I SA/Ol 361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T.L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi I. R. i Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: - przyznać radcy prawnemu T.L. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł. (sto dwadzieścia złotych) powiększone o należny podatek VAT. Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 361/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę I. i Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz przyznał ustanowionemu w ramach prawa pomocy Radcy Prawnemu – T.L. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W dniu 9 września 2013r. do Sądu wpłynęła opinia z dnia 3.09.2013r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, a w dniu 16 września 2013r. radca prawny wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w związku z wydaniem przedmiotowej opinii, oświadczając jednocześnie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). Ustanowiona w sprawie radca prawny wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1. Z uwagi na przedmiot sprawy zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł. Należało zatem przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120zł (240 zł x 50%), powiększonej o należny podatek VAT. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.