I SA/Ol 361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013r. sprawy ze skargi I. R., Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz.267 ze zm.) oraz art.18, art. 34 § 1 i 4 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2012r. poz.1015 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a." po rozpoznaniu zażalenia I. R. i Z. R., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z przedstawionych akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanych- małżeństwa I. i Z. R. na podstawie własnych tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 13.01.2013r. nr "[...]" oraz "[...]", obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009, 2010 oraz 2011r. Wskazane tytuły wykonawcze zostały wystawione w oparciu o korekty deklaracji podatkowych, złożone w dniu 14 grudnia 2012r. przez zobowiązanych, którzy uprzednio rozliczyli się wspólnie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od osiągniętych dochodów składając zeznania podatkowe PIT-37. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako wierzyciel, w dniu 18.12.2012r. skierował do zobowiązanych upomnienie, przypominające o dobrowolnym uregulowaniu zaległości podatkowych. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu 11.02.2013r. w wyniku doręczenie zobowiązanym odpisów tytułów wykonawczych oraz doręczenia w dniu 12.02.2013r. zawiadomienia z dnia 6.02.2013r. nr "[...]" o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w banku A. prowadzonego na rzecz I. R. oraz nr "[...]" o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w banku B. prowadzonego na rzecz Z. R.. W dniu 12.02.2013r. zobowiązani skierowali do Urzędu Skarbowego pismo zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne", w którym zażądali natychmiastowego przywrócenia poprzedniego stanu kont. Zarzucili pracownikom Urzędu Skarbowego przekroczenie uprawnień. Egzekucja została wszczęta przedwcześnie, w trakcie wyjaśniania z pracownikami Urzędu prawidłowości wyliczeń dotyczących osiągniętych dochodów, wskazanych w korektach zeznań oraz w trakcie postępowania wszczętego wnioskiem o umorzenie zaległości. Zobowiązany Z. R. wniósł ponadto o wyegzekwowanie należności od jego byłego pracodawcy (T.S. - Zakład C.). Do dnia sporządzenia pisma nie otrzymał od pracodawcy rozliczenia za przepracowany u niego okres (PIT-11). Tym samym wyliczenia przedstawione we wniesionych korektach deklaracji nie są wiarygodne, bowiem dokonane były z pamięci tj. bez oparcia w dokumentacji. Pismem z dnia 14.02.2013r. organ egzekucyjny zwrócił się do zobowiązanych o sprecyzowanie pisma w terminie 7 dni, informując, że w przypadku niedokonania tej czynności podanie zostanie potraktowane jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Odpowiadając na pismo, zobowiązany Z. R. podtrzymał skargę w całości. Ponadto stwierdził, że kolejnym nadużyciem organu jest doprowadzenie do sytuacji, w której bank A. zażądał natychmiastowej spłaty kredytów (w związku z zajęciem rachunku bankowego). Organ egzekucyjny uznał, że zobowiązani wnieśli zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia "[...]" uznał je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że pismo zobowiązanych zatytułowane jako skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w istocie zawiera zarzut braku zasadności oraz wymagalności egzekwowanych zobowiązań, co wyczerpuje przesłanki wskazane w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Dalej stwierdził, że tytuły wykonawcze wystawione zostały w oparciu o korekty zeznań podatkowych. W odniesieniu do doręczonych w dniu 31.12.2012r. upomnień z dnia 18.12.2012r. zobowiązani złożyli wniosek o umorzenie należności podatkowych, który to wniosek w ocenie organu nie stanowi podstawy do zaniechania działań zmierzających do przymusowego dochodzenia należności. Egzekwowane zobowiązania są zasadne i wymagalne, a zatem zarzuty są nieuzasadnione. Pismem z dnia 12.03.2013r. zobowiązani wnieśli zażalenie na doręczone im w dniu 11.03.2013r. postanowienie organu egzekucyjnego. W treści zażalenia zobowiązany Z. R. wskazał na obowiązki ciążące na pracodawcach, odnoszące się do rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych – zatrudnianych pracowników, a także przesyłania im rozliczenia PIT-11. W opinii zobowiązanego obciążenie go obowiązkami byłego pracodawcy w powyższym zakresie, a także skutkami niedopełnienia powyższych czynności należy uznać za przejaw nieznajomości prawa u pracowników Urzędu Skarbowego, w czym dopatruje się również celowego działania na jego szkodę. Wskazał, iż z powodu działań urzędników, jego żona musi spłacić w całości kredyt. Wniósł o dokładne przyjrzenie się pracy organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrując zażalenie wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jeżeli jednak wierzyciel dochodzonych należności jest jednocześnie organem egzekucyjnym, nie jest wymagane wydanie odrębnego postanowienia przez naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego podlegało uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny kwalifikując skargę zobowiązanych jako zarzuty braku zasadności i wymagalności dochodzonego obowiązku, mające swoją podstawę w przepisach art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w treści uzasadnienia postanowienia nie dokonał oceny tych zarzutów. Także niezasadnie organ ten przytoczył treść art. 29 § 1 u.p.e.a. stanowiącego, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Powołany przepis reguluje obowiązki organu egzekucyjnego po otrzymaniu tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, dotyczące badania dopuszczalności egzekwowania nałożonego obowiązku, a także dokonania oceny poprawności formalnej wniosku o przeprowadzenie egzekucji oraz tytułu wykonawczego, będącego podstawą prowadzenia egzekucji. Konsekwencją stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej bądź też istnienia braków formalnych jest zwrot tytułu wykonawczego. Przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, tj. już po wszczęciu egzekucji. Uwzględnienie zastrzeżeń zobowiązanych nie skutkowałoby bowiem odmową wszczęcia egzekucji i zwrotem tytułu wykonawczego na podstawie art. 29 § 2 u.p.e.a., lecz umorzeniem wszczętego postępowania egzekucyjnego albo zastosowaniem mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Oparcie się na uregulowaniach art. 29 u.p.e.a. i wskazywanie na ich podstawie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązków objętych tytułami wykonawczymi było nieprawidłowe. Ponadto organ egzekucyjny, po przedstawieniu stanu faktycznego, uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia ograniczył do lakonicznego sformułowania, że "egzekwowane zobowiązania są zasadne i wymagalne", co nie jest wystarczające. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Naczelnik urzędu Skarbowego w treści uzasadnienia postanowienia powinien przedstawić powody, na podstawie których uznał wniesione zarzuty za niezasadne w odniesieniu do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Brak precyzyjnego uzasadnienia stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, uniemożliwia też ocenę motywów rozstrzygnięcia i zajęcie stanowiska przez organ odwoławczy w kontekście argumentacji zażalenia. Organ egzekucyjny nie wskazał, która z okoliczności przewidzianych w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. była przedmiotem badania w toku prowadzonego postępowania. Ponadto, oceniając zasadność złożonych zarzutów nie przeanalizował zgłoszonych zastrzeżeń w odniesieniu do całego katalogu art. 33 u.p.e.a., ograniczając się jedynie do punktów 1 i 2 powołanego przepisu, w tym – wyłącznie do kwestionowania wymagalności dochodzonych należności. W sprawie istotne jest prawidłowe określenie przez organ egzekucyjny, które z okoliczności przewidzianych w tym przepisie są faktycznie podnoszone przez zobowiązanych. Organ, kierując pismo do zobowiązanych o sprecyzowanie zarzutów powinien w sposób jasny i zrozumiały dla strony, której znajomość prawa może nie być biegła, wskazać, w jakich kwestiach strona ma się wypowiedzieć. Skoro zobowiązany wyraźnie i jednoznacznie nie wskazuje, która z okoliczności przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. stanowi zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne, to organ egzekucyjny winien dokonać analizy, w odniesieniu do wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny, podając w piśmie z dnia 14.02.2013r., w którym wzywał zobowiązanych do sprecyzowania zakresu żądań zawartych w piśmie z dnia 12.02.2013r., informacje o poszczególnych przepisach u.p.e.a. pominął wskazanie katalogu przesłanek, mogących stanowić podstawę zarzutów (art. 33 u.p.e.a.). Tym samym uniemożliwił zobowiązanym sprecyzowanie pisma w zakresie określenia podstaw wniesionych zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że naruszenia prawa i zakres koniecznych ustaleń obligował do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Zalecił organowi dokonanie precyzyjnego określenia zakresu żądań zobowiązanych, konkretnych podstaw prawnych wniesionych zarzutów, co pozwoli na ich właściwą kwalifikację. Organ powinien kompleksowo odnieść się do wszystkich podniesionych zastrzeżeń w nawiązaniu do materiału dowodowego w sprawie. Dokonane ustalenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 34 u.p.e.a. powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia podjętego postanowienia. Organ egzekucyjny powinien w sposób należyty i wyczerpujący wyjaśnić zobowiązanym motywy rozstrzygnięcia, które powinny być wyraźnie wskazane w uzasadnieniu faktycznym i prawnym postanowienia, ze wskazaniem właściwych przepisów mających zastosowanie w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zatytułowanej "zaskarżenie decyzji oznakowanej "[...]"" I. i Z. Rakowscy nie podnieśli żadnych zarzutów przeciwko postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej o wymienionym numerze. Wręcz przeciwnie, wyrazili satysfakcję ze staranności, z jaką organ dokonał analizy akt sprawy oraz podjętego rozstrzygnięcia. Podnieśli, że problem dotyczy urzędników Urzędu Skarbowego, którzy stosują wobec skarżących metody prześladowcze, co spowodowało, że bank A. zażądał natychmiastowej spłaty kredytu zaciągniętego przez skarżącą. Działania Urzędu polegające na wysyłaniu pism do obecnego pracodawcy skarżącego spowodowały, że kierownictwo zakładu pracy nie chce przedłużyć z nim umowy zlecenia ani zawrzeć umowy o pracę, mimo wcześniejszych obietnic. Skarżący podejrzewa, że na działania Naczelnika Urzędu Skarbowego miały wpływ osoby trzecie, a dowodem tego jest uzasadnienie zaskarżonego aktu. Jeżeli ktoś popełnia tyle błędów, to nie jest to brak kompetencji a celowe działanie na niekorzyść skarżących. W ocenie skarżących, złożona przez nich skarga za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej spowoduje, że organ również te problemy dogłębnie zbada, co spowoduje, że sytuacja, jaka zaistniała w sprawie, już się nie powtórzy. Skarżący uważają, że powinien się zająć zagadnieniem Sąd Administracyjny, wyciągnąć konsekwencje i nakazać U.S. zastosowanie się do uzasadnienia Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł jej oddalenie, podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do treści skargi, w której nie sformułowano pod adresem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, (którego oznaczenie i numer podano, jako aktu będącego przedmiotem zaskarżenia) żadnych zarzutów, Sąd w pierwszym rzędzie wyjaśnia, że nie ma kompetencji do takiego działania, jakiego skarżący oczekują. Nie może bezpośrednio nakazać organowi I instancji określonego działania lub zaniechania. Sąd dokonuje bowiem kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w sposób określony przepisami ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., tj. poprzez ocenę aktu stosowania prawa: decyzji, postanowienia, innej czynności, w której właściwy organ w ramach przyznanych mu kompetencji orzekł o prawach lub obowiązkach obywatela (strony postępowania administracyjnego). Przy czym zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają tylko ostateczne decyzje czy postanowienia. Istotą bowiem każdej procedury w demokratycznym państwie prawnym jest dwuinstancyjność postępowania, co oznacza, że każda sprawa rozstrzygana przez organ I instancji podlega badaniu przez organ odwoławczy (oczywiście wtedy, gdy strona skorzysta z przysługującego jej środka odwoławczego). Zgodnie też z odpowiednimi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego wszelkie skargi i wnioski składane do organów nadzoru podlegają badaniu i ocenie w ramach przewidzianej procedury, jeżeli dotyczą konkretnych czynności podjętych przez organ administracji w konkretnie wszczętym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie, na skutek złożonej skargi do WSA, ocenie podlega kasacyjne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, którym uchylono niekorzystne dla skarżących postanowienie organu egzekucyjnego wydane w prowadzonym wobec ich majątku postępowaniu egzekucyjnym. Jak sami skarżący przyznają, postanowieniu temu nie można zarzucić naruszenia prawa. Jedynym natomiast instrumentem, którym dysponuje sąd administracyjny w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia, byłaby możliwość jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności, gdyby dokonana przez Sąd kontrola na podstawie akt i w granicach sprawy doprowadziła do wniosku, że to konkretne, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Oczywiście Sąd mógłby uchylić także postanowienie organu I instancji, uznając jego wadliwość. Miałoby to jednak miejsce tylko w sytuacji, gdyby organ odwoławczy utrzymał je w mocy. Skoro organ ten uchylił postanowienie organu egzekucyjnego to znaczy, że właściwie zinterpretował i zastosował odpowiednie przepisy mające zastosowanie w sprawie, a tym samym właściwie wypełnił swoją rolę organu odwoławczego (i organu nadzoru). W związku z wyrażonymi przez skarżących obawami co do dalszych działań organu egzekucyjnego należy wskazać, że jest on zobowiązany zastosować się do ocen i wskazań zawartych w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej, niezależnie od potwierdzenia przez Sąd, że wydane przez ten organ postanowienie jest zgodne z prawem, podobnie, jak byłby zobowiązany podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania, w wypadku uchylenia postanowień organów obu instancji przez Sąd. Jednocześnie jednak Sąd stwierdza, że błędów popełnionych przez organ I instancji przy interpretacji i stosowaniu obowiązujących przepisów nie można utożsamiać z celowym działaniem na szkodę zobowiązanych. Zasadą jest, że kwoty podatków do zapłaty, wykazane w składanych korektach zeznań za lata minione, podlegają przymusowemu ściągnięciu w drodze egzekucji administracyjnej, jeżeli nie zostaną zapłacone w dniu złożenia skorygowanego zeznania. Trzeba wskazać, że procedura ustanowiona w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2012r. poz.1015 ze zm.), co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog zawarty został w art. 33 u.p.e.a. Mogą one być zgłoszone tylko w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązanemu przez organ egzekucyjny tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy "ostateczne" rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Niewątpliwie zatem, gdy istnieją wątpliwości co do zakresu wypowiedzi zobowiązanego (zobowiązanych) w odniesieniu do wszczętej egzekucji to, o ile zastrzeżenia zostały wniesione w odpowiednim terminie i mogą być zakwalifikowane chociażby do jednego z możliwych zarzutów, wskazanych w art. 33 u.p.e.a. to należy je traktować jak ten szczególny środek ochrony przed egzekucją. Słuszne jest także stanowisko, że z uwagi na brak precyzji zastrzeżeń zgłaszanych przez zobowiązanych, z których jednakże można wywieść zakres żądania, ocenie organu egzekucyjnego powinna podlegać prawidłowość wszczęcia i prowadzenia egzekucji w kontekście innych także możliwych zarzutów z katalogu zawartego w art. 33 u.p.e.a., niż wymienione w punktach 1 i 2, których i tak organ egzekucyjny prawidłowo nie rozważył. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że w przypadku, gdy ten sam organ jest wierzycielem i organem egzekucyjnym, to po pierwsze, nie może on, jako organ egzekucyjny powoływać się na treść art. 29 u.p.e.a., a po drugie na to, że jest związany stanowiskiem wierzyciela. Wydane w takim wypadku na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów powinno zawierać kompleksową ocenę zarzutów, także w zakresie, w którym należy to do wierzyciela, w świetle prawidłowo ustalonego, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów oraz argumentów podniesionych przez zobowiązanych, stanu faktycznego sprawy. Z akt wynika tymczasem wprost, że np. wysokość egzekwowanych obowiązków wskazana w tytułach wykonawczych jest inna niż wykazane w korygujących zeznaniach podatkowych kwoty, jako podatek do zapłaty. Oczywiście zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że sprawa wymaga szerokiego przeanalizowania materiału dowodowego i dokonania jego szczegółowej oceny z punktu widzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zatem, wobec ogólnej zasady odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 18 u.p.e.a.), zakres możliwego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego, rozpatrywany poprzez art. 138 w związku z art. 144 k.p.a. pozwalał, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., na uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy i nie stwierdzając, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Ustanowionemu w sprawie w ramach prawa pomocy radcy prawnemu - T. L. Sąd przyznał wynagrodzenie na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U nr 163 poz.1349 ze zm.) w zw. z art. 250 p.p.s.a.