I SA/Ol 307/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Anna Janowska sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi W. K., S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2024 r., nr SKO.53.555.2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 18 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej SKO, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania W. i S. K. (dalej strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej Wójt) z dnia 6 lutego 2024 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego, od nieruchomości na 2024 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. Wójt wymierzył stronie łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2024 w wysokości 6.329,00 zł, jako przedmioty opodatkowania wskazując: użytki rolne - 4,2074 ha, budynki pozostałe - 402,00 m2, grunty pozostałe - 3.580,00 m2 . W odwołaniu strona wskazała, że od kiedy nabyła nieruchomość, budynek służył wyłącznie celom rolniczym i do tej pory gmina nie naliczała podatku od budynku. Strona zaznaczyła, że od nabycia działki grunt zawsze był oznaczony jako Bi. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta. Powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej "p.g.k." wskazało, że o zaliczeniu nieruchomości jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest ich klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych niż te wykazane w tej ewidencji. Dopiero dokonana w odrębnym postępowaniu administracyjny na wniosek strony zmiana klasyfikacji tych gruntów i budynku, będzie miała znaczenie prawnopodatkowe. Nieakceptowanie zaś przez stronę zapisów widniejących w ewidencji nie oznacza, że zapisy te są nieprawdziwe. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. W niniejszej sprawie sporny budynek nie jest położony na gruntach gospodarstw rolnych, jest on położony na gruntach sklasyfikowanych jako Bi - inne tereny zabudowane. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że dopiero w roku 2020 Starostwo Powiatowe w G. dokonało zmiany klasyfikacji części należącej do Strony nieruchomości, w której dopisano grunt Bi - inne tereny zabudowane. Grunty te znajdują się pod spornym budynkiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, polegające na prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych, poprzez zmianę dotychczasowej wieloletniej praktyki kwalifikacji działki nr [...] położonej w G.1., (dalej "nieruchomość"), od 2008 r. traktowanej jako użytki rolne i opodatkowanej podatkiem rolnym, przy zwolnieniu z opodatkowania posadowionego na tej działce budynku (dalej "budynek gospodarczy") z uwagi na jego wyłączne wykorzystywanie w działalności rolniczej, przy braku zmian w faktycznym wykorzystywaniu Nieruchomości i Budynku Gospodarczego oraz jakichkolwiek informacji o zmianie sposobu opodatkowania w trakcie postępowania przed organem I instancji i opodatkowaniu nieruchomości oraz budynku gospodarczego podatkiem od nieruchomości; 2) art. 122, art. 180 i 194 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie podstaw opodatkowania nieruchomości oraz budynku gospodarczego jedynie na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, bez dokonania uzupełniających ustaleń w zakresie wykorzystywania nieruchomości i przeznaczenia budynku gospodarczego, mimo obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej, możliwości dopuszczania w tym celu wszelkich innych dowodów, w tym w zakresie dopuszczalności dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (przeciwdowodu); 3) art. 233 § 2 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uchylenie decyzji przez organ, mimo że decyzja organu I Instancji nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego, uzasadniającego zmianę dotychczasowej praktyki w zakresie wymiaru podatku, t.j. nieobjęcie części nieruchomości podatkiem rolnym (3,580m2) i objęcie jej podatkiem od nieruchomości oraz objęcie podatkiem od nieruchomości budynku gospodarczego, służącego wyłącznie działalności rolniczej. Powyższe naruszenia doprowadziły organ do błędnego ustalenia, za organem I instancji, że budynek gospodarczy nie jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego, mimo jednoczesnego ustalenia, iż 4,2074 ha z tej nieruchomości, objętej zaskarżoną decyzją, stanowią użytki rolne oraz zaniechania wyjaśnienia, czy budynek gospodarczy służy wyłącznie działalności rolniczej, mimo iż strona Skarżąca w odwołaniu powoływała się na tę okoliczność. Jednocześnie organ nie wziął pod uwagę, że od daty zakupu nieruchomości w licytacji komorniczej w 2008r. do daty zaskarżonej decyzji nieruchomość nigdy nie była objęta podatkiem od nieruchomości i nic się nie zmieniło w zakresie jej zagospodarowania ani przeznaczenia, a SKO decyzją z dn. 26.03.2024r. uchyliło decyzję dotyczącą podatku za 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez nie zastosowanie tego przepisu, t.j. zaliczenie części nieruchomości - 3 580 m2 do "gruntów pozostałych", mimo że stanowi użytek rolny i jest wykorzystywana w całości na cele działalności rolniczej od daty jej zakupu w 2008 r., a zmiana klasyfikacji gruntu w wyniku modernizacji ewidencji gruntów odbyła się poza wiedzą strony skarżącej i bez możliwości wpływu na jej ustalenia, 2. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez nie zastosowanie tego przepisu jako podstawy zwolnienia od podatku od nieruchomości budynku gospodarczego, który jej położony na gruntach gospodarstwa rolnego i służący wyłącznie działalności rolniczej Wobec podniesionych zarzutów, strona wniosła o: 1. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - dopuszczenie i przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dowodu z załączonych do skargi następujących dokumentów: - wydruku ogłoszenia o licytacji komorniczej z dn.[...], - postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dn.[...] o przysądzeniu własności nieruchomości, - decyzji z dn. 27.06.2008 r. o zwolnieniu od podatku rolnego, - opisu i mapy nieruchomości z dn.29.04.2008 r., - decyzji podatkowych za lata 2017-2021, - zaświadczenia z dn. 22.07.2024r. ARiMR o wpisie w ewidencji producentów rolnych, - 2 decyzji ARiMR w sprawie dopłat z dn.18.12.2023 r. - decyzji SKO w G. z dn. 26.03.2024 r., uchylającą decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości od części nieruchomości i budynku gospodarczego, - celem wykazania, że skarżący zakupili nieruchomość w celu utworzenia gospodarstwa rolnego, nieruchomość była opodatkowana od początku podatkiem rolnym, a budynek gospodarczy był zwolniony od podatku od nieruchomości oraz że skarżący prowadzą gospodarstwo rolne. 2. uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 3. zasądzenie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu jest kwestia możliwość zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie SKO budynek należący do strony nie jest objęty zwolnieniem gdyż nie znajduje się na terenie gospodarstwa rolnego. Z kolei skarżąca twierdzi, że grunty nabyte przez nich w 2008 r. zawsze były traktowane jako gospodarstwo rolne, a zatem znajdujący się na nich budynek, spełnia ustawowe przesłanki zwolnienia. W zaistniałym sporze Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że sporny budynek nie korzysta ze zwolnienia, ponieważ jest on położony na gruntach sklasyfikowanych jako Bi- inne tereny zabudowane i jako taki nie może stanowić gospodarstwa rolnego. Pojęcie gruntu gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1176 ze zm., dalej u.p.r.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z kolei według art. 2 ust. 1 tej u.p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej. W Polsce grunty mogą być opodatkowane jednym z trzech podatków: od nieruchomości, rolnym lub leśnym. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba najpierw ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub lasy opodatkowane są co do zasady odpowiednio podatkiem rolnym lub leśnym, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. O tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane wynikające z ewidencji stanowią podstawę opodatkowania gruntów podatkiem rolnym. Wynika to teraz bezpośrednio z przywołanego przepisu, gdzie stwierdza się, że "opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne...". O opodatkowaniu gruntu podatkiem rolnym decyduje klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co na gruncie jest w rzeczywistości. I tak, np. jeżeli na gruncie sklasyfikowanym jako "K" rolnik uprawia żyto, to grunt taki – niesklasyfikowany jako użytek rolny – jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości (por. L. Etel, B. Pahl, M. Popławski [w:] L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatek rolny. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 1.). Analizując przepisy ustaw regulujących opodatkowanie władania nieruchomościami gruntowymi, tj. ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, ustawę o podatku rolnym oraz ustawę o podatku leśnym, można dojść do w miarę jednoznacznej konkluzji, iż na potrzeby art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. nie znajdzie zastosowania definicja "gospodarstwa rolnego" z Kodeksu cywilnego. Takie wnioski można wyprowadzić z faktu, że w przytoczonym przepisie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawodawca mówi o "gruntach gospodarstwa rolnego". Wprawdzie grunty rolne stanowią element składowy gospodarstwa rolnego zdefiniowanego także w prawie cywilnym, niemniej jednak uwzględniając fakt, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych jest jedną z trzech ustaw tworzących system opodatkowania nieruchomości gruntowych, nie sposób pominąć regulacji art. 2 ust. 1 u.p.r. Przepis ten stanowi w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że za gospodarstwo rolne uznaje się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (por. L. Etel, B. Pahl, M. Popławski [w:] L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatek rolny. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 2). Wskazać należy, że literalna wykładnia przepisów art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.o.p.l. nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z przywołaną normą zwalnia się budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Budynek gospodarczy podlegający zwolnieniu musi spełniać dwie przesłanki: 1) być położony na gruntach gospodarstw rolnych. 2) powinien służyć wyłącznie działalności rolniczej. Przywołana powyżej regulacja art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. zawiera zwolnienie od opodatkowania, zatem - jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji - zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawa nie może być odczytywana inaczej niż to wynika z jej brzmienia, nie może być zatem wykładana ani rozszerzająco ani zawężająco. Istotny w sprawie jest także przepis art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ warunek położenia budynku na gruntach gospodarstw rolnych, czyli również sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, w niniejszej sprawie nie został spełniony, zatem wykluczona jest możliwość zastosowania omawianego zwolnienia. Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie, gdzie przyjmuje się, że nawet budynki typowego rolnika położone na gruntach niesklasyfikowanych jako użytki rolne nie mogą być zwolnione od podatku od nieruchomości. Muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne, którego definicja jest zawarta w art. 2 ust. 1 u.p.r. W judykaturze wskazuje się, że jeżeli grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty inne, to sam ten fakt wyklucza skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Sam sposób faktycznego wykorzystania budynku położonego na terenie nie należącym do gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.. Zwolnienie dotyczy tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności leśnej, rybackiej lub rolniczej, przy spełnieniu dodatkowego warunku, jakim jest wchodzenie w skład gospodarstwa rolnego, a nie tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wymaga związania budynku z działalnością rolniczą w chwili powstania obowiązku podatkowego. Nie wystarczy potencjalna możliwość użycia danych budynków do produkcji rolnej (Zob. J. Bieluk, Podatek od nieruchomości w działalności rolniczej. Studia luridica Agraria 2012 nr 10, s. 459-472, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2019 r., o sygn. akt II FSK 2915/17). Ostatnia z przesłanek wskazuje, że budynki posadowione na gruntach gospodarstw rolnych winny "służyć wyłącznie działalności rolnej". O przeznaczeniu budynku decyduje opisany już wcześniej charakter obiektu - gospodarczy, znajdujący potwierdzenie we właściwej ewidencji. Zapis "służący" oznacza wykorzystywanie budynku na wskazane w ustawie cele i to wyłączenie na te cele. Termin "służyć" według Słownika Języka Polskiego PWN oznacza "być używanym" (por. wyrok WSA w Łodzi z 13 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 416/23, LEX nr 3594748). W okolicznościach tej sprawy budynek nie jest położony na gruntach gospodarstw rolnych i nie może korzystać ze zwolnienia. Z akt sprawy wynika, że budynek, będący przedmiotem opodatkowania, znajduje się na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Bi - inne tereny zabudowane. Stan ten istnieje od 2020 r. kiedy to Starostwo Powiatowe w G. przeprowadziło modernizację ewidencji gruntów. Oznacza to, że budynek nie znajduje się na użytkach rolnych, a zatem nie jest położony na terenie gospodarstwa rolnego, co w konsekwencji uniemożliwia zastosowanie zwolnienia podatkowego. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że decydujące znaczenie, zarówno w zakresie dotyczącym określenia przedmiotu opodatkowania, jak i możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego, mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to również z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji należy przyjąć, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych co do klasyfikacji określonych gruntów jak i budynków (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012r. o sygn. akt II FSK 1815/10 Lex nr 1137605), tym bardziej, gdy tak jak w niniejszej sprawie, strona na etapie postępowania administracyjnego nie przedłożyła żadnego dowodu, umożliwiającego ewentualne przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności (art. 120 O.p.), dokonując wymiaru podatku nie mogły więc przyjąć danych odmiennych, niż wykazane w ewidencji. Brak jest także podstaw do tego, aby rozstrzygnięcie w sprawie opodatkowania budynku położonego na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji, jako "Bi" oprzeć na przesłance wykorzystania budynku w działalności rolniczej. Gospodarstwa rolne mogą być zakładane wyłącznie na gruntach, które są sklasyfikowane jako użytki rolne w ewidencji gruntów. Oznacza to, że takie tereny muszą mieć odpowiednią kategorię, co jest istotne dla prowadzenia działalności rolniczej. Właściwa klasyfikacja gruntów ma na celu ochronę użytków rolnych i zapewnienie ich właściwego wykorzystania. Raz jeszcze podkreślić należy, że w judykaturze oraz piśmiennictwie naukowym podnosi się jednolicie, że o sposobie kwalifikacji gruntów dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że nawet budynki typowego rolnika, położone na gruntach niesklasyfikowanych jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, nie mogą być zwolnione od podatku. Muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 957/23; prawomocne wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 85/18, z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 463/13). W konsekwencji dla przyjęcia zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku gospodarczego niezbędnym jest posadowienie tego budynku na gruncie klasyfikowanym w ewidencji jako użytek rolny. Fakt wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności rolniczej oraz fakt, że w istocie były to "budynki gospodarcze dla rolnictwa", nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania ustawowego zwolnienia. Jak już wskazano, organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 278/21, LEX nr 3211605). Na marginesie należy zauważyć, że strona skarżąca może podejmować działania w celu zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Jednakże do czasu zmiany tych danych organ podatkowy jest jednak związany tym, co wynika z ewidencji gruntów i budynków. Niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego tj.: art. 121 § 1 i 2 O.p., art. 122, art.180 i art. 194 par. 3 O.p. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżona decyzja zawiera również prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Sąd nie uwzględnił również wniosku dowodowego strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, w celu wykazania m.in., że budynek gospodarczy był zwolniony od podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Jak już wcześniej wskazano, w niniejszej sprawie, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast powołany przepis nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Zwalczanie ustaleń faktycznych winno nastąpić przez zarzut naruszenia odpowiednich przepisów prawa. Brak skuteczności w tym zakresie nie może zaś doprowadzić do zmiany ustaleń faktycznych przez uzupełniające czynności dowodowe sądu administracyjnego, gdyż w ten sposób doszłoby do naruszenia jego roli ustrojowej, jaką jest jedynie kontrola działalności administracji publicznej. Ze względu na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.