I SA/Ol 361/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr) Sędziowie WSA Tadeusz Piskozub Asesor Renata Kantecka Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2005 rok oddala skargę Decyzją z dnia 8 lipca 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Wójta Gminy W. Nr "[...]" z dnia 15 lutego 2005r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego były następujące ustalenia i wnioski: Wójt Gminy W. wskazaną decyzją ustalił J. O. podatek od nieruchomości za 2005r. w kwocie 2.431,30 zł za budynki mieszkalne o powierzchni 125 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą – 40 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą – 750 m2, grunty pozostałe – 4050 m2 oraz budowle o wartości 20.249 zł. W odwołaniu od decyzji Wójta podatnik podniósł, iż nie był informowany o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, iż taka zmiana może nastąpić w oparciu o odpowiednie dokumenty. Podał, iż jest rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne. Zarzucił, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika, dlaczego wysokość podatku wzrosła w porównaniu do roku poprzedniego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.), wskazało, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach fizycznych, które są właścicielami nieruchomości. Natomiast z art. 6 ust. 7 wynika, że podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Dyspozycja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ podatkowy ma obowiązek ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na dany rok podatkowy w każdym przypadku wystąpienia stanu faktycznego przewidzianego w normie podatkowoprawnej przewidującej istnienie obowiązku podatkowego. Skoro stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie, to wymiar podatku został przez organ I instancji ustalony prawidłowo, z zastosowaniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały Rady Gminy "[...]" z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Do ustalenia zobowiązania pieniężnego wzięto pod uwagę z jednej strony dane z informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2005r. (dotyczące powierzchni gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) a z drugiej strony dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane z ewidencji zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. nr 100, poz. 1086, ze zm.) stanowiącą podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Z kolei § 68 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001, nr 38, poz. 454) określa, które grunty można uznać za użytki rolne. Posiadanie gruntów wymienionych w § 68 ust. 1 rozporządzenia przesądza, iż grunty te powinny zostać opodatkowane podatkiem rolnym. W pozostałych przypadkach właściwym podatkiem jest podatek od nieruchomości bądź leśny. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż podatnik jest właścicielem działki o powierzchni 4800 m2, która w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona symbolem "Ba" (tereny przemysłowe). Tak sklasyfikowane grunty nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym, gdyż nie zaliczają się do użytków rolnych w rozumieniu powołanego wyżej § 68 ust.1 rozporządzenia. Stąd też organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości za posiadane grunty o powierzchni 4050 m2 z zastosowaniem stawki jak za grunty pozostałe, tj. 0,21 zł za m2, za pozostałe zaś 750 m2 jak za grunty związane z działalnością gospodarczą, gdyż taką powierzchnię gruntów wskazał podatnik w informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2005r. Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów odwołania stwierdził, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym jest mowa w art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta), gdyż organ podatkowy nie ma uprawnień do ich zmiany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że prawidłowe jest uzasadnienie decyzji, ponieważ organ I instancji powołał uchwałę rady gminy, z której wynikają stawki podatku oraz wskazał ich wysokość. Nie miał natomiast obowiązku wskazania, dlaczego ustalona wysokość podatku różni się od wysokości z poprzednich lat. Wyjaśniło, iż różnica ta wynikła z podwyższenia wszystkich stawek za grunty i budynki w wyżej wymienionej uchwale rady gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. O. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w całości. Zdaniem skarżącego zmiana w ewidencji gruntów dotycząca działki Nr 369/3 dokonana została na podstawie sfałszowanej dokumentacji i niezgodnych z prawem działań Wójta Gminy W. W jego ocenie Wójt jako organ podatkowy, nie jest podmiotem uprawnionym do wnioskowania o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Tymczasem zaś zlecił on i opłacił powyższe zmiany, posługując się zaświadczeniem, w którym poświadczył nieprawdę, że działka nr 369/3 w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest i wykorzystywana na cele zabudowy mieszkaniowej. Wniósł o zobowiązanie przez Sąd Urzędu Gminy do dostarczenia na rozprawę części opisowej i graficznej planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do 31.12.2003r. jak też na dzień 30.12.2002r. w celu określenia daty potwierdzenia nieprawdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 5 grudnia 2005r. skarżący wniósł do Sądu pismo procesowe, którym uzupełnił skargę zarzucając ponadto nieprzestrzeganie procedury podatkowej przejawiające się w naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów. Podniósł mianowicie, iż w odpowiedzi na skargę SKO powołując się na art. 194 Ordynacji podatkowej stwierdziło, że jedynym dokumentem w sprawie jest ewidencja gruntów, pominęło natomiast część opisową i graficzną planu zagospodarowania przestrzennego nie nadając jej rangi dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne – (Dz.U. nr 30, poz. 163) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy stwierdzić zgadzając się w zupełności z organem II instancji, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym, dlatego też dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Natomiast Uchwała Rady Gminy określająca stawki podatku od nieruchomości jest aktem prawa miejscowego stanowionego przez organ samorządowy. Wydając decyzję indywidualną na podstawie przepisów takiej uchwały organ podatkowy jest związany jej postanowieniami. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9, poz. 31 z późn. zm.) wprowadza ogólną zasadę powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w wyniku okoliczności, z którymi prawo łączy jego powstanie, np. kupna nieruchomości lub nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntu. W podatku od nieruchomości, w tym również od istniejących budynków, obowiązek podatkowy powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiły przesłanki uzasadniające płacenie tego podatku. Nierozerwalnie z powstaniem obowiązku podatkowego łączy się ustalenie w ramach postępowania wymiarowego wysokości podatku od nieruchomości konstytutywną decyzję podatkową – art. 6 ust. 7 ww ustawy. Zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje w sposób opisany w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W ten właśnie sposób i na podstawie wyżej powołanego przepisu Wójt Gminy W. ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2005r. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż skarżący jest właścicielem działki o powierzchni 4800 m2, która w ewidencji gruntów i budynków została oznaczona symbolem "Ba" (tereny przemysłowe). Tak sklasyfikowane grunty nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym, gdyż nie zaliczają się do użytków rolnych na podstawie § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001, nr 38, poz. 454). Stąd też organ podatkowy właściwie ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za posiadane grunty o powierzchni 4050 m2 z zastosowaniem stawki jak za grunty pozostałe, tj. 0,21 zł za m2, za pozostałe zaś 750 m2 jak za grunty związane z działalnością gospodarczą, gdyż taką powierzchnię gruntów wskazał podatnik w informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2005r. Odnosząc się do zarzutów i żądań skargi wyjaśnić należy, iż dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego mogą być obalone: przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, jest niezgodne z prawdą. Taką też moc dowodową mają dokumenty urzędowe w postępowaniu podatkowym. Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i domniemanie zgodności z prawdą. Organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji dokument urzędowy w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków mógłby być podważony w zakresie wynikających z ewidencji danych co do klasyfikacji gruntów tylko poprzez wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego przed właściwym organem, tj. starostą o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Dopóki nie zostanie wydana stosowna decyzja przez Starostę, bezskuteczne będą w postępowaniu podatkowym zarzuty o sfałszowaniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie z urzędu dowodu z zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. na okoliczność sfałszowania danych w ewidencji z uwagi na to, że powyższa kwestia powinna być rozstrzygnięta właśnie w odrębnym postępowaniu. Stosownie zaś do art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku jest sprawa wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2005. Oceny zaskarżonej decyzji Sąd dokonuje na dzień jej wydania. Zarzut oparcia decyzji na dokumencie sfałszowanym, podniesiony na etapie skargi nie mógł doprowadzić do uchylenia decyzji, albowiem dla uznania, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art.240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, niezbędne jest stwierdzenie faktu sfałszowania dokumentu prawomocnym orzeczeniem. W tym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.