I SA/Ol 284/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 06 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia I. umorzyć postępowanie, II. oddalić wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w O. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Urzędu Skarbowego w O. z dnia 29 listopada 2001r. i umorzył postępowanie w sprawie. Wnioskiem z dnia 5 listopada 2004r. G. K. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w O. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w O. z dnia 29 listopada 2001r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. oraz o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji w trybie art.252§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz.926 ze zm.). W motywach zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art.252§1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art.247§1 Ordynacji. W przedmiotowej sprawie okoliczność taka nie zachodziła, zatem uchylono zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie w sprawie. W skardze G. K. wniósł o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji w części umarzającej postępowanie w sprawie, zarzucając naruszenie art.170§1 Ordynacji podatkowej. Zarzucił także naruszenie art.252§1 Ordynacji podatkowej, bowiem organ nie będąc właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 13 marca 2002r. uznał się za właściwy do wydania postanowienia w sprawie wpadkowej - wstrzymania wykonania decyzji z dnia 29 listopada 2001r. i umorzył postępowanie w sprawie. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy mógł uchylić swoje postanowienie z dnia 28 kwietnia 2005r. jako wydane z naruszeniem właściwości instancyjnej, ale winien z urzędu przekazać jego wniosek z dnia 5 listopada 2004r. do Ministra Finansów jako organu właściwego. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Jednocześnie poinformował, że wniosek skarżącego z dnia 13 czerwca 2005r. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w O. z dnia 13 marca 2002r. przekazany został do Ministerstwa Finansów, za pismem z dnia 23 czerwca 2005r. W kolejnym piśmie procesowym, z dnia 27 września 2005r., skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości, przy niewłaściwym zastosowaniu art.233§1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że jego żądanie z dnia 5 listopada 2004r. dotyczące wstrzymania wykonania decyzji winno być przekazane według właściwości do Ministra Finansów przed zakończeniem w kwietniu 2005r. postępowania egzekucyjnego. Przekazanie wniosku po 23 czerwca 2005r. jest spóźnione, gdyż organ egzekucyjny zakończył już postępowanie egzekucyjne w stosunku do niego. Podkreślił, iż wnosząc skargę w niniejszej sprawie nie wiedział, że organ przesłał sprawę dotyczącą żądania unieważnienia decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. do Ministerstwa Finansów, gdyż nie został o tym poinformowany. Powyższe narusza, jego zdaniem, art.170§1 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że organ winien poinformować jego, zgodnie z art.121§2 Ordynacji podatkowej, jakie konsekwencje prawne ma, wobec wniosku z dnia 5 listopada 2004r. o wstrzymanie wykonania decyzji, zakończenie postępowanie egzekucyjnego w kwietniu 2005r., mógłby wówczas wycofać swój wniosek, a organ mógłby umorzyć postępowanie na podstawie art.208§2 Ordynacji. W powyższym upatruje naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady informacji prawnej. Przekazując sprawę do Ministra Finansów organ naruszył też art.122 Ordynacji podatkowej, gdyż nie dokonał wyjaśnienia stanu faktycznego i nie uwzględnił okoliczności, że egzekucja została zakończona. W dniu 6 października 2005r., na rozprawie, skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270, ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie może nastąpić od chwili wpływu skargi do organu do czasu wydania wyroku przez sąd. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację skarżącego z kontynuowania wszczętego przez niego postępowania przed sądem. Co do zasady cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uznaje cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art.60 in fine p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie zachodzą powyższe okoliczności, a zatem G. K. skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 161§1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie. Mając na względzie brzmienie art.232§1 p.p.s.a Sąd oddalił wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania. Przepis ten określa przypadki, których wystąpienie obliguje sąd do dokonania zwrotu całego lub połowy uiszczonego wpisu. Warunkiem zwrotu całego wpisu jest cofnięcie pisma przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Zwrot połowy wpisu następuje w przypadku cofnięcia pisma przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, z tym że posiedzenie mediacyjne nie wyłącza zwrotu. Żaden przepis nie stanowi natomiast podstawy do zwrotu skarżącemu innych (poza wpisem) kosztów postępowania, w przypadku umorzenia postępowania na skutek cofnięcia skargi.