I SA/Ol 342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2017r. sygn. akt I SA/Ol 342/17 wydane w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 19 września 2017r. odrzucił skargę A. B. (dalej strona, skarżący) na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017r. sygn. akt I GZ 221/17 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe orzeczenie. Następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 16 listopada 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie utrzymał w mocy postanowienie z dnia 26 października 2017r., którym referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych oraz odmówił ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd doręczając postanowienie z dnia 16 listopada 2017r. pouczył, że nie przysługuje na nie środek zaskarżenia. Na obecnym etapie postępowania skarżący złożył pismo zatytułowane "sprzeciw". W jego treści podał, że zaskarża ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2017r. w całości. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu i zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Określił ponadto w ostatnim zdaniu pisma, że składa zażalenie, które ocenił jako w pełni zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący składa w istocie zażalenie na opisane wyżej postanowienie tut. Sądu z dnia 16 listopada 2017r.. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia, oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2017r. sygn. akt II OZ 1367/17 niepublikowane). Na tle powyższego tut. Sąd stwierdza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2017r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.