. Uznać zatem należy, iż skarżąca uchylała się od przedłożenia dowodów i wyjaśnień, które pozwoliłyby organowi na zakończenie podjętych czynności sprawdzających. Przedstawione zaś we wniosku o uchylenie kary okoliczności usprawiedliwiające działanie strony w żaden sposób nie mogą zostać uznane za wystarczające do uchylenia kary. Nie tylko bowiem całkowity brak odpowiedzi na wezwanie organu, ale również przedłożenie niepełnych wyjaśnień stanowi o niewypełnieniu nałożonego na stronę obowiązku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, samo prowadzenie korespondencji z organem podatkowym nie czyni zadość wezwaniu organu i nie jest okolicznością uzasadniającą uchylenie nałożonej na nią kary porządkowej. Na marginesie należy stwierdzić także, że podnoszony przez skarżącą argument jakoby fakt pouczenia jej w wezwaniu z dnia 16 października 2017r., że nieudzielenie odpowiedzi spowoduje zakończenie spawy i wszczęcie postępowania w zakresie nieujawnionych źródła przychodu usprawiedliwia nieudzielenia wyjaśnień, nie jest zasadny. Po pierwsze, jak zauważył organ odwoławczy, twierdzenie to jest niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem strona została wyłącznie pouczona, że brak odpowiedzi może spowodować wszczęcie postępowania, a po wtóre pouczenie to w żaden sposób nie zwalniało skarżącej z udzielenia wyjaśnień na wezwanie organu. Tym samym zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane zgodnie z prawem. Orzekając organy wzięły pod uwagę nie tylko literalne brzmienie powołanego przepisu, ale również jego wykładnię systemową i celowościową, mając na uwadze pełen kontekst badanej sprawy, o czym świadczy wyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego. Zawarte w skardze wywody o istnieniu okoliczności usprawiedliwiających niewykonanie nałożonego na nią pięcioma wezwaniami obowiązku, a tym samych istnienie przesłanki do uchylenia kary porządkowej, są chybione. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie postawiony przez stronę ogólny zarzut naruszenia przepisów prawa czy też interesu prawnego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu, w związku z powyższym nie sposób także uznać, iż doszło do naruszenia interesu prawnego strony, cokolwiek przez to naruszenie rozumie skarżąca. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.