I SA/Ol 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant pomocnik sekretarza Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 lutego 2012r. sprawy ze skargi D. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru postanawia umorzyć postępowanie sądowe D.D.R. w dniu 29 marca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia opłaty za przechowywanie zajętego towaru w postaci 22 paczek papierosów w wysokości 199 zł. Postanowieniem Sądu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 290/10, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., zawieszono postępowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano na pytanie prawne, jakie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 146/10, tut. Sąd skierował do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zbadania zgodności art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) z art. 92 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt P 29/10, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z przepisami Konstytucji RP w/w przepisów Prawa celnego i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w zakresie dotyczącym określenia stawek opłaty za przechowywanie towarów w depozycie organu celnego. Ponadto Trybunał orzekł, iż art. 93 ust. 2 Prawa celnego w zakresie niezgodnym z przepisami Konstytucji RP traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W związku z opisanym powyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podjął postępowanie w niniejszej sprawie. W dniu "[...]" Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowieniem z tego samego dnia uchylił w całości zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz ustalił kwotę opłaty depozytowej w wysokości 2 zł, odstępując jednocześnie od zaksięgowania i pobrania w/w opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie w dniu "[...]" wpłynęło do Sądu wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowienie Dyrektora Izby Celnej z tego samego dnia, którym uchylono wydane uprzednio postanowienia organów I i II instancji. Postanowienie to, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia w całości skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia go do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.