I SA/Ol 345/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Ol 345/18 Uzasadnienie Z (dalej jako strona, skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., którym Kolegium uchyliło postanowienie z dnia "[...]". wydane przez Prezydenta w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa na czynność dokonaną przez Prezydenta w postaci odmowy udzielenia w 2017r. dotacji szkołom prowadzonym przez Z i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest instytucją postępowania administracyjnego – nie jest środkiem zaskarżenia, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Podmiotem uprawnionym do badania czy warunek ten został spełniony jest wyłącznie sąd administracyjny. Pokreślono, że do czynności podejmowanych w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawach dotyczących dotacji nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego (gdyż nie jest to sprawa administracyjna), w tym przepisy dotyczące przywrócenia terminu z art. 58 § 1 k.p.a. Kolegium uznało, że brak było podstaw do wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i dlatego uchyliło postanowieni organu pierwszej instancji, a postepowanie jako bezprzedmiotowe umorzono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie z uwagi na brak możliwości zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej, co wynika z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2009r. o finansach publicznych; 2. Naruszenie art. 138 p 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postepowania organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ prawidłowo stosując art. 138 § 1 pkt 2 winien uchylić zaskarżone postanowienie i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, albowiem termin przewidziany w art. 52 § 3 p.p.sa ma charakter terminu procesowego, który może zostać przywrócony, co oznacza, iż nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 105 § 1 k.p.a skutkujące umorzeniem postępowania organu pierwszej instancji; 3. Naruszenie art. 107§ 1 pkt 8 k.p.a. w związku z at. 144 k.pa w związku z brakiem pod zaskarżonym postanowieniem podpisów członków składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego; 4. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art.144 k.p.a. poprzez niewskazanie w sentencji postanowienia podstawy prawnej na której oparto rozstrzygnięcie; 5. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego; 6. Naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez uznanie iż do czynności podejmowanych w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawach dotyczących dotacji nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego w zakresie przywrócenia terminów; 7. Naruszenie art. 32 ust.1 , art. 78 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art.52 § 3 p.p.s.a. poprzez ograniczenie skarżącej prawa do sądu i naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, a to z uwagi na uznanie, że strona, której nie przysługuje środek odwoławczy w postaci odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, których terminy do złożenia są terminami procesowymi, a jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma być w gorszej sytuacji prawnej poprzez pozbawienie możliwości sądowej kontroli wskutek przyjęcia, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa określone w art. 52 § 3 p.p.s.a nie jest środkiem zaskarżenia, a w konsekwencji brak jest możliwości przywrócenia terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić jednakże z innych względów niż wskazane w jej uzasadnieniu. Podkreślić należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy istota sporu sprowadza się do możliwości zaskarżenia czynności prezydenta o odmowie udzielenia stronie dotacji na rok 2017. Z taką skargą strona wystąpiła i postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił tę skargę. Sąd w uzasadnieniu odrzucenia skargi wskazał, że odmowa udzielenia dotacji ( o którą ubiega się strona) nastąpiła pismem datowanym na dzień 27 grudnia 2016r. Spółka po zapoznaniu się z uzasadnieniem postanowienia Sądu wystąpiła do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa na czynność z zakresu administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wniosek ten spółka złożyła razem z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa do organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że właśnie ten wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania organu do naruszenia prawa jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia "[...]" na podstawie art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 1 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa na czynność dokonaną przez Prezydenta (...) z dnia "[...]" Zgodnie z treścią art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017r. poz. 1369) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą z dnia 7 kwietnia 2017r. ( Dz. U. z 2017r. poz. 935) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia , w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w myśl przepisów art. 52 § 3 i § 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z powyższego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest środkiem zaskarżenia, ale jest formalnym wymogiem do wniesienia skargi. Jest to wymóg formalny od którego uzależnione jest skuteczne wniesienie skargi do sądu i jako taki podlega ocenie dokonywanej wyłącznie przez sąd administracyjny. W konsekwencji powyższego uznać należało, że organy nieprawidłowo dokonały oceny powyższego wniosku, gdyż nie leżało to w zakresie ich kompetencji. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia na czynność nie powinien być procedowany przed organami, ale przedstawiony (po uzupełnieniu) sądowi do rozpoznania wraz ze skargą. Jak wynika z postępowania przed organami nie była bowiem procedowana skarga na czynność Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Przedstawiony w sprawie wyrok dotyczył skargi na czynność Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Dlatego za nieprawidłowe Sąd uznał rozstrzygnięcia organów obu instancji. Dodatkowo wskazać należy, że organ II instancji umarzając postępowanie organu I instancji uniemożliwiłby procedowanie i rozpoznanie złożonych przez stronę wniosków przez uprawniony Sąd zamykając tym samym stronie drogę do dochodzenia swoich roszczeń przed sądem. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).