I SA/Ol 329/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowy przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami wieloletnimi oddala skargę. I SA/Ol 329/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /dalej ARiMR/, po rozpatrzeniu odwołania R. Z., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" o uchyleniu w całości decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania pomocy na zalesienie z sankcjami wieloletnimi. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie i uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika następujący stan faktyczny: R. Z. złożył w dniu 14 lipca 2010 r. wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2010, w Biurze Powiatowym ARiMR w O. We wniosku, rolnik przewidział do zalesienia część działki ewidencyjnej nr "[...]" położoną w woj. "[...]", powiecie o., gminie M., obrębie N., o powierzchni 0,80 ha. Kompleks do zalesienia wykazano we wniosku jako jedną działkę rolną, oznaczono literą E, którą zadeklarowano we wniosku jako powierzchnia uprawy leśnej -0,80 ha, stanowiącą podstawę do obliczenia płatności na zalesienie. W ramach wsparcia na zalesianie rolnik określił, że wniosek dotyczy zalesienia na terenach o korzystnej konfiguracji, z wykorzystaniem gatunków drzew liściastych na powierzchni 0,80 ha. W ramach premii pielęgnacyjnej rolnik wnioskował o jej przyznanie do całego zalesianego areału 0,80 ha, w wysokości określonej dla upraw zakładanych na terenach o korzystnej konfiguracji. Ponadto strona wskazała, iż będzie stosowała repelenty na całej zadeklarowanej powierzchni. W przypadku premii zalesieniowej rolnik podał, iż uzyskuje co najmniej 25% dochodu z rolnictwa. W dniu "[...]" Kierownik "[...]" Biura Powiatowego ARiMR wydał postanowienie o spełnieniu przez wnioskodawcę warunków do przyznania pomocy na zalesianie. Następnie w dniu 28 października 2010 roku złożone zostało oświadczenie strony o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W dniu "[...]" organ I instancji wydał decyzję, którą przyznał rolnikowi pomoc na zalesianie do całości zadeklarowanego żądania. W dniach od 13 do 14 maja 2013 roku na gruncie zalesionym przez wnioskodawcę przeprowadzona została wizytacja, która stwierdziła zalesienie na powierzchni 0,53 ha, przy deklaracji 0,80 ha. W związku z faktem wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (tj. powzięcia informacji o zalesieniu mniejszej powierzchni niż zadeklarowana we wniosku), Kierownik "[...]" Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z dnia "[...]" wznowił z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że rolnik zadeklarował do przyznania pomocy na zalesienie 0,80 ha, natomiast w czasie wizytacji stwierdzono wykonanie zalesienia na powierzchni 0,53 ha. Mając na uwadze powyższe okoliczności, uzyskanie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. informacji wskazujących na fakt zalesienia przez stronę mniejszej powierzchni niż deklarowana – organ I instancji w dniu "[...]" wydał decyzję o uchyleniu w całości decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania pomocy na zalesianie z sankcjami wieloletnimi. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że warunki do przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych określone zostały w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 roku, Nr 48, poz. 390 ze zm.), który stanowi, że pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia "; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, zpóźn. zm.); 5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia - w przypadku gdy planowane zalesienie jest przedsięwzięciem, którego realizacja wymaga, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227, z późno zm.), uzyskania takiej decyzji. Mając na uwadze powyższe organ I instancji prawidłowo wydał rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki ww. kontroli, podczas której stwierdzono, że całkowita powierzchnia zalesiona wynosi 0,53 ha przy deklaracji 0,80 ha. Procentowa różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem stwierdzonym wyniosła 50,94%,(0,80 ha - 0,53 ha = 0,27 ha) jako powierzchnia zadeklarowana w ha - powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu w ha = różnica między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym w ha, (0,27 ha -7 0,53 ha) x 100% = 50,94% Ponadto organ powołał się na treść § 8 ust. 4 ww. rozporządzenia krajowego z dnia 9 lutego 2009 r., zgodnie z którym wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 16 i 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 65/2011 ". Zgodnie z art. 16 ust. 5 ww. rozporządzenia unijnego, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, jeżeli wspomniana różnica przekracza 50 %, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]", o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania pomocy na zalesienie z sankcjami wieloletnimi. Organ II instancji wskazał na prawidłowość rozstrzygnięcia Kierownika "[...]" Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]", którym odmówiono przyznania rolnikowi płatności na zalesienie oraz nałożono sankcję w wysokości 2154,60 zł. Wysokość sankcji dla premii pielęgnacyjnej, jako suma wszystkich sankcji wyniosła w zł - 1414,80 zł + 313,20 zł + 426,60 zł = 2154,60 zł. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Kierownika "[...]" Biura Powiatowego ARiMR przedstawione w decyzji z dnia "[...]", iż stronie należało odmówić przyznania płatności na zalesianie i nałożyć sankcję w wysokości 2154,60 zł. Dyrektor Oddziału ARiMR za bezzasadny uznał zarzut odwołania w zakresie nieprawidłowości kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy. Wskazał, że Kierownik Biura Kontroli na Miejscu "[...]’ Oddziału Regionalnego ARiMR w piśmie z dnia 08 października 2013 roku potwierdził poprawność zrealizowanej kontroli, wskazując, że wykonane pomiary działki rolnej E obejmują deklarowane nasadzenia z roku 2010 zgodnie z planem zalesienia gruntu rolnego. Powyższy pomiar nie uwzględnia natomiast starszych zalesień, które stanowią zwarte, niewielkie kompleksy położone na obrzeżach kontrolowanej działki zalesieniowej. Powyższą sytuacje dokumentują załączone do raportu fotografie nr 1, 3, 6 oraz 7 z widocznymi drzewami wysokości kilku metrów, w wieku co najmniej 5 lub więcej lat. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wyjaśnił ponadto, iż jest to zapewne efekt sukcesji naturalnej otaczającego działkę ekosystemu leśnego oraz wcześniejszych nasadzeń (fotografie 3 oraz 7 - widoczne są regularne rzędy drzew). Ww. powierzchnie nie mogły być uwzględnione w pomiarze działki E, ponieważ plan zalesienia nie obejmował sukcesji naturalnej, a przewidywał jedynie nowe nasadzenia lipy i dębu. Powierzchnia zmierzona i stwierdzona wyniosła 0,53 ha w stosunku do deklaracji - 0,80 ha. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że informacje rolnika o pomiarze przedmiotowej działki przez uprawnionego geodetę nie mogły stanowić podstawy do zmiany ustaleń z kontroli znajdujących się w raporcie. Na podstawie analizy załączonych szkiców i wykonanych na działce fotografii porównanych z dokumentacją zalesienia można wnioskować o włączeniu przez rolnika do powierzchni zalesienia także powierzchni nieuprawnionych, niestanowiących uprzednio użytku rolnego. Organ II instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 31 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 07 grudnia 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006 roku), który stanowi, iż redukcja nie ma jednak zastosowania, jeżeli beneficjent może udowodnić, że nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty. Organ odwoławczy uznał przy tym, iż strona nie wykazała w tym zakresie, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Organ II instancji zaznaczył, iż to strona zalesiła mniejszą powierzchnię niż zadeklarowała we wniosku w wyniku czego doszło do powstania różnicy między obszarem zadeklarowanym a kwalifikującym się do objęcia płatnością na zalesianie na rok 2010. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że całość materiału dowodowego potwierdza prawidłowość ustaleń, wyliczeń i oceny prawnej dokonanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, decydujących o wznowieniu postępowania i wydania decyzji z dnia "[...]" o uchyleniu w całości decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania pomocy na zalesianie z sankcjami wieloletnimi. Skargę na decyzję odwoławczą z dnia "[...]" złożyła strona reprezentowana przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7,8,10,11 oraz 77,107 § 1 i 3 kpa, polegające w szczególności na: - niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu, że powierzchnia gruntów zalesionych 0,8 ha wynika nie tylko z deklaracji skarżącego opartej na projekcie i obliczeniach sporządzonych przez profesjonalnego geodetę, ale także z oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia (w tym z określoną w planie powierzchnią zalesienia) złożonego przez nadleśniczego Nadleśnictwa M. w dniu 26.10.2010 r., co obligowało organ administracji do rozważenia wiarygodności poszczególnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich okoliczności dotyczących ich przeprowadzenia, - uczynienie podstawą rozstrzygnięcia pomiarów kontrolnych wykonanych w dniu 14.05.2013 r. bez wskazania, czy osoby przeprowadzające inspekcję posiadały odpowiednie kwalifikacje i umiejętności do wykonywania czynności tego rodzaju, w jakich warunkach i jakim sposobem przeprowadzono kontrolę na miejscu, bez analiz i wskazania kryteriów wyboru metod oraz urządzeń pomiarowych w celu zapewnienia wymaganej dokładności i wiarygodności kontroli obszarowych, bez wykazania dokumentów poświadczających przydatność i sprawność użytych urządzeń oraz bez sporządzenia szkicu pokontrolnego, który pozwoliłby na prześledzenie, czy pomiarom poddana została cała działka określona we wniosku o zalesienie, - na mylnym pouczeniu skarżącego o możliwości złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli sporządzonego w dniu 14.05.2014 r. dopiero w ewentualnym odwołaniu od decyzji, - dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek odmowy uwzględnienia odwołania skarżącego, poprzez nie odniesienie się do kwestii rozbieżności pomiarów wykonanych podczas kontroli z dnia 14.05.2013r. z pomiarami wykonanymi przez biegłego geodetę, a także poświadczeniem nadleśniczego z dnia 26.10.2010 r. o zgodności wykonania zalesienia z zatwierdzonym w tej sprawie projektem i brak wyjaśnienia, dlaczego organ administracji za podstawę ustaleń przyjął wyniki w/w kontroli, a odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentacji geodezyjnej i oświadczeniu nadleśniczego, - braku wyjaśnienia w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, jaką postać winy w związku z niezgodnym z planem zalesieniem, przypisać należy skarżącemu stosownie do zebranego w sprawie materiału dowodowego, - brak wyjaśnienia, z jakiego powodu pomiary wykonane podczas kontroli z dnia 14.05.2013 r. uznać należy za poprawniejsze aniżeli wykonane przez geodetę na potrzeby opracowania projektu zalesienia oraz przez nadleśniczego zatwierdzającego wykonanie zalesienia, - powołanie się na nieaktualne akty prawne, w tym na rozporządzenie Rady Unii Europejskiej nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich uchylone z dniem 01.01.2014 r. oraz na rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1975/2006 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia obszarów wiejskich, które uchylone zostało z dniem 01.01.2011 r. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych: - w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania regulacje wyłączające zastosowanie sankcji w przypadku stwierdzenia braku winy skarżącego, podczas gdy przepisy prawa cywilnego, na które w swoich rozważaniach powołał się organ administracyjny, przewidują wyłączenie odpowiedzialności (winy) danej osoby, w zakresie czynności powierzonych podmiotom profesjonalnie trudniącym się wykonywaniem czynności tego rodzaju (art. 429 kc). W przedmiotowej sprawie, skarżący dokonując zalesienia, zastosował się do ustaleń profesjonalisty i zalesił dokładnie ten obszar, który wytyczony został przez geodetę, stąd nie sposób przyjąć, by to on ponosił winę za niedokładności pomiarów, - w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął za prawidłowe pomiary gruntów wykonane podczas kontroli z dnia 14.05.2013 r. podczas gdy urządzenia miernicze oraz ich parametry i metoda zastosowania nie zostały w żaden sposób zidentyfikowane, warunki przeprowadzenia kontroli nie opisane. W związku z tym nie można było uznać, że kontrola została przeprowadzona prawidłowo i przez wykwalifikowane osoby. W uzasadnienie skargi pełnomocnik szczegółowo uzasadnił zarzuty przeciwko decyzji odwoławczej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd ocenę tę zaczął od zagadnienia prawidłowości zastosowanego trybu wznowieniowego postępowania, jako jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania, w rezultacie którego zostały wydane zaskarżone decyzje. Podstawą prawną wznowienia postępowania wskazaną przez organy był art. 145 § 1 pkt 5 kpa, stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (podkreślenie Sądu). Z argumentacji zawartej w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji wynika, że taką nową okolicznością istniejącą już w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia "[...]" przez Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w O., lecz nieznaną wówczas temu organowi, było ustalenie podczas kontroli na miejscu przeprowadzonych w dniu 14 maja 2013 r., że wielkość powierzchni faktycznie zalesionej jest mniejsza od powierzchni jaką skarżący deklarował do zalesienia we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2010 r. oraz w planie zalesienia. Protokoły z kontroli wraz z załącznikami, stanowiły bezsprzecznie nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Dowód ten, co oczywiste, nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej. W art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymienia się jednakże dwie, niezależne od siebie przesłanki w ramach omawianej podstawy wznowienia tj. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Zarówno nowe dowody, jak i nowe okoliczności faktyczne muszą ujawnić się po wydaniu decyzji, lecz winny istnieć w chwili wydania decyzji pierwotnej. Wystarczające jest ujawnienie się albo nowej okoliczności faktycznej albo nowego dowodu, które spełniają, każde z osobna, pozostałe przesłanki wznowienia. Każda okoliczność faktyczna może być dowodzona określonym dowodem. W doktrynie i judykaturze wyraża się pogląd, że jeżeli nawet nowy dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony później, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy nowa okoliczność faktyczna tzn. wykonanie zalesienia na mniejszej powierzchni od deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności, ujawniła się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji ostatecznej. Dokonane na jego podstawie ustalenia stanowią zatem tego rodzaju okoliczność faktyczną, która ujawniła się już po wydaniu decyzji ostatecznej, istniała w dacie jej wydania, lecz nie była znana organowi. Zważywszy na prawne przesłanki przyznania płatności na zalesianie, stanowiła ona nową okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tym tle należy uznać bezsprzecznie, że organy podatkowe prawidłowo oceniły wystąpienie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa ustawowej przesłanki do wznowienia postępowania, o czym jest mowa w uzasadnieniu decyzji obu organów. Ustalenia organów, co do faktu ujawnionej różnicy między stanem deklarowanym a rzeczywistym, są prawidłowe i zostały wykazane w sposób zgodny z procedurą administracyjną. Materiał dowodowy został kompletnie zebrany, okoliczności stanu faktycznego zostały wszechstronnie wyjaśnione, stronie zapewniono możliwość zapoznania się z zebranymi materiałami, a decyzje obu instancji spełniają wymogi art. 107 § 3 kpa. Sąd nie uznał zasadności zarzutu naruszenia art. 7, 8, 107 § 1 kpa w sposób opisany w skardze. Organy uzasadniły obszernie i precyzyjnie działania kontrolne, które doprowadziły do ustalenia, że skarżący faktycznie zalesił z działkę o symbolu E powierzchnię 0,53 ha zamiast deklarowanej 0,80 ha. Te ustalenia zostały dokonane podczas kontroli w dniu 14.05.2013 r. oraz potwierdzone podczas powtórnej weryfikacji, o czym świadczy protokół kontroli na miejscu oraz sporządzone fotografie. W szczególności organy w oparciu załączone do raportu fotografie nr 1,3, 6 oraz 7 wyjaśniły, że zakwestionowane powierzchnie nie mogły być uwzględnione w pomiarze działki E, ponieważ plan zalesienia nie obejmował sukcesji naturalnej, a przewidywał jedynie nowe nasadzenia lipy i dębu. W oparciu o załączone szkice i wykonane na działce fotografie, porównane następnie z dokumentacją zalesienia wywnioskowano, że skarżący włączył do powierzchni zalesienia także powierzchnie nieuprawnione. W ocenie Sądu, nie ma zatem sprzeczności pomiędzy ustaleniami kontroli. Organy w sposób logiczny, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego uzasadniły ocenę ustaleń kontrolnych, wskazując przy tym na starsze zalesienia położone na obrzeżach kontrolowanej działki zalesieniowej. Tym samym należy uznać, że organy dochowały zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), stąd bezpodstawne są zarzuty o dowolności ocen organów w tym zakresie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że argumenty dotyczące zaświadczenia z Nadleśnictwa M., pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi. Zaświadczenie nadleśnictwa o wykonaniu planu zalesienia nie dotyczy zagadnienia wielkości powierzchni wykonanego zalesienia. Ma ono walor zaświadczenia, o jakim mowa w art. 217 kpa, co oznacza, że jego treść stanowi potwierdzenie okoliczności faktycznych, czyli jedynie wykonania zalesienia i nie wywiera wiążącego skutku prawnego dla celów ustalenia prawa do płatności z omawianego tytułu w związku z zakwestionowaniem powierzchni uprawy leśnej. W ocenie Sądu, również podnoszony przez skarżącego argument, iż pomiar został dokonany przez profesjonalistę – geodetę - nie wpływa na rozstrzygnięcie skargi. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie istotne było ustalenie rzeczywistego obszaru gruntu użytkowanego rolniczo. Zgodnie natomiast z treścią art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ( Dz.Urz. UE z 2009, L 316, s.65) ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, to wnioskodawca odpowiada za treść złożonego wniosku o przyznanie pomocy. Powołanie się zatem w treści skargi na art. 429 kodeksu cywilnego nie zwalnia skarżącego od odpowiedzialności za treść tego wniosku. W ocenie Sądu, organy ARiMR, obu instancji dokonały analizy ustaleń kontrolnych, oświadczeń skarżącego i uzasadniły dlaczego przyjęły, że skarżący jako producent nie dopełnił warunków założenia uprawy leśnej na powierzchni zadeklarowanej we wniosku zgodnie z planem zalesienia. Swoje wywody zawarły w uzasadnieniach decyzji, które spełniają wymogi art. 107 § 1 kpa. Sąd nie uwzględnił także zarzutu skargi w zakresie powołania się przez organy na nieaktualne przepisy rozporządzenia nr 1975/2006 oraz nr 1968/2005. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem, że wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2010 został złożony w "[...]" Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 14 lipca 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. (Dz.Urz. UE z 2011, L 25, s. 8) ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich wynika, że rozporządzenie nr 1975/2006 obowiązuje nadal w odniesieniu do wniosków o płatność złożonych przed dniem 1 stycznia 2011 r. Również z art. 88 akapit 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.Urz. UE z 2013, L 347, s.487) w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 wynika, iż rozporządzenie nr 1698/2005 stosuje się nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r. Uwzględniając powyższe uznać należało, że powołane przez organy przepisy obowiązywały w stosunku do złożonego przez skarżącego wniosku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.