I SA/Ol 331/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. R. od zarządzenia z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży świadka postanawia: odrzucić zażalenie WSA/post.1 - sentencja postanowienia W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 stycznia 2016 r. Z. R. ( zwany dalej skarżącym) został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 czerwca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych ( słownie: sto złotych) od skargi na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży świadka, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone żonie skarżącego w dniu 21 stycznia 2016 r. Skarżący przesłał drogą elektroniczną do tutejszego Sądu pismo z dnia 21 stycznia 2016 r. w którym wniósł zażalenie na ww. zarządzenie. W piśmie stwierdził, że wszystkie jego pisma są podpisane. Zarzucił, że został pozbawiony swoich praw. Następnie skarżący nadał podpisane zażalenie z dnia 21 stycznia 2016 r. w dniu 15 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: W myśl art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2015 r., poz. 658).. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie natomiast z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Środek ten, powinien czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 227 § 1 p.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie, doręczenie odpisu wezwania Sądu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 czerwca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nastąpiło w dniu 21 stycznia 2016 r. Termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 28 stycznia 2016 r. Ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie nadesłał podpisanego egzemplarza zażalenia, to należało zażalenie odrzucić. Faktu tego nie zmienia przesłanie drogą elektroniczną pisma z dnia 21 stycznia 2016 r. Jeżeli bowiem pismu skarżącego ma zostać nadany dalszy bieg, to skarżący powinien podpisać wnoszone przez siebie pismo. Również przesłanie podpisanego pisma z dnia 21 stycznia 2016 r. nie może wywołać skutku prawnego, gdyż złożenie podpisanego zażalenia nastąpiło po upływie terminu tj. w dniu 15 lutego 2016 r. Należy ponownie zaznaczyć, że ogólne warunki formalne jakie powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika ( art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W obecnym stanie prawnym nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, w której pismo (dokument elektroniczny) zostanie skierowane do sądu drogą elektroniczną (np. na adres e -mail), następnie będzie drukowane i włączane do papierowych akt sądowych. Tak przetworzony dokument nie będzie już dokumentem elektronicznym, lecz "papierowym", a tych nie można podpisać elektronicznie. Wymóg podpisu tradycyjnego w tym zakresie jest zatem nie tylko pożądany, ale przede wszystkim konieczny. Jednocześnie Sąd informuje, że skarżący był wielokrotnie pouczany, że dla skuteczności pism wnoszonych drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie ich własnoręcznym podpisem. Skarżący był również pouczany przez Sąd o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwań Sądu o uzupełnienie pism procesowych poprzez ich podpisanie. Pomimo wielokrotnych pouczeń Sądu, skarżący ignorował kierowane do niego wyjaśnienia. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.