I SA/Ol 309/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019r. oddala skargę. W dniu 18 maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga J.D. i J.D. (dalej zwanych: "skarżącymi") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium") z "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2019 r. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, decyzją z "[...]" Burmistrz Miasta (dalej zwany "organem I instancji") - powołując: art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej jako "o.p.", art. 2 - 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", oraz uchwałę Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości - ustalił skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. (za okres listopad - grudzień) w kwocie 73 zł przyjmując do podstawy opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 144,86 m2, budynki pozostałe o powierzchni 44,70 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 593 m2. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że 6 listopada 2019 r. skarżący złożyli w organie I instancji informację podatkową (IN-1 wraz z załącznikami ZIN-1 oraz ZIN-3), w której zadeklarowali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: powierzchnię działki 449 m2 w stawce dla gruntów pozostałych, budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 132,87 m2 (w tym 26 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m i 106,87 m2 powyżej 2,20 m) w stawce dla budynków lub ich części mieszkalnych oraz budynek pozostały (garażowy) o powierzchni użytkowej 44,70 m2 (kondygnacji o wysokości w świetle powyżej 2,20 m). Odwołując się zaś do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ I instancji wskazał, że skarżący od 19 października 2019 r. są właścicielami działki gruntu, obręb "[...]" miasta S., położonej przy ul. "[...]" o powierzchni 593 m2 sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 84 m2 oraz budynkiem o funkcji transportu i łączności o powierzchni zabudowy 60 m2. Wyjaśnił, że wobec wątpliwości co do danych zawartych w ww. informacji podatkowej i braku reakcji skarżących na wezwanie do złożenia stosownej korekty, 30 grudnia 2019 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości skarżących w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego podpiwniczonego oraz budynku pozostałego (garażowego). Na podstawie protokołu z tych oględzin organ I instancji zrelacjonował, że dokonano pomiaru powierzchni użytkowej tylko budynku garażowego, która wyniosła 44,70 m2, natomiast powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego, wobec braku zgody skarżących na pomiar, ustalona została w oparciu o przedstawiony przez skarżących operat szacunkowy (wycenę nieruchomości) sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby sprzedaży nieruchomości. Organ I instancji przyjął więc tak jak w operacie, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 144,86 m2 i obejmuje: powierzchnię użytkową kondygnacji podziemnej (piwnicy) - 26,05 m2 (52,09 m2 x 50 %) tj. wysokość w świetle od 1,4 m do 2,2 m potwierdzona przez pracowników, powierzchnię użytkową parteru - 58,52 m2 (wysokość kondygnacji powyżej 2,2 m) oraz powierzchnię użytkową kondygnacji I piętra - 60,29 m2 (wysokość kondygnacji w świetle powyżej 2,2 m). Skonstatował, że w takim stanie faktycznym przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego wynoszącą 144,86 m2 [118,81 m2 + (52,09 m2 x 50%)], powierzchnię budynku garażowego 44,70 m2 oraz powierzchnię gruntu 593 m2. W odwołaniu od opisanej decyzji skarżący zakwestionowali wysokość zobowiązania podatkowego w części dotyczącej gruntów. Stwierdzili, że powierzchnia gruntu powinna być zmniejszona o powierzchnię zabudowy stających na niej budynków (mieszkalnego i gospodarczego) po to, by uniknąć podwójnego opodatkowania. Zarzucili także sprzeczne ze stanem faktycznym określenie przez organ budynku magazynowego jako garażu. W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania na podstawie złożonej informacji podatkowej. Opisaną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium oceniło, że organ I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie, gdyż zarówno strona podmiotowa, jak i przedmiotowa zobowiązania jest zgodna z danymi wynikającymi z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że nie doszło do rzekomego podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami, gdyż w świetle art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów - ich powierzchnia, a dla budynków - ich powierzchnia użytkowa, a to oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega odrębnie zarówno grunt, jak i budynek na nim posadowiony. Kolegium wywiodło także, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, korzystają z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą, które może być obalone przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą. Oceniło ponadto, że określenie w zaskarżonej decyzji "budynku pozostałego" jako "budynku garażowego", a nie gospodarczego, nie ma żadnego wpływu na wysokość ustalonego skarżącym podatku od nieruchomości za 2019 r. Zauważyło bowiem, że w świetle opisanej uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej, wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości wynoszącą 4,45 zł. za 1 m2 powierzchni użytkowej. Dodało, że sporny budynek widnieje w ewidencji gruntów i budynków jako budynek transportu i łączności, a wg Klasyfikacji Środków Trwałych rodzaj ten obejmuje budynki transportu i łączności, w tym m. in. budynki garaży i zadaszone parkingi. W skardze na powyższą decyzję Kolegium, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący powtórzyli zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W oparciu te zarzuty wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium, ewentualnie o skierowanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego konkretnego pytania prawnego dotyczącego możliwości opodatkowania gruntów pod budynkami. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", na wniosek stron, skarga wniesiona w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym. Kwestią sporną pomiędzy stronami w sprawie pozostaje przede wszystkim możliwości opodatkowania gruntów pod budynkami. W związku z pojawieniem się tego zagadnienia prawnego skarżący wnieśli nawet o skierowanie przez tutejszy Sąd konkretnego pytania prawnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniosek ten nie może być jednak uwzględniony, gdyż w świetle art. 187 i art. 264 § 2 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne nie są uprawnione do przekazywania zagadnień prawnych do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto, w ocenie tutejszego Sądu, możliwości opodatkowania gruntów pod budynkami nie jest zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości. Wymaga bowiem zauważenia, że na gruncie u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości objęto (w art. 2 ust. 1): 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 4 ust. 1 u.p.o.l. wskazano zaś odrębne podstawy opodatkowania ww. nieruchomości i obiektów budowlanych. Przyjęto przy tym, że dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, którą oblicza się z uwzględnieniem zasad określonych w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W świetle tych regulacji prawnych za prawidłową należy uznać ocenę Kolegium, że w niniejszej sprawie nie doszło do rzekomego podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami, gdyż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębnie zarówno grunt, jak i budynki na nim posadowione. Za konstatacją o braku możliwości pomniejszenia powierzchni gruntu podlegającemu opodatkowaniu o powierzchnię budynku mieszkalnego lub gospodarczego posadowionego na tym gruncie przemawia także brzmienie art. 7 u.p.o.l. statuującego zwolnienia przedmiotowe od podatku od nieruchomości. W przepisie tym ujęto bowiem niektóre grunty, na których posadowione są określone budynki i budowle lub ich części, które zwalnia się od podatku od nieruchomości. W przepisie tym nie wymieniono jednak gruntów pod budynkami mieszkalnymi, jak również gruntów pod budynkami gospodarczymi, czy garażowymi. W tych okolicznościach, za prawidłowe należało także uznać przyjęcie przez organy podatkowe do podstawy opodatkowania dla gruntu, będącego własnością skarżących, powierzchni 593 m2, która ustalona została w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w judykaturze, że na podstawie przywołanego przepisu organy podatkowe są związane danymi z ewidencji w zakresie wielkości gruntu, w sposób bezwzględny. Organy te nie są zatem uprawnione do ustalania powierzchni gruntu we własnym zakresie, czy też w oparciu o dane wskazywane przez podatnika w informacji podatkowej. Nie mają również obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują powierzchnię gruntu ujawnioną w ewidencji. Wobec jednoznacznego nakazu uwzględnienia przy wymierzaniu podatku danych wynikających z ewidencji, takie żądania nie prowadzą bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17 oraz wyrok NSA z 20 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 755/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niesporne w tej sprawie są natomiast ustalenia organów podatkowych w zakresie powierzchni użytkowej przyjętej jako podstawa opodatkowania budynków. Ustalenia te nie budzą także zastrzeżeń Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wymaga przy tym zauważenia, że prowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było uprawnione, skoro dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków obejmowały jedynie powierzchnię zabudowy tych budynków, a nie ich powierzchnię użytkową (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3240/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przy obliczaniu powierzchni użytkowej budynków prawidłowo uwzględniono zasady określone w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają zaś podnoszone przez skarżących zastrzeżenia co do określenia przez organ I instancji budynku magazynowego jako garażu. Jak trafnie wskazało bowiem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w świetle powołanej uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej, wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości wynoszącą 4,45 zł. za 1 m2 powierzchni użytkowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.