I SA/Ol 358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia L.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Do skargi dołączył kopię zaskarżonego postanowienia oraz pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2015 r., zatytułowanego "Uwagi i zastrzeżenia". Skarga została wniesiona do Sądu w dniu 22 maja 2015 r. z pominięciem trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". W związku z tym skargę przesłano Dyrektorowi Izby Skarbowej przy piśmie z dnia 25 maja 2015 r., celem nadania jej właściwego biegu. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 26 maja 2015 r., po czym została przekazana Sądowi w dniu 19 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w terminie wniesienia skargi nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za niezasadny wniesiony przez skarżącego zarzut w postępowaniu egzekucyjnym dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia strony z dnia 22 maja 2015 r., postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji zatem gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak zaś wynika z przekazanych do kontroli Sądu akt administracyjnych, od niniejszego rozstrzygnięcia organu I instancji strona wniosła również zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który to organ postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W świetle powołanych wyżej przepisów p.p.s.a., stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego jedynie w przypadku niezadowolenia z rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli sądowej nie oznacza bowiem prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bądź w sprawowaniu nadzoru w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami z zakresu administracji. Oznacza to, że skarga strony na postanowienie organu I instancji nie może zostać rozpoznana merytorycznie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, co wynika z powołanych wyżej regulacji, jest bowiem wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia. Skargę można wnieść tylko od ostatecznego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie administracyjnej, a nie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.