I SA/Ol 26/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Jolanta Strumiłło ( sprawozdawca ) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013 oddala skargę. R. G. (dalej powoływany jako "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]"Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]"r., którą przyznano skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na 2013 r. w łącznej wysokości 7.662 zł, z tytułu realizacji: - wariantu 2.5 - Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,67 ha, kwotę w wysokości 533,00 zł, - wariantu 2.3 - Trwale użytki zielone (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,62 ha, kwotę w wysokości 161,20 zł, - wariantu 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 8,82 ha, kwotę w wysokości 6967,80 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w złożonym w dniu 15 maja 2013 r. wniosku skarżący zadeklarował Pakiet Rolnictwo ekologiczne, w tym wariant 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 8,82 ha, wariant 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 0,62 ha oraz wariant 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 0,80 ha. W dniach 21.11.2014 r. do 23.11.2014 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu, w wyniku której ustalono, że powierzchnie działek rolnych wynoszą: Dla wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) - działka rolna A - 3,51 ha, wobec deklaracji producenta 3,51 ha, - działka rolna B - 4,12 ha, wobec deklaracji producenta 4,30 ha, - działka rolna D - 0,69 ha, wobec deklaracji producenta 0,40 ha, - działka rolna F - 0,35 ha, wobec deklaracji producenta 0,35 ha, - działka rolna L - 0,26 ha, wobec deklaracji producenta 0,26 ha. Dla wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) - działka rolna G - 0,33 ha, przy deklaracji producenta 0,24 ha, - działka rolna H - 0,22 ha, przy deklaracji producenta 0,22 ha, - działka rolna K - 0,10 ha, przy deklaracji producenta 0,16 ha. Dla wariantu 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) - działka rolna C - 0,40 ha, przy deklaracji producenta 0,40 ha, - działka rolna E - 0,27 ha, przy deklaracji producenta 0,40 ha. Inspektorzy kontrolujący gospodarstwo rolne skarżącego stwierdzili, że pomiar deklarowanych przez stronę działek rolnych A, B, D, F, L, objął części niedeklarowanych przez ww. producenta rolnego sąsiednich działek ewidencyjnych. Wobec powyższego w raporcie z kontroli na miejscu zastosowany został kod DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej). Wobec tego przy ustalaniu powierzchni nie uwzględniono tej części działki rolnej, która położona była na niedeklarowanej działce ewidencyjnej. Wskazano także, że w dniu 13.01.2015 r. skarżący złożył w Oddziale Regionalnym ARiMR nowy dowód w sprawie - mapę ewidencyjną z połączenia działek nr 30 i 31 w jedną działkę nr 150. Z wykazu zmian gruntowych wynika, że powierzchnia działek nr 30 i 31 wynosiła 9,85 ha, a powierzchnia działki nr 150 wynosi 10,0547 ha. Organ odwoławczy wskazał, że materialno-prawne przesłanki przyznania pomocy rolno środowiskowej zostały uregulowane w szczególności w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26.02.2009 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 z późń. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym z 26.02.2009 r. w zw. z § 58 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13.03.2013 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego programem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 361 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że strona podjęła zobowiązanie od dnia 15-03-2012r. Natomiast przyznanie płatności rolnośrodowiskowej uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 361 ze zm.) w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ odwoławczy wskazał również, że kontrola administracyjna wniosków o przyznanie płatności wykonywana jest w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 379/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r.). Organ podkreślił, że powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności to powierzchnia działki ewidencyjnej wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Oznacza to, że nie można przyznać płatności do tej części uprawy, która znajduje się na niedeklarowanej przez producenta rolnego działce ewidencyjnej. Dodał, że obliczenia i przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za poszczególne warianty za rok 2013 w niniejszej sprawie dokonano w oparciu o wyniki kontroli na miejscu, kontrolę administracyjną (w tym maksymalny kwalifikowany obszar). Wskazano także, że zgodnie z art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011, jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojona różnicę, która stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Podano również, że stosownie do treści art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011, jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. W związku z powyższym organ odwoławczy przyjął, że odnośnie płatności za wariant 2.3 trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania), powierzchnia deklarowana do płatności wynosiła 0,62 ha, powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wynosiła 0,65 ha. Powierzchnia kwalifikująca się do płatności 0,62 ha. Odnośnie płatności za wariant 2.1 uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania), powierzchnia deklarowana do płatności wynosiła 8,82 ha, powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wynosiła 8,93 ha. Powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosiła 8,82 ha. Odnośnie płatności za wariant 2.5 uprawy warzywne (dla których zakończono okres przestawiania) powierzchnia deklarowana do płatności wynosiła 0,80 ha, powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wynosiła 0,67 ha. W związku z powyższym, stosując treść art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011,organ dokonał zmniejszenia należnej płatności w tym wariancie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ I instancji nie dokonał wszechstronnej oceny zaktualizowanych granic odniesienia działek ewidencyjnych nr 30 i 31 do scalonej działki ewidencyjnej nr 150, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że operat z wykazu zmian gruntowych w wyniku połączenia działek ewidencyjnych nr 30 i 31 w jedną działkę nr 150 sporządzony przez geodetę na zlecenie strony został wykonany 23 grudnia 2014 roku. W niniejszej sprawie uwzględniono wyniki kontroli na miejscu, kontroli administracyjnej (w tym maksymalny kwalifikowany obszar) w granicach działki ewidencyjnej nr 150 po scaleniu działek ewidencyjnych nr 30 i 31. Z analizy dokumentacji pokontrolnej (szkice i fotografie) sporządzonej przez inspektorów ARiMR w czasie kontroli wynika, że zadeklarowane uprawy na spornych działkach ewidencyjnych w terenie wykraczają poza działki ewidencyjne nr 30 i 31, np. działka rolna E z uprawą ziemniaka zajmuje obszar drogi po stronie południowo-wschodniej nr działki ewidencyjnej 32, a drogi nie kwalifikują się do płatności. Ponadto po stronie zachodniej granica działki ewidencyjnej nr 150 przebiega na obszarze uprawianym przez innego rolnika. Organ odwoławczy podkreślił, że żądanie skarżącego przeprowadzenia ponownej kontroli obecnie, żeby stwierdzić stan faktyczny, jest nieuzasadnione ponieważ sytuacja obecna na polu może mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania płatności w kolejnych kampaniach. W kwestii uniemożliwienia stronie skarżącej uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organem I instancji, organ odwoławczy analizując akta sprawy nie podzielił takiego stwierdzenia. Zdaniem organu odwoławczego, zaprzeczeniem są liczne pisma kierowane do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, jak również do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR oraz pisma kierowane do strony przez organy obu instancji. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiotowej sprawie dotyczącej przyznania stronie wnioskowanych płatności na rok 2013 nie ma zastosowania art. 73 ww. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku, który stanowi o wyjątkach od stosowania obniżek i wykluczeń. Organ odwoławczy podkreślił, że powierzchnie działek rolnych, jakie należy podać we wniosku, powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności rolno środowiskowe, to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Oznacza to, że należy odliczyć od niej powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi (z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól) o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze. Producent rolny składając wniosek zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, jak również o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia niniejszego wniosku do dnia przyznania płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, w szczególności gdy zmiana dotyczy m.in: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu II instancji, dokumentacja pokontrolna (raport i zdjęcia), została wykonana w sposób prawidłowy, zgodny z zasadami przeprowadzania kontroli i stanowi dowód w sprawie. Organ I instancji po przeanalizowaniu całości dokumentacji w sprawie słusznie przy ustalaniu powierzchni stwierdzonej oparł się zarówno na wynikach z kontroli na miejscu, jak i na wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komicji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009r., str. 1, ze zm.) maksymalnym kwalifikowanym obszarze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniosła że organ II instancji błędnie wyliczył wysokość należnej jej dotacji. Podkreślono, że organ przeprowadził kontrolę FOTO w roku 2014, podczas, gdy sprawa dotyczy płatności za rok 2013. Wyniki takiej kontroli nie mogą zostać uznane za miarodajne, gdyż w ocenie skarżącego stan faktyczny w roku 2013 i 2014 mogły nie być tożsame. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej do sądu decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Podkreślenia wymaga, że przedmiot kontroli stanowić może tylko zaskarżony akt, w tym przypadku decyzja, którą w oparciu o powołane w niej przepisy prawa przyznano skarżącemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2013 r. Nie jest kompetencją sądu administracyjnego rozstrzyganie sprawy administracyjnej, w tym przypadku poprzez dokonywanie samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikowanych powierzchni uprawniających do przyznania rolnikowi płatności, a następnie orzekanie o uprawnieniach bądź obowiązkach indywidualnego podmiotu. Te bowiem zadania odnoszą się do właściwości organów administracji publicznej, powołanych z mocy stosownych przepisów do rozpoznawania i załatwiania konkretnych spraw danej kategorii w postępowaniu administracyjnym. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia legalności, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zasadnicza kwestia sporna pomiędzy stronami sprowadzała się w niniejszej sprawie do oceny prawidłowości działań i stanowiska organów w związku z pomniejszeniem producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowej za 2013r. W złożonym wniosku o przyznanie płatności za ten rok deklarował on bowiem działki rolne do objęcia płatnością w ramach Pakietu Rolnictwo ekologiczne, w tym wariant 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 8,82 ha, wariant 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 0,62 ha oraz wariant 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) na działki rolne o łącznej powierzchni 0,80 ha. Natomiast w świetle ustaleń organów poczynionych w oparciu o system informacji geograficznej w ramach kontroli administracyjnej, powierzchnia tych działek rolnych wynosi odpowiednio: w ramach wariantu 2.3 – 0,65 ha, wariantu 2.1. – 8,93 ha oraz wariantu 2.5. – 0,67 ha. Na tle tak zarysowanego sporu pomiędzy stronami, wskazać należy, że stosownie do treści § 13 ust. 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.), czyli do powierzchni gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku, jednak nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, który jest określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do powierzchni faktycznie użytkowanej w celu rolniczym. Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego, przy czym złożone wnioski podlegają kontroli, m.in. w zakresie zgodności danych w nich zawartych dotyczących zadeklarowanych działek ewidencyjnych i rolnych, z bazami danych. W związku z ubieganiem się przez producenta rolnego o przyznanie płatności powinien on więc dołożyć należytej staranności w celu jednoznacznego wykazania, iż spełnia ustawowe przesłanki uzyskania danej płatności. Jakiekolwiek nieprawidłowości w tym zakresie obciążają ujemnie wnioskodawcę. W świetle przekazanych Sądowi akt sprawy, skutkiem przeprowadzonej przez właściwy administracji rolnej organ kontroli w gospodarstwie rolnym strony (najpierw kontroli na miejscu, a następnie kontroli administracyjnej), było ustalenie różnicy pomiędzy powierzchnią części działek zadeklarowaną przez rolnika we wniosku, a wynikającą z danych opartych na systemie informacji geograficznej. Ustalenia te i dane zawarte zostały zaś w dołączonej do akt dokumentacji pokontrolnej, w tym raportach z czynności kontrolnych wraz z załącznikami oraz na elektronicznym nośniku danych - płycie CD. Opis poczynionych ustaleń odnośnie deklarowanych i stwierdzonych powierzchni, organy przedstawiły w uzasadnieniach decyzji. Wskazać również należy, że w myśl art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.), w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W ust. 3 tego artykułu wskazano natomiast, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ta zmiana zasad i reguł postępowania wyraźnie wskazuje, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z akt niniejszego postępowania wynika, że różnica pomiędzy powierzchnią stwierdzoną działek rolnych oznaczonych literami A, B, D, F, L, a powierzchnią zadeklarowaną we wniosku rolnika, ustalona została zarówno w ramach kontroli administracyjnej (w tym maksymalny kwalifikowany obszar) - co związane było z wykorzystaniem do pomiaru gruntów systemu LPIS mającego umocowanie w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 – oraz na podstawie ustaleń kontroli na miejscu. Obowiązkiem organu jest ustalenie właściwej powierzchni ewidencyjnej danej działki, skoro płatność rolnośrodowiskowa może być przyznana jedynie do powierzchni faktycznie użytkowanej w celu rolniczym. Oznacza to, że nie można przyznać płatności do tej części uprawy, która znajduje się na niedeklarowanej przez producenta rolnego działce ewidencyjnej. W niniejszej sprawie organy przyznały płatność za wariant 2.3 i wariant 2.1 do powierzchni zadeklarowanej przez producenta rolnego we wniosku. Natomiast w przypadku wariantu 2.5 w związku z różnicą między powierzchnią deklarowana a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej (o 0,13 ha) miał zastosowanie art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011,), zgodnie z którym jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojona różnicę, która stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Wobec powyższego, mając na uwadze, że powierzchnie działek rolnych, jakie należy podać we wniosku, powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym, zdaniem Sądu organy zasadnie zmniejszyły płatność rolnośrodowiskową do wariantu 2.5. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego w skardze, że organ przeprowadził kontrolę na miejscu w 2014 r., wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy kontrola na miejscu w gospodarstwie skarżącego miała miejscu w dniu 21 listopada 2013 r. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały bez naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu uzasadnienia decyzji w pełni odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. wskazując przyjęte ustalenia, dowody na których się oparto oraz podstawy prawne . Mając powyższe na uwadze, należy więc stwierdzić, że organy orzekające nie dopuściły się uchybień. Organy obu instancji zebrały zupełny materiał dowody, a dokonana przez nie ocena dowodów nie była dowolna i mieściła się w ramach swobodnej oceny. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.