I SA/Ol 356/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Sędzia WSA - Wiesława Pierechod (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]"r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na zaległości z tytułu podatku obrotowego za 1993r. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że wnioskiem z dnia 24 lutego 2004r. Z. S. wniósł o wydanie decyzji stwierdzającej przedawnienie zobowiązania podatkowego za rok 1993 w dniu 30 czerwca 1999r. Zdaniem wnioskodawcy przedawnienie zaległości podatkowej nastąpiło z upływem pięcioletniego okresu od dnia dokonania pierwszych czynności egzekucyjnych tj. zajęcia ruchomości i konta bankowego w dniu 29 czerwca 1994r. Pismami z dnia 25 i 26 marca 2004r. Z. S. wyjaśnił, że żąda udzielenia odpowiedzi o terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku obrotowym za 1993r. i postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygając niniejszy wniosek organy podatkowe powołały się na dyspozycję art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując że postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Kierując się treścią ww. przepisu oraz normą art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych organy podatkowe ustaliły, ze pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku obrotowego za 1993r. rozpoczął się w dniu 01.01.1995r.. Wskazano również, że ostateczny dopuszczalny dzień kończący termin przedawnienia wynikający z ustawy o zobowiązaniach podatkowych przypada na dzień 31 grudnia 2004r. Rozstrzygając kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie organy podatkowe uwzględniły okresy przerwania biegu terminu przedawnienia zarówno na skutek wszczęcia egzekucji jak i decyzji podatkowych. Z ustaleń organów podatkowych wynika bowiem, że w dniu 17 października 1996r. wystawiono tytuły wykonawcze na zobowiązanie w podatku obrotowym za 1993r. na podstawie decyzji z dnia 11.06.1996r. określającej jego wysokość w kwocie 62.426,10 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano czynności egzekucyjnych tj. zajęcia ruchomości w dniu 25.10.1996r., zaś w dniu 14 lutego 1997r. wydano decyzję o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej. Powyższe działania jak wyjaśniły to organy podatkowe skutkowały wydłużeniem okresu, w którym możliwa była egzekucja o kolejne pięć lat od dnia 31.12.1997r. tj. od dnia terminu płatności ostatniej nie wpłaconej raty zaległości podatkowej. Następnie, jak podniosły to organy podatkowe, bieg terminu do przedawnienia zobowiązania uległ zawieszeniu w związku z wydaniem decyzji z dnia 19 marca 1998r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej na okres 8 miesięcy i 23 dni. Mając na uwadze powyższe okoliczności organy podatkowe ustosunkowując się do wniosku podatnika stwierdziły, że przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku obrotowym za 1993r. nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2003r. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dokonano wpisu hipoteki przymusowej w dniu 30 czerwca 2003r. Przywołując normę art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa wyjaśniono, że zaległości podatkowe zabezpieczone hipoteka nie ulegają przedawnieniu, jednakże zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. W skardze na powyższe postanowienie Z. S. wniósł o jego uchylenie. Zarzuca organom rozstrzygającym przedmiotowy wniosek naruszenie art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa oraz nie zastosowanie się do orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi powtarza argumentację z zażalenia złożonego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r. Opisuje ponadto przebieg postępowania egzekucyjnego oraz postępowania w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skarżącego powielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku obrotowego za 1993r. i w związku z tym zaistnienie przesłanki określonej w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skutkującej obowiązkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygając spór Sąd podziela stanowisko organów podatkowych w kwestii braku podstaw prawnych do stwierdzenia przedawnienia zobowiązania podatkowego za 1993r. Gdyby bowiem nie wystąpiły żadne zdarzenia skutkujące przerwą biegu terminu przedawnienia zobowiązanie to wygasłoby na skutek przedawnienia z dniem 31 grudnia 1998r. Na mocy decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia 14 lutego 1997r. rozłożono zaległość w podatku obrotowym za 1993r. na 11 rat, począwszy od 3 marca 1997r. kończąc na 31 grudnia 1997r. Należy podkreślić, że faktowi temu skarżący nie zaprzeczył. Zatem zasadnie kierując się treścią art. 30 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych organ odwoławczy uznał, że w takim przypadku przedawnienie rozpoczęło swój bieg na nowo od terminu płatności ostatniej nie wpłaconej raty tj. od dnia 31 grudnia 1997r. Zobowiązanie uległoby więc przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2002r. tj. z upływem kolejnego pięcioletniego okresu. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 19.03.1998r. Urząd Skarbowy w B. po raz kolejny rozłożył na raty podatek obrotowy za 1993r. co skutkowało zwieszeniem biegu terminu przedawnienia od dnia 19 marca 1998r. - stosownie do art.70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem termin przedawnienia "przesunął się" o 8 miesięcy i 23 dni, z 31 grudnia 2002r. do 23 września 2003r. Nie budzi wątpliwości okoliczność dokonania wpisu do księgi wieczystej urządzonej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego hipoteki przymusowej przez Sąd Rejonowy w dniu 30 czerwca 2003r. na wniosek organu pierwszej instancji "[...]". Powyższe skutkuje możliwością prowadzenia postępowania egzekucyjnego z przedmiotu zabezpieczonego hipoteką nawet po upływie terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone hipoteką. Skoro zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowe zobowiązanie uległo przedawnieniu, zasadnie w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.