I SA/Ol 295/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.), Asesor WSA Renata Kantecka,, Protokolant Anna Fic, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. w Olsztynie sprawy ze skarg B. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. nr "[...]", "[...]" r., nr "[...]", "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r., 2002r. i 2003r. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących 951 zł (dziewięćset pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego I SA/Ol 295/07 UZASADNIENIE B. i D. W. wnieśli skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]" r., nr "[...]", dnia "[...]" r., nr "[...]", z dnia "[...]"r. nr, "[...]" w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2001 - 2003 r. Nadto wnieśli oni o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania poniesione do celowego dochodzenia praw, według norm przepisanych, w tym wynagrodzenia radcy prawnego. Dyrektor Izby Skarbowej przesłał wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późno zm., zwaną dalej p.p.s.a. ) decyzje z dnia "[...]" r., nr "[...]", nr "[...]" nr "[...]", w których uchylił zaskarżone decyzje i decyzje organu I instancji i stwierdził nadpłaty w podatku dochodowym: za 2001 r. w kwocie 2.299,40 zł, za 2002r. w kwocie 2012,90 zł i za 2003 r. w kwocie 52, 60 zł. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżących również wniósł o umorzenie postępowania, gdyż przy wyliczeniu nadpłaty organ podatkowy uwzględnił w całości zarzut podniesiony w skargach. Na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd zarządził połączenie spraw zarejestrowanych pod nr: I SA/Ol 295/07 , I SA/Ol 296/07, I SA/Ol 297/07, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż mogły one być objęte jedną skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 161 § pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie w sprawie, gdyż w następstwie uchylenia zaskarżonych decyzji i wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. O zwrocie kosztów przysługujących skarżącym od organu orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i 209 p.ps.a. Przy czym do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw należą: wpis sądowy w kwocie 300 zł, opłata skarbowa od przedłożonych pełnomocnictw procesowych w łączne kwocie 51 zł i wynagrodzenie radcy prawnego. Wynagrodzenie radcy prawnego zostało ustalone w wysokości 600 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 R. M. S. z dnia 28 IX 2002 r. ( Dz. U. , nr 163, poz. 1349, ze zm. ) w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wartość przedmiotu sporu przez stronę skarżącą w sprawach została określona na łączną kwotę 6000 zł. , natomiast w decyzjach administracyjnych określono łącznie nadpłatę w wysokości 4.364,90 zł. Z tego wynika, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie powinna przekroczyć kwoty 5000 zł. Ta kwestia ma znaczenie przy ustalaniu stawki wynagrodzenia radcy prawnego. Należy wskazać, że przy wyliczeniu nadpłaty organ podatkowy uwzględnił w całości zarzut podniesiony w skargach, że wynagrodzenie D. W. ze stosunku służbowego było w okresie od 9 lipca 2001 r. do 3 sierpnia 2002r. w całości zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. pkt 83 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w latach 20012002. Sąd ustalił wynagrodzenie radcy prawnego, z uwzględnieniem rzeczywistej wartości przedmiotu sporu oraz faktu, że spór dotyczył wykładni art. 21 ust. pkt 83 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w latach 2001- 2002. Tak ustalone koszty, przy uwzględnieniu tych przesłanek faktycznych i prawnych, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a., były niezbędne do celowego dochodzenia praw.