I SA/Ol 36/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2001 r., postanawia: odrzucić skargę. I SA/Ol 36/07 UZASADNIENIE Działający jako pełnomocnik skarżącego doradca podatkowy wniósł skargę na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze zawarte zostały wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zwolnienie z kosztów postępowania. Pismem z dnia 5 lutego 2007r. , pełnomocnik wezwany został ,pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, poprzez: 1/ dołączenie pełnomocnictwa procesowego ; 2/ podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi pod wskazany przez niego adres w dniu 6 lutego 2007r. Siedmiodniowy termin upłynął więc w dniu 13 lutego 2007r. Wskazane w wezwaniu braki nie zostały jednak usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje: W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, należy zgodnie z art. 215§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako :p.p.s.a.) podać wartość przedmiotu zaskarżenia w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia w takim piśmie stanowi brak formalny ( vide:B.Dauter i in. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"., Wyd.Zakamycze 2006, s.502, t.3 ). Rozpoznawana sprawa niewątpliwie należy do kategorii spraw, o których mówi cyt. art. 215 §1 p.p.s.a. Obowiązkiem pełnomocnika strony było zatem podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tym bardziej ,że skarga kwestionuje tylko częściowo wysokość zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. Skoro więc, mimo wezwania i upływu terminu ,brak skargi w tym zakresie nie został uzupełniony, skarga podlega odrzuceniu i nie może wywrzeć przewidzianego prawem skutku ( op.cit. , s.502 , t.3 ). W ocenie sądu od obowiązku podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie zwalnia wniesienie w skardze o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Taki wniosek może być rozpatrywany tylko w przypadku, gdy wniesiona skarga spełnia wszystkie przewidziane prawem wymogi co do terminu wniesienia i warunków formalnych. Skarga nie odpowiadająca tym wymogom nie może skutecznie wszcząć postępowania sądowego. W konsekwencji także zawarte w niej wnioski, np. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji czy przyznania prawa pomocy, nie mogą być rozpatrywane. Nadmienić przy tym należy ,iż zdaniem sądu, niezależnie od wniesienia o zwolnienie od opłat sądowych, istnieje potrzeba określenia w sprawie wysokości wpisu. Wysokość ta może bowiem mieć znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy, stanowiąc podstawę do oceny, czy skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe i w jakim ewentualnie zakresie spełnione są przesłanki przyznania prawa pomocy. Do określenia wysokości wpisu sądowego konieczne jest zaś podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. wskazanie wysokości kwoty zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją a kwestionowanego w skardze. Ponieważ pełnomocnik skarżącego nie zastosował się do wezwania sądu i wskazanego braku nie uzupełnił, skarga jako zawierająca brak, który uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. Przesłanką odrzucenia skargi w niniejszej sprawie nie jest natomiast naruszenie przez pełnomocnika obowiązku dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, o czym stanowi art. 37 § 1 p.p.s.a. Uchybienie to nie stanowi bowiem przeszkody, która uniemożliwiałaby nadanie biegu skardze. W aktach postępowania podatkowego znajduje się pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu , który wniósł skargę. Pełnomocnictwo to upoważnia do prowadzenia sprawy dotyczącej zaskarżonej decyzji także przed sądami administracyjnymi. Nie można zatem uznać ,iż skargę wniosła osoba nieuprawniona. Zauważyć jednak należy, że postępowanie sądowe w przedmiocie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie jest dalszym ciągiem postępowania administracyjnego. Stąd m.in. wynika przewidziany w art.37§1 p.p.s.a. obowiązek dołączenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, również w sytuacji, gdy pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym (vide: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2005r., sygn. akt FSK 1551/04, cyt. w op.cit. , str.99, t.1 ). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia .