I SA/Ol 277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną: 1) oddala skargę 2) postanawia zwrócić skarżącemu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) z tytułu zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia , , Skarga J K (dalej: "strona", "skarżący" lub "zobowiązany") dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ", "organ odwoławczy" lub "DIAS") utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "organ egzekucyjny" lub "NUS") z dnia "[...]" 2018 r. nr "[...]" w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia udziału w nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że NUS prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne w oparciu o wymienione w zaskarżonym postanowieniu własne tytuły wykonawcze na łączną kwotę "[...]" zł oraz na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy E w łącznej kwocie "[...]" zł, a także na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na kwotę "[...]" zł. Od 2013 r. prowadzona jest egzekucja z wierzytelności na rachunku bankowym (K-21-"[...]"). W dniu "[...]" 2018 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek Wójta Gminy E o wszczęcie egzekucji z nieruchomości (K-"[...]"). W dniu "[...]" 2018 r. wydane zostały postanowienia organu egzekucyjnego o zajęciu udziału "[...]" nieruchomości strony KW nr "[...]" oraz "[...]" (K-"[...]"). Pismem z dnia "[...]" 2018 r. strona zaskarżyła powyższe czynności, żądając ich uchylenia. Podniosła, że naruszono art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez prowadzenie egzekucji w sposób sprzeczny z zasadą dobrej administracji, art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywatela do organów państwa oraz art. 33 § 1 pkt 8 w związku z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a.") poprzez stosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu strona podniosła, że zajmowanie kolejnych należących do niej nieruchomości jest zbyt uciążliwe i może prowadzić do znacznego uszczuplenia jej majątku. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego oraz skierował egzekucję do kolejnych nieruchomości. Tak daleko posunięta egzekucja może uszczuplić składniki majątku, stanowiące jedyne źródło dochodu oraz pozbawić możliwości codziennego utrzymania. Wskazano również na błędy w operatach szacunkowych nieruchomości z dnia "[...]" 2013 r. oraz z dnia "[...]" 2013 r. sporządzonych przez P B, tj. że zawierają błędną analizę i charakterystykę rynku, naruszając przepis § 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego i nie mogą być podstawą przyjęcia wartości rynkowych nieruchomości do sprzedaży w trybie postępowania egzekucyjnego. Strona szczegółowo opisała wadliwość wycen nieruchomości, podnosząc, że ich autor został ukarany karą dyscyplinarną za nieprawidłowe wykonanie opinii. Skarga na czynność egzekucyjną została oddalona postanowieniem NUS z dnia "[...]" 2018 r. Po rozpatrzeniu zażalenia zawierającego argumentację podobną do zawartej w skardze na czynność egzekucyjną, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania z dnia "[...]" 2018 r. do uiszczenia dochodzonych należności pieniężnych złożony został do Sądu Rejonowego w E wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji. Wpisu o wszczęciu egzekucji administracyjnej Sąd Rejonowy w E dokonał w dniu "[...]" 2018 r. Według DIAS pisma NUS z dnia "[...]" 2018 r. o zajęciu udziału w nieruchomości zawierają wszystkie elementy przewidziane przepisami ustawy u.p.e.a. W ocenie DIAS organ egzekucyjny uczynił zadość wszystkim wymogom formalnym, wynikającym z przywołanego wyżej przepisu prawa, wobec czego skarga na czynność egzekucyjną jest niezasadna. W podnoszonej przez stronę kwestii zbyt uciążliwego środka DIA wskazał, że w postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjna nie są rozważane czynności objęte zakresem zaskarżenia przewidzianym dla innego środka, w przypadku zbyt uciążliwego środka są to zarzuty (art.33 1 pkt 8 u.p.e.a.). Organ rozpatrzył jednak ten zarzut z uwagi na to, że zajęcie nieruchomości nastąpiło na dalszym etapie postępowania, gdy już nie przysługiwało prawo do wniesienia zarzutów. DIAS uznał, że zajęcie udziału w nieruchomości nie jest środkiem zbyt uciążliwym, gdyż nieruchomości będące przedmiotem zajęcia nadal są użytkowane przez zobowiązanego, który może czerpać z tytułu ich użytkowania pożytki. Świadczenie emerytalne, także objęte egzekucją administracyjną, jest niewystarczającym składnikiem majątku do zaspokojenia należności wynikających z treści tytułów wykonawczych, z uwagi na niską wysokość uzyskiwanych kwot w stosunku do kwot egzekwowanych należności. Zatem skierowanie egzekucji do kolejnego składnika majątku, jakim jest udział w nieruchomości, było niezbędne dla skutecznego prowadzenia egzekucji administracyjnej. W kwestii błędów w operatach szacunkowych DIAS podniósł, że opinia rzeczoznawcy majątkowego została sporządzona w dniu "[...]" 2013 r., a następnie uzupełniona w dniu "[...]" 2013 r., zaś wycena działek została dokonana na potrzeby zajęcia udziału w nieruchomości z dnia "[...]" 2013 r. W dniu "[...]" 2014 r. nastąpiła aktualizacja zajęcia i wykreślono w KW nr "[...]" wpis o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, co wynikało ze sporu co do prawa własności działki nr "[...]". Po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 kwietnia 2018 r. I OSK 1271/16, organ egzekucyjny ponownie przystąpił do egzekucji z przedmiotowych nieruchomości. DIAS wyjaśnił też, że na podstawie art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Zatem dokonana przez rzeczoznawcę wycena nieruchomości, co do której prawidłowości zobowiązany zgłasza zastrzeżenia, nie jest już aktualna. Dla potrzeb dokonania opisu i oszacowania wartości nieruchomości, organ egzekucyjny zleci rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie nowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Ponadto w aktach odwoławczych znajduje się pismo Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa z dnia "[...]" 2016 r. (K-"[...]") do którego załączono kopię decyzji ostatecznej tego organu z dnia "[...]" 2017 r. w sprawie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego P B. Wynika z niej, że w odniesieniu do wymienionych w decyzji nieruchomości rzeczoznawca, wykonując czynności zawodowe, naruszył zasady sporządzania podczas procedury wyceny nieruchomości. Powyższe dotyczy operatów szacunkowych sporządzonych "[...]" 2013 r. i "[...]" 2013 r. na zlecenie NUS w E. Na postanowienie DIAS wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze zażądano uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie "negatywnego" postępowania dowodowego polegającego na uzasadnianiu twierdzeń organu dowodami pośrednimi, z jednoczesnym pominięciem rozpatrzenia dowodów przytoczonych przez stronę. Ponadto zarzucono naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodów w postaci nieuznania przez NUS zarzutów do opinii i oszacowania nieruchomości, a także poprzez nieuznanie zarzutów do protokołu opisu i oszacowania nieruchomości oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wskazano na prowadzona egzekucję z innych nieruchomości skarżącego oraz ze świadczeń emerytalnych. Według skarżącego zastosowany środek egzekucyjny nie pozwala na zwykłe codzienne utrzymanie jego i rodziny. Wskazuje na przepis art. 7 § 2 u.p.e.a. i stwierdza, że naruszony został art. 33 pkt 8 u.p.e.a. W skardze zawarto szereg zarzutów pod adresem rzeczoznawcy powołanego przez NUS do wykonania opinii szacunkowych zajętych nieruchomości z "[...]" 2013 r. oraz "[...]" 2013 r. Zarzucono naruszenie art. 54 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wymieniono szereg błędów popełnionych w operatach, co dotyczy działek położonych na nieruchomościach oznaczonych w KW: "[...]" i "[...]". Stwierdzono, że wyceny zostały sporządzone bez zachowania należytej staranności z pominięciem zasad przewidzianych prawem. Analiza i charakterystyka rynku została przeprowadzona pobieżnie, nieprawidłowo. Przy określaniu wartości nieruchomości nie uwzględniono definicji nieruchomości podobnej, stanu nieruchomości a także art. 134 ust.2 i art.153 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że skarga na wyceny P B złożona do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju doprowadziła do ukarania go za wykonanie ww. opinii z naruszeniem prawa karą dyscyplinarną w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na podstawie art.2 §1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. DzU 2019 poz.1438 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki dotyczące podatków (...). Zgodnie z art.3 §1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art.2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa. W myśl art.1a pkt 1a u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Jednym ze środków egzekucyjnych jest egzekucja z nieruchomości (art.1a pkt 12 lit.a u.p.e.a.). Zgodnie z art.7 §1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, co wynika z art.26 §1 u.p.e.a. Początkiem egzekucji z nieruchomości jest, zgodnie z art.110c §1 i 2 u.p.e.a., zajęcie nieruchomości przez organ egzekucyjny, co następuje poprzez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów (§3 art.110c u.p.e.a.). Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów (§ 4 art.110c u.p.e.a.). Kolejnym krokiem organu egzekucyjnego jest opis i oszacowanie zajętej nieruchomości, co ma miejsce w przypadku, gdy zobowiązany we wskazanym przez organ terminie nie zapłacił egzekwowanej należności (art.110m §1 u.p.e.a.). Na podstawie art.110s §1 u.p.e.a. do oszacowania wartości zajętej nieruchomości organ egzekucyjny wyznacza rzeczoznawcę majątkowego, o którym mowa w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Do opisu i oszacowania można wnieść zarzuty w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości przysługuje zażalenie. Jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości (art.110u §1 i 2 u.p.e.a.). Zgodnie z art.174 ust.2 – 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości. Operat szacunkowy, czyli pisemna opinia o wartości nieruchomości, jest sporządzany przez rzeczoznawcę majątkowego, co wynika z art.156. Istotne jest, że zgodnie z art.156 ust.3 i 4 ww. ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Zaś po upływie tego okresu może być wykorzystywany po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego, co wymaga umieszczenia stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził oraz dołączenia do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Powyższe zasady nie naruszają uregulowań wynikających z przepisów odrębnych (ust.5 art.156 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Z treści złożonej przez skarżącego skargi na czynność egzekucyjną wynikało, że skarżący kwestionuje prawidłowość rozporządzenia operatów szacunkowych, uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zasady prowadzenia przez organ postępowania dowodowego. W ocenie Sądu skarga ta słusznie została oceniona przez organy obu instancji jako niezasadna. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 stycznia 2018 r. II CSK 117/17 stwierdził, że "do operatów szacunkowych sporządzonych w celu dokonania opisu i oszacowania nieruchomości w sądowym postępowaniu egzekucyjnym ma zastosowanie art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (....). Jeżeli operat szacunkowy ma posłużyć komornikowi za podstawę opisu i oszacowania oraz oznaczenia sumy oszacowania, nie ma podstaw do odstąpienia od reguł określonych w art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. Organ egzekucyjny, podobnie jak sąd, nie jest władny samodzielnie ocenić, czy wartość nieruchomości określona w opinii uległa zmianie. Spoczywa na nim natomiast powinność sprawdzenia, w ramach kontroli wymagań formalnych operatu, czy w świetle art. 156 ust. 3 u.g.n. nie upłynął czas, w którym operat może być wykorzystany, a w razie potrzeby - uzyskania potwierdzenia aktualności operatu przez rzeczoznawcę majątkowego" (LEX nr 2439113). Stanowisko zawarte w powyższym wyroku ma zastosowanie także do rozpatrywanej obecnie sprawy, dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Także w tym postępowaniu zastosowanie mają wskazane przez SN przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. z dnia 8 listopada 2018 r. I SA/Gl 723/18 LEX nr 2579175, z dnia 7 października 2015 r. I SA/Ol 54/15 LEX nr 1929478). Z przytoczonych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, co do zasady, czasowe ograniczenie ważności operatu szacunkowego i warunkowa możliwość jego wykorzystywania przez kolejnych 12 miesięcy. Bezsporne między stronami jest, że w 2013 r. prowadzona była egzekucja z nieruchomości i w związku z tą egzekucją rzeczoznawca sporządził wówczas operat. Jednak ocenie Sądu nie podlega obecnie czynność NUS dokonana w ramach egzekucji z 2013 r., lecz czynność wykonana w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało rozpoczęte postanowieniami NUS z "[...]" 2018 r. o zajęciu udziału w nieruchomości. Dlatego jest oczywiste, że operatu z 2013 r. nie można wykorzystać w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym obecnie. Gdyby organ skorzystał z przedmiotowego operatu, doszłoby do naruszenia zasad prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Jednak sytuacja taka nie wystąpiła. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, na dzień jego wydania nowy operat nie został jeszcze sporządzony. Zatem, z uwagi na brak aktualnego operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby toczącego się postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie miał podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi złożonej na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia "[...]" 2017 r. (K-"[...]", akta odwoławcze), z której wynika, że P B został ukarany dyscyplinarnie za nieprawidłowe sporządzenie operatów szacunkowych dotyczących niektórych należących do skarżącego nieruchomości o wskazanych numerach KW i numerach działek. Tego dowodu odwoławczy nie omówił w zaskarżonym postanowieniu, chociaż skarga zawierała zarzut w tym zakresie. Jest to w ocenie Sądu uchybienie proceduralne, bowiem z art.124 §2 w zw. z art.107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256) w związku z art.18 u.p.e.a. wynika, że uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uchybienie to nie wpływa jednak na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Bowiem bez względu na fakt wymierzenia rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej przedmiotowy operat (sporządzony w 2013 r.) nie mógłby zostać wykorzystany w egzekucji wszczętej w 2018 r. Wynika to z upływu 12 miesięcznego terminu do wykorzystania operatu. Z przedłożnych Sądowi akt nie wynika, aby operat ten był wykorzystywany obecnie przez organ egzekucyjny. Granice rozpatrywanej sprawy wyznacza treść przepisu prawa materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie jest to art.54 u.p.e.a., który w § 1 przyznaje zobowiązanemu prawo do złożenia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Skargę wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4 art.54 u.p.e.a.). W świetle powyższego za dopuszczalne należy uznać odniesienie się przez DIAS do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka w postaci zajęcia udziału w nieruchomości. Argumenty skarżącego są wprawdzie typowe dla niekonkurencyjnego środka zaskarżenia w postaci zarzutów z art.33 u.p.e.a., dla których przewidziano określony termin wniesienia, jednak z uwagi na dokonanie zajęcia udziału w nieruchomości po upływie ww. terminu, prawidłowo wziął je organ pod rozwagę w ramach rozpatrywania skargi na czynność egzekucyjną. Sąd podziela stanowisko DIAS przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Trudno uznać za prawidłowe twierdzenia skarżącego, jakoby wskutek zajęcia nieruchomości został pozbawiony możliwości prowadzenia codziennej egzystencji. Takie argumenty mogłyby mieć ewentualnie znaczenie w przypadku kwestionowania zajęcia wierzytelności na rachunku czy świadczeń emerytalnych. Natomiast zajęcie nieruchomości wprawdzie ogranicza możliwości dysponowania nimi, lecz pozwala jednak na korzystanie i pobieranie pożytków do czasu zakończenia egzekucji. Zatem egzekucja nie jest prowadzona w sposób nadmiernie dolegliwy dla skarżącego. Końcowo Sąd wskazuje, że nie mogły okazać się zasadne zarzuty naruszenia art.121 §1 i art.180 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.). Ustawa ta reguluje zasady prowadzenia postępowania podatkowego. Jej przepisów nie stosuje się do postępowań egzekucyjnych. Postępowanie egzekucyjne w administracji prowadzone jest według zasad określonych w u.p.e.a. Zgodnie z art.18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej - art. 121 i 180 – mają swoje odpowiedniki w Kpa: art. 8 § 1, art. 9 i art. 75 § 1. Wynikają z nich obowiązek przestrzegania przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady informowania stron, a także obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Podkreślenia jednak wymaga, że zasady te w postępowaniu egzekucyjnym są stosowane ograniczonym zakresie, z uwagi na własne regulacje zawarte w ustawie u.p.e.a. Niemniej jednak, z wyżej wskazanych przyczyn, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem obowiązków organu wynikających z ww. przepisów. Ze względu na niestwierdzenie, aby zaskarżone postanowienie zawierało wady nakazujące jego uchylenie, Sąd oddali skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2019 poz. 2325 ze zm.).