I SA/Ol 334/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności z tytułu przedsięwzięć rolno środowiskowych w pomniejszonej wysokości na 2009 rok postanawia: umorzyć postępowanie. S. Z. , reprezentowany przez pełnomocnika I. Z. ( ojciec) , wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych w pomniejszonej wysokości za 2009 rok. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Oddziału wym. wyżej Agencji, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D.U . nr 153, poz. 1270; dalej cyt. jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 25 czerwca 2010r. , pełnomocnik skarżącego cofnął skargę z uwagi na treść decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie wiąże sąd. Cofnięcie skargi sąd uznaje jednak za niedopuszczalne , jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą bezczynności. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest zatem wiążące a postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. Nadmienić nadto należy ,że postępowanie stało się bezprzedmiotowe wobec uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów orzec należało jak w sentencji postanowienia .