I SA/Ol 353/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Zarządu Województwa "[...]" z dnia "[...]", Nr "[....]" w przedmiocie: zwrotu środków na realizację projektu postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 – sentencja postanowienia W skardze z dnia 21 kwietnia 2017r. skarżąca M. B., reprezentowana przez radcę prawnego J. S., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, iż w przypadku egzekucji straci zdolność swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Podniosła, iż w wyniku wadliwie przeprowadzonej kontroli i jej błędnych ustaleń zobowiązana jest do zapłaty kwoty wskazanej w decyzji 189.600 zł wraz z odsetkami. Wskazała, iż w projekcie nie wypłacono jej pełnego dofinansowania, a egzekucja ww. kwoty może spowodować konieczność sprzedaży elementów majątku strony i poważnie zachwiać jej płynnością finansową. Podniosła, iż nie dysponuje "wolną gotówką", aby wpłacić jednorazowo ww. kwotę. Zdaniem skarżącej jeżeli egzekucja zostanie przeprowadzona poniesie ona niepowetowaną szkodę, której skutki będą nieodwracalne, w przypadku uwzględnienia skargi. Nie zdoła bowiem odbudować swojego przedsiębiorstwa i odzyskać straconych klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia) jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (publ. CBOIS), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Wnioskodawczyni w żaden sposób nie uprawdopodobniła złożonego wniosku, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń, że zwrot środków może prowadzić do utraty swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności nie wykazano w jakikolwiek sposób, jaka jest obecnie rzeczywista kondycja finansowa prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Tym samym nie sposób ocenić, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie podała jakiego rzędu dochody uzyskuje i w jakiej częstotliwości. Nie przedstawiła też żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na weryfikację jej aktualnej kondycji finansowej, co umożliwiłoby ocenę możliwości płatniczych (np. poprzez złożenie kopii zeznania podatkowego, kopii informacji o wysokości dochodu). Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy powoływanie się przez skarżącą, na możliwość zachwiania jej płynności finansowej. Równie lakoniczne są twierdzenia skarżącej, że egzekucja może doprowadzić do sprzedaży elementów jej majątku, przy czym nie podała jakim majątkiem dysponuje (np. poprzez podanie wykazu środków trwałych, wykazu nieruchomości i ruchomości, ewentualnego zabezpieczenia posiadanego majątku). W tej sytuacji Sąd nie ma możliwości porównania wysokości kwoty podlegającej zwrotowi z majątkiem skarżącej. Skarżąca nie wyjaśniła ponadto czy ciążą na niej inne zobowiązania, czy posiada zadłużenie, czy je reguluje lub ma z tego tytułu zaległości. Niepoparte w żaden sposób pozostały twierdzenia, że poniesiona szkoda spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w konsekwencji których nie zdoła odbudować swego przedsiębiorstwa oraz odzyskać utraconych klientów. Wskazać należy, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie są wystarczające same twierdzenia strony, czy też wysokość środków pieniężnych podlegających zwrotowi. Spełnienie przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga stwierdzenia prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Tymczasem skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie przedłożyła dowodów potwierdzających rzeczywiste zagrożenie dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Zauważenia wymaga, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zwrot środków na realizację projektu, więc nawet w przypadku wyegzekwowania spornych środków przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie skarżącej zwrócona. Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.