I SA/Ol 285/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, asesor WSA Renata Kantecka (spr.),, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 listopada 2007r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości. oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie W. F. i H. F. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. W motywach zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem ustawowym, zawitym. Uchybienie terminu zawitego powoduje, że dokonanie czynności jest prawnie bezskuteczne i organ ma wówczas obowiązek stwierdzić, w trybie art.228§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (tekst jedn.: Dz.U. z 2005r., nr 8, poz.60 ze zm.), uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art.223§1 i 2 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia podatnikowi decyzji, do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w przedmiotowej sprawie, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, iż została ona doręczona stronie w dniu 24 lutego 2007r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o organie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie mogło być wniesione najpóźniej do dnia 10 marca 2007r., a zostało wniesione w dniu 13 marca 2007r., czyli trzy dni po terminie. Organ zaznaczył jednocześnie, że podatnicy nie wnieśli o przywrócenie uchybionego terminu. W skardze W. F. podniósł, iż decyzję w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r. odebrał w dniu 24 lutego 2007r. W dniu 8 marca 2007r., czyli dwunastego dnia od odbioru decyzji, złożył w kancelarii Urzędu Miasta "[...]" odwołanie. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2007r. podniósł, iż SKO nieprawidłowo doręcza pisma H. F., zamiast na adres: "[...]", to na adres: "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 18 czerwca 2007r. skarżący podkreślił, iż postępowanie Urzędu Miasta i Gminy "[...]" jest niezgodne z prawem i godzi w jego rodzinę. Lokal mieszkalny w "[...]" przy ul."[...]" wykupił w dniu 5 maja 2000r. od Gminy "[...]" wraz z budynkiem gospodarczym i od tego momentu obciążany jest wysokim podatkiem za budynek gospodarczy. Od 7 lat , corocznie, odwołuje się od decyzji Burmistrza i co roku otrzymuje odpowiedź negatywną. Uważa, że jest to złośliwe działanie urzędniczek Urzędu Miasta i Gminy. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2007r., skarżący przytoczył art.2 ust.4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r., nr 80, poz.903 ze zm.) i zażądał przestrzegania prawa przez Urząd Miasta i Gminy "[...]" w zakresie tejże ustawy. W piśmie z dnia 25 września 2007r. skarżący podniósł, iż rozpatrywanie sprawy uchybienia terminu odnośnie podatku od nieruchomości za 2007r. jest nieporozumieniem, gdyż obowiązek opłacania tego podatku trwa cały rok kalendarzowy, kwartalnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępnie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja, czy postanowienie narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie wydane w trybie art.228§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanymi przepisami organ odwoławczy, stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Sąd nie może zatem rozstrzygać w niniejszej sprawie o zasadności zarzutów skarżącego w przedmiocie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r. W rozpoznanej sprawie nie można zgodzić się ze skarżącym, że został zachowany termin do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 10 marca 2007 r. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych odwołania i koperty, w której się ono znajdowało wynika, że zostało ono złożone w Urzędzie Miasta i Gminy "[...]" w dniu 13 marca 2007r. W dniu 8 marca 2007r. odwołanie zostało natomiast sporządzone. Oznacza to, że odwołanie zostało złożone po upływie 14-dniowego terminu, przewidzianego w art.223§2 Ordynacji podatkowej. A nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 228§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Termin ten może zostać przywrócony tylko wtedy, gdy odwołujący się wniesie o przywrócenie uchybionego terminu i uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego wiedzy (art.162 Ordynacji podatkowej). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia organ odwoławczy (art. 163 Ordynacji). Jednakże skarżący takiego wniosku do organu odwoławczego nie złożył, a odwołanie nie zawierało żadnej wzmianki wskazującej na zamiar skarżącego uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Podkreślić przy tym należy, iż art.228 Ordynacji podatkowej ma charakter bezwarunkowy, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Z tych też względów, na zasadzie art.151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji.