I SA/Ol 260/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.G. – Przedsiębiorstwo A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia: 1. uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt: I SA/OI 260/14, o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi; 2. ustalić wpis sądowy od skargi B.G. – Przedsiębiorstwo A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w kwocie 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych); 3. nakazać ściągnąć od skarżącego kwotę 427 zł (słownie: czterysta dwadzieścia siedem złotych) tytułem brakującej części wpisu od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/OI 260/14, wezwał skarżącego B.G. – Przedsiębiorstwo A do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]’, w kwocie 1.073 zł na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., cyt. dalej jako rozporządzenie). W dniu 21 lipca 2014 r. skarżący uiścił tytułem wpisu sądowego od skargi kwotę 1.073 zł. Wyrokiem z dnia 9 października 2014r., sygn. akt I SA/OI 260/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony na powołaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 231 zd. 1 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Na podstawie delegacji sformułowanej w art. 233 p.p.s.a. Rada Ministrów wydała rozporządzenie, w którego § 1 ustalona została zasada, iż wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, oraz procentowo określonej dla czterech przedziałów kwotowych kwoty wpisu stosunkowego, z zastrzeżeniem jego minimalnej lub maksymalnej kwoty. Z akt sprawy wynika, iż kwota wpisu od skargi wynikająca z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 czerwca 2014 r. została określona na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia, tj. dla wartości przedmiotu zaskarżenia mieszczącej się w przedziale od 10.000 do 50.000 zł. Jednak, jak ustalono na podstawie akt sprawy, w szczególności w oparciu o wysokość zobowiązań podatkowych określonych decyzją organu I instancji, wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 66.351 zł. Wskazuje to, że błędnie przyjęto kwotę wartości przedmiotu zaskarżenia oraz przemnożono ją przez nieprawidłowy dla niniejszej sprawy współczynnik 3%, w konsekwencji czego wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w błędnej wysokości 1.073 zł. Mając na uwadze prawidłową wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie – 66.351 zł - zastosowany winien być przepis § 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stosunkowy wynosi 2% wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej od 50.000 zł do 100.000 zł, nie mniej jednak niż 1.500 zł. Przemnożenie wartości przedmiotu zaskarżenia przez wyżej wskazany współczynnik daje kwotę 1.327,02 zł, a zatem wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie powinien wynosić 1.500 zł. Stosownie do art. 223 § 1 p.p.s.a. przepisy art. 220 i art. 222 stosuje się odpowiednio, gdy obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia opłaty powstanie na skutek ustalenia wyższej wartości przedmiotu zaskarżenia, cofnięcia przyznanego prawa pomocy, albo uchylenia kurateli przed wyznaczeniem terminu rozprawy. Zgodnie zaś z § 2 art. 223 p.p.s.a. jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. Biorąc pod uwagę aktualny etap postępowania sądowego wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 223 § 2 p.p.s.a., który operuje zwrotem "jeżeli nie została uiszczona należna opłata". Z wykładni językowej tego przepisu wynika, iż dotyczy on każdego przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej w należnej wysokości, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy. Konstatację tę wzmacnia wykładnia celowościowa, gdyż opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa (art. 212 § 2 p.p.s.a.), a wiązanie podjęcia czynności w postępowaniu sądowym z uprzednim opłaceniem opłat ma na celu zapewnienie tychże dochodów. Stąd też uznać należy, że ratio legis art. 223 § 2 p.p.s.a. wymaga ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, co ma służyć zapewnieniu wpływów do budżetu państwa (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 423). Trzeba mieć przy tym na względzie, że obowiązek uiszczenia w należnej wysokości opłaty sądowej od pisma podlegającego takiej opłacie powstaje z mocy prawa (art. 199, art. 219 § 1 p.p.s.a.), zaś zarządzenie przewodniczącego wzywające do opłacenia wpisu ma charakter deklaratoryjny i stanowi wyraz obowiązku informacyjnego sądu (art. 6 p.p.s.a.). Obowiązek uiszczenia opłaty nie jest więc konsekwencją zarządzenia przewodniczącego, ale wiąże się z samym faktem wniesienia przez stronę pisma podlegającego opłacie (postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2005 r., I CZ 30/05, Lex nr 603869). Nie ma zatem znaczenia, że w niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła wpis od skargi w nieprawidłowej wysokości w związku z błędnym wezwaniem Przewodniczącego Wydziału. Z uwagi na to, że koszty sądowe, tak jak i grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 228 p.p.s.a., stanowią dochód budżetu państwa powinny być one uiszczane w należnej wysokości, a w razie nieuiszczenia ściągane w drodze egzekucji sądowej. Obowiązek ich uiszczenia wynika z art. 199 i 214 § 1 p.p.s.a. Z tego względu przewidziano dodatkową możliwość orzekania o obowiązku ich ponoszenia, jeśli wcześniej nie zostały uiszczone na skutek zarządzeń lub orzeczeń, o których mowa w art. 220 § 1 i art. 223 p.p.s.a. Na podstawie art. 224 p.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 224 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.