I SA/Ol 316/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K., działając przez pełnomocnika - adwokata, we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego w kwocie 17.483 zł. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, złożyła także wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Skarżąca, uzasadniając wniosek podała, że wraz z mężem posiada na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci (15 i 13 lat). Dochody, jakie uzyskują starczają im jedynie na regulowanie bieżących zobowiązań finansowych oraz wydatków dnia codziennego, na dowód czego przedłożyła zeznania podatkowe za 2014 rok oraz dowody opłacenia należności za dostawę energii elektrycznej, wody, gazu, usług telekomunikacyjnych oraz II raty opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Podniosła, że zaskarżoną decyzją nałożono na nią obowiązek zapłaty podatku w kwocie 17. 483 zł z terminem płatności na dzień 8.09.2010r., zatem do tej kwoty dochodzą także ustawowe odsetki. Wskazała, że wpłaciła na konto Izby Celnej w dniu 27.04.2015r. kwotę 10.000 zł. Były to wszystkie oszczędności, jakie posiadała wraz z mężem. Obecnie nie posiada dalszych środków finansowych, zaś ewentualna egzekucja spowoduje dalsze koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 par.1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, wskazując, że "znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, pry czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" ( por. post. NSA z dnia 13 maja 2015r. sygn. akt II FSK 1274/15 i powołane w nim orzecznictwo – CBOSA). Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że skarżąca na potwierdzenie jego zasadności powołała się na sytuację finansową rodziny. Przedstawiła zeznania podatkowe za 2014r. z których wynika, że łączny dochód małżonków wyniósł 36 000 zł, a zatem 3.000 miesięcznie. Ponadto przedstawiła dowody na poniesione w kwietniu 2015r. wydatki na kwotę łączną 702,34 zł, argumentując, że osiągane dochody wystarczają jedynie na regulowanie bieżących zobowiązań oraz ponoszenie wydatków dnia codziennego. Powyższe nie wypełnia jednak wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek mających znaczenie dla pozytywnego załatwienia wniosku. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżąca powinna przedstawić wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Nie jest taką okolicznością wskazanie, że dochody wystarczają jedynie na bieżące utrzymanie czteroosobowej rodziny, i że po częściowym uregulowaniu należności ( w kwocie 10.000 zł.) skarżąca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, a wszczęcie egzekucji spowoduje dalsze koszty. W ocenie Sądu przedstawiona sytuacja materialna nie odbiega od przeciętnej. Nie można też pominąć tego, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia związana jest z zakupem samochodu marki A. za kwotę 23800 EURO, który skarżąca sprzedała za pośrednictwem komisu samochodowego za kwotę 98.000 zł. Ponadto w orzecznictwie NSA utrwalone jest stanowisko, że trudna sytuacja materialna oraz dolegliwości egzekucji nie mieszczą się wśród przesłanek określonych w art.61 §3 p.p.s.a. (por. ww. post. NSA z dnia 13.05.2015r. II FSK 1274/15 i powołane w nim postanowienie NSA z dnia 6.05.2013r.,I FZ 159/13 –CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.