I SA/Ol 319/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej– obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata, 2. umorzyć postępowanie z wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżący M.B. po doręczeniu mu odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2017 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, złożył zażalenie, w którym zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Na wezwanie referendarza sadowego skarżący złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata (uznano, że dokonana przez skarżącego obróbka graficzna formularza, która nie pozbawiła go żadnych elementów istotnych, nie wpłynęła negatywnie na jego moc prawną). W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, jest współwłaścicielem domu, który został zniszczony przez wybuch gazu i pożar, ponadto został zajęty przez komornika, nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż nie osiąga dochodów. Dodatkowo wyjaśnił, iż otrzymuje "[...]" z pomocy społecznej. Nie ponosi kosztów utrzymania w postaci opłat za media, kosztów eksploatacji samochodu, leczenia, podatków, ubezpieczeń, pożyczek czy też kredytów z powodu braku środków lub też braku zobowiązań z tego tytułu. Ponosi opłaty z tytułu użytkowania telefonu i Internetu w kwocie ok. 100 zł. Z uzyskiwanego zasiłku z MOPSU ponosi wydatki na wyżywienie w kwocie około 15-20 zł dziennie, korzysta również z pomocy rzeczowej MOPS-u w postaci produktów żywnościowych. Odzież kupuje używaną lub też otrzymuje z pomocy społecznej. Stwierdził, że nie wykonuje prac dorywczych jak i sezonowych. Do wniosku załączył kopię decyzji z dnia "[....]" o przyznaniu zasiłku okresowego w wysokości "[...]" miesięcznie w okresie od 1 maja do 30 września 2017 r., kopie orzeczeń i pism kierowanych do skarżącego przez organy władzy sądowniczej, kopie miesięcznych zestawień przychodów z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej za okres od maja 2017 r. do lipca 2017 r., kopie zeznań podatkowych PIT-36 za rok 2015 i 2016 oraz kopię skierowania do otrzymania pomocy żywnościowej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014-2020 współfinasowanego z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD). Rozpoznając niniejszy wniosek, zważono co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, o co wniósł w niniejszej sprawie skarżący, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Zauważyć należało, iż skarżący utrzymuje się z pomocy społecznej z uwagi na brak dochodów oraz bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, co wynika z uzasadnienia decyzji z dnia "[...]" (vide: k. 24 akt) nadto korzysta także z pomocy żywnościowej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014-2020 . Wzięto również pod uwagę, że nie posiada oszczędności pieniężnych czy też składników majątkowych podlegających spieniężeniu, pozwalających na opłacenie skargi czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż nie ma on dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych powodów wniosek skarżącego uznać należy za zasadny w całości. Ze względu jednak na to, że na mocy unormowania art. 239 § 1 pkt 1 lit.e p.p.s.a. skarżący jest w niniejszym postępowaniu zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zbędne jest zwalnianie go z obowiązku ich ponoszenia. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych powodów przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.