I SA/Ol 306/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", "[...]" w przedmiocie przedłożenia oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dowodu postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o zwrot kosztów przesyłki pocztowej WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z. R. wniósł w dniu 9 maja 2015 r. w wersji elektronicznej za pośrednictwem e-Puap skargę na ww. wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". W uzasadnieniu skarżący uznał, że wystosowane do niego wezwanie stanowi jawne prześladowanie i w związku z tym żąda odszkodowania w wysokości 10.000 zł. Stwierdził również, że każde kolejne pismo w sprawie będzie traktowane jako atak na jego prawa, co w konsekwencji będzie skutkować domaganiem się odszkodowania i będzie to już kwota zdecydowanie większa. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2015 r. skarżący w dniu 25 maja 2015 r. przesłał podpisaną skargę, wnosząc jednocześnie o zwrot kosztów wysyłki skargi w wysokości 20 zł. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Przekazał jednocześnie kserokopię ww. wezwania z dnia 4 maja 2015 r. oraz protokół przesłuchania świadka z dnia 16 lutego 2015 r. Wyjaśnił także, że ww. wezwaniem zwrócił się do skarżącego o przedłożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii zeszytu, w którym świadek zapisywał czas pracy wykonanej na rzecz T. S. w latach 2009-2010. W sytuacji braku wnioskowanych dowodów, organ wniósł o przesłanie stosownej informacji o ich nieposiadaniu. Organ wskazał, że przedmiotowe wezwanie zostało wystosowane w związku z prowadzonymi postępowaniami odwoławczymi od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia "[...]", w sprawie określenia wysokości należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009-2010 i orzeczenia odpowiedzialności podatkowej płatnika – T. S. z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku za miesiąc grudzień 2009 r. i czerwiec 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a., do właściwości sądów administracyjnych należy także orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Natomiast po myśli art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że przedmiot niniejszej sprawy – skarga na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej, nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, powołanych do kontroli określonej działalności administracji publicznej. Powyższe wezwanie nie stanowi bowiem, ani decyzji administracyjnej, ani nie jest jednym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a., na które skarżący mógłby złożyć skargę do Sądu. Nie można też uznać, że zaskarżone wezwanie można zakwalifikować jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że akty lub czynności, o których mowa w powołanym przepisie, aby mogły podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego, muszą spełniać kumulatywnie określone warunki, a mianowicie: 1) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych w trybie przewidzianym ustawą, 2) powinny być skierowane do indywidualnego podmiotu, 3) powinny mieć charakter publicznoprawny, co oznacza, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się akty lub czynności zawierające element władztwa administracyjnego, zaś działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, 4) muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc omawiany akt lub czynność powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Zakwestionowane przez skarżącego wezwanie nie jest zatem żadną z władczych form decydowania o prawach i obowiązkach strony, nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej sporządzając wezwanie skarżącego do przedłożenia kalendarza z zapisami dotyczącymi pracy u T.S. w latach 2009-2010, realizował tylko obowiązki wynikające z Ordynacji podatkowej oraz wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w wyroku z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 463/14. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zwrot kosztów wysyłki skargi, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Strona występująca na drogę postępowania sądowego powinna mieć zatem świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania. Zgodnie zaś z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W katalogu tym nie mieszczą się wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. koszty korespondencji), co oznacza, że strona nie mogłaby dochodzić ich zwrotu, gdyby prowadziła postępowanie osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Do podlegających zwrotowi kosztów postępowania sądowoadministracyjnego nie zaliczają się także koszty przygotowawcze przed wniesieniem sprawy do sądu, w tym także koszty przesyłek pocztowych. Należy zauważyć, że wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a. i nie można ich interpretować rozszerzająco. Między innymi zwrot kosztów postępowania następuje w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd (art. 200 p.p.s.a.), oraz w przypadku uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. (art. 201 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło natomiast do merytorycznego badania skargi, tak by móc mówić o jej uwzględnieniu. W świetle powołanych przepisów, brak jest zatem podstaw prawnych do orzeczenia o zwrocie kosztów wysyłki skargi do Sądu w łącznej kwocie 20 zł. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnął w punkcie drugim na podstawie art. 199, 205 § 1 p.p.s.a.