I SA/Ol 301/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Renata Kantecka ( sprawozdawca ) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016r. sprawy ze skarg Spółki A na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr: "[...]", "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 i 2015r. oddala skargi I SA/Ol 301/16 Uzasadnienie Zaskarżonymi dwiema decyzjami z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań A. Sp. z o.o. (zwana dalej "stroną", "skarżącą", "spółką") utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy N. z dnia "[...]’ w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 oraz 2015. Jak wynika z akt spraw, strona prowadzi działalność na terenie gminy N. od lipca 2012 r. i w tym okresie posiadała: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 12832,00 m2 - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 2849,68 m2 - budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o wartości: 230.798,83 zł. W dniu 23 maja 2013r. spółka wniosła o udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomości z tytułu utworzenia nowych miejsc pracy, na podstawie uchwały nr XIV/79/2011 Rady Gminy N. z/s w M. z dnia 7 grudnia 2011r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Zwolnienie to uzyskała. W dniu 22 stycznia 2014 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2014 rok deklarując przedmioty zwolnione na podstawie ww. uchwały. W dniu "[...]" strona nabyła na podstawie aktu notarialnego działkę nr "[...]" o powierzchni 5.800 m2 wraz z usytuowanym na niej budynkiem biurowo - magazynowo - produkcyjnym o pow. 1.271,04 m2. Wydanie przedmiotu umowy w posiadanie kupującej spółki wraz z przejściem korzyści i ciężarów nastąpiło w dniu 1 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym, w dniu 26 marca 2014 r., strona złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości, deklarując nowo nabytą nieruchomość w przedmiotach zwolnionych i zwiększając ich powierzchnię do: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 18632,00 m2 - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 4120,72 m2. W dniu 1 kwietnia 2014r. organ I instancji wydał zaświadczenie o pomocy de minimis, w którym uwzględnił zwolnienie dotyczące nabytych nieruchomości. W dniu 23 września 2015r. stwierdził jednakże nieważność tego zaświadczenia. Następnie w dniu 21 stycznia 2015 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2015 rok deklarując przedmioty zwolnione na podstawie ww. uchwały, w postaci: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 18632,00 m2 - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 4127,70 m2 - budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o wartości: 231 237,41 zł. W dniu 15 kwietnia 2015 r. strona nabyła na podstawie aktu notarialnego kolejną nieruchomość - działki nr "[...]" i "[...]" o powierzchni 624 m2 wraz z usytuowanym na jednej z nich budynkiem biurowo - socjalnym o pow. 338,74 m2. Wydanie przedmiotu umowy w posiadanie kupującej spółki wraz z przejściem korzyści i ciężarów nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2015 r. Następnie w dniu 8 maja 2015 r. spółka złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości w związku z kupnem ww. nieruchomości, deklarując nowo nabytą nieruchomość w przedmiotach zwolnionych i zwiększając ich powierzchnię do: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 19256,00 m2 - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 4459,46 m2. Odpowiadając na wezwanie organu I instancji z dnia 3 czerwca 2015 r. do złożenia wyjaśnień dotyczących podstaw zwolnienia od podatku od nieruchomości nowo zakupionych nieruchomości, spółka w piśmie z dnia 12 czerwca 2015 r. wskazała, że podstawą do zwolnienia od podatku od nieruchomości jest uchwała Rady Gminy N. z dnia 7 grudnia 2011 r. Podniosła, że w wyniku złożenia wniosku w dniu 23 maja 2013 r. oraz po spełnieniu warunków określonych w § 2 z uwzględnieniem § 3 uchwały, strona uzyskał pomoc de minimis, jako podmiot wyszczególniony w § 1 uchwały. Wyjaśniła, że pomoc de minimis została udzielona dla podmiotu, jakim jest spółka w formie podatku od nieruchomości na grunty, budynki, budowle lub ich części przeznaczone i użytkowane na prowadzenie działalności gospodarczej na okres 5 lat, a nie dla przedmiotu jakim jest nieruchomość, a zatem spółka spełniała wszystkie kryteria co do wymogu uzyskania pomocy de minimis i nadal je utrzymuje. Po wszczęciu postępowań podatkowych, organ I instancji decyzjami z dnia "[...]" określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości z tytułu władania gruntami, budynkami i budowlami usytuowanymi na terenie Gminy za 2014 r. w kwocie 24.621 zł, natomiast za rok 2015 w kwocie 38.188 zł. Przedmiotem opodatkowania były nabyte w marcu 2014 r. oraz w kwietniu 2015 r. nieruchomości, z uwzględnieniem stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołań, zaskarżonymi decyzjami organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wskazał, iż zgodnie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2014r., poz.849 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.", rada gminy, może wprowadzać w drodze uchwały inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 uchwały nr XIV/79/2011 z dnia 7 grudnia 2011 r. Rady Gminy N. z/s w M. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle lub ich części przeznaczone i użytkowane na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty o których mowa w § 1 ust. 1, które utworzą nowe miejsca pracy powiększając stan zatrudnienia na terenie Gminy N. z/s w M., w przeliczeniu na pełne etaty (...). Organ zaznaczył, że zgodnie z § 5 ust. 1 uchwały, zwolnienie udzielane jest na wniosek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą złożony w organie podatkowym i dotyczy wskazanej we wniosku nieruchomości. Zwolnienie stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie. Do wniosku o udzielenie zwolnienia należy m.in. dołączyć dokumenty dotyczące nieruchomości o której mowa w § 2 ust. 1 tj. pozwolenie na użytkowanie, dokument nakładający obowiązek podatkowy w stosunku do nieruchomości objętej przedmiotowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości. Organ powołał również treść art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, zgodnie z którym pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu. Uwzględniając powyższe organ uznał, że w przypadku zwolnienia od podatku od nieruchomości oraz nabycia nowej nieruchomości, podatnik powinien wykazać spełnienie wymogów określonych w uchwale w chwili powstania obowiązku podatkowego związanego z tym nabyciem. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zarzuciła, że organ odwoławczy nie uwzględnił faktu wydania decyzji przez organ I instancji, w której zwolnił skarżącą od podatku od nieruchomości - udzielenie pomocy de minimis - od nieruchomości nowo zakupionych budynków i budowli oraz gruntów. W ten sposób organ w sposób jednoznaczny dokonał interpretacji uchwały Rady Gminy nr XIV /79/2011 z dnia 7 grudnia 2011 r. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do faktu, że organ I instancji wezwał podatnika o wyjaśnienia dotyczące nowo zakupionej nieruchomości dopiero po upływie 15 miesięcy. Po upływie tak długiego czasu nazywanie nieruchomości nowo nabytą, jest nadużyciem, gdyż spółka poinformowała w sposób skuteczny organ podatkowy 15 miesięcy przed otrzymaniem wezwania, poprzez złożenie korekty powierzchni gruntów i budynków wykorzystywanych do celów prowadzenia swojej działalności. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nowo nabyta nieruchomość powinna być potraktowana jako pierwsza nieruchomość zakupiona przez stronę. Przyjęte przez organ I instancji stanowisko jest niezgodne z ww. uchwałą. Zarzuciła, że problem odpowiedniej interpretacji uchwały powstał dopiero, gdy zakupiła w kwietniu 2015 r. nieruchomość, którą zainteresowany był również Wójt Gminy N. z/s w M.. W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 301/16 i I SA/Ol 302/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 301/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skargi są bezzasadne. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Spór w rozpatrywanych sprawach dotyczy prawa skarżącej do korzystania w 2014r. i 2015r., na podstawie przepisów uchwały z dnia 7 grudnia 2011r., ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości zakupionych przez stronę w tych latach. Przedmiotowa uchwała została wydana m.in. na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zawarte w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. Ponadto, powołany przepis, poza warunkiem, że zwolnienia z podatku od nieruchomości, wprowadzone aktem prawa miejscowego, muszą mieć charakter zwolnień przedmiotowych nie formułuje żadnych kryteriów ani ograniczeń. Należy jednak pamiętać, że zwolnienia podatkowe dla przedsiębiorców, jako stanowiące pomoc publiczną, muszą uwzględniać przepisy regulujące zasady udzielania pomocy publicznej, w tym rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Uwzględniając charakter zwolnienia w podatku od nieruchomości, jakie może być uchwalone w ramach prawa miejscowego, a także uwzględniając ograniczenia wynikające z prawa unijnego, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, Rada Gminy w § 2 ust. 1 uchwały z dnia 7 grudnia 2011 r., zwolniła z podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle lub ich części przeznaczone i użytkowane na prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty o których mowa w § 1 ust. 1, które utworzą nowe miejsca pracy powiększając stan zatrudnienia na terenie Gminy N. z/s w M., w przeliczeniu na pełne etaty (...). W § 5 ust. 1 uchwały przyjęto, że zwolnienie udzielane jest na wniosek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą złożonym w organie podatkowym. Zwolnienie stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie. Zwolnienie to dotyczy wskazanej we wniosku nieruchomości, gdyż do wniosku należy dołączyć dokumenty wymienione w § 5 ust. 2 uchwały, w tym dokumenty dotyczące nieruchomości, o której mowa w § 2 ust. 1, tj. pozwolenie na użytkowanie, dokumenty nakładające obowiązek podatkowy w stosunku do nieruchomości objętej przedmiotowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości (pkt 1). Uwzględniając przyjęte rozwiązania prawne należy stwierdzić, że skarżąca w celu uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości zakupionych w latach 2014 i 2015 powinna złożyć stosowne odrębne wnioski wraz z wymaganymi przez uchwałę dokumentami. Za taki wniosek nie może zatem być uznana korekta deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazano nabyte nieruchomości. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że udzielone skarżącej zwolnienie na podstawie w/w uchwały dotyczyło jedynie nieruchomości stanowiącej własność spółki w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zwolnienia. W ocenie Sądu, nabycie kolejnych nieruchomości nie uprawniało skarżącej do korzystania z wcześniejszego zwolnienia. Nieruchomości te, stanowią bowiem nowy przedmiot opodatkowania. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że nabyte nieruchomości znajdują się pod tym samym adresem co nieruchomości dotychczas posiadane przez spółkę. Nieruchomość w rozumieniu u.p.o.l. to nie adres, a określona działka ewidencyjna gruntu, określony budynek, czy budowla. Zaaprobowanie twierdzeń i żądań spółki prowadziłoby do odrzucenia konstatacji o przedmiotowym charakterze opodatkowania i zwolnień podatkowych w podatku od nieruchomości. Taka wykładnia jest niedopuszczalna ze względu na dyrektywę wykładni systemowej, która nakazuje interpretowanie aktu prawa miejscowego zgodnie z aktami normatywnymi ulokowanymi wyżej w hierarchii źródeł prawa (w rozpoznawanej sprawie z u.p.o.l.). Uwzględniając zatem przedmiotowy (a nie podmiotowy) charakter zwolnienia z podatku od nieruchomości, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że nabyte w 2014 i 2015 r. nieruchomości nie mogą być objęte zwolnieniem na podstawie przepisów tej uchwały, gdyż skarżąca nie spełniła warunków wynikających z ww. uchwały. Odnosząc się do zawartego w skargach twierdzenia, że organ odwoławczy nie uwzględnił faktu wydania przez organ I instancji decyzji, w której udzielił spółce pomocy de minimis od nowo zakupionych nieruchomości, stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 1 kwietnia 2014r. organ I instancji wydał zaświadczenie o pomocy de minimis (nie decyzję), w którym uwzględnił zwolnienie dotyczące nabytych nieruchomości, ale w dniu 23 września 2015r. stwierdził nieważność tego zaświadczenia. W konsekwencji powyższego, wbrew stanowisku skarżącej, nie ma sprzeczności pomiędzy przyznaniem spółce pomocy de minimis i wymiarem podatku od nieruchomości od tych samych przedmiotów opodatkowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również stanowiska o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji również w zakresie odnoszącym się do ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji stwierdzonych faktów. Prowadzi to do wniosku, iż rozstrzygnięcia te, w zakresie odnoszącym się do realizacji funkcji uzasadnienia decyzji administracyjnej realizują standard określony przepisem art. 210 § 1 i § 4 pkt 6 O.p. W ocenie Sądu, na rozstrzygnięcie spraw nie mają wpływu podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące wezwania strony do złożenia wyjaśnień po upływie 15 miesięcy. Istotne jest, że zobowiązanie podatkowe określone decyzjami nie uległo przedawnieniu. Bez znaczenia dla wymiaru podatku pozostają również okoliczności dotyczące zakupu nieruchomości – zainteresowanie Wójta Gminy nabytymi nieruchomościami . Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargi oddalił.